Jonbesh-e Karegari

**Rasputin** · 09-18-2006, 01:43 PM

پي تجمع اعتراض آميز كارگران فرش" البرز" بابلسر و درگيري آنان با نيروي انتظامي كه منجر به ضرب و شتم جمعي از كارگران و خانواده‌‏هايشان شد , نماينده كارگران مازندران , كارگران اين واحد را به خويشتن‌‏داري و صبر و شكيبايي دعوت كرد .
"نصراله دريابيگي" , در گفت و گو با خبرنگار ايلنا در مركز ساري , با انتقاد از برخورد نيروهاي انتظامي با كارگران بلاتكليف فرش البرز در بابلسر گفت‌‏: جواب حاميان ديروز و امروز نظام و گرسنگان عرصه صنعت را با باتوم و مشت و لگد نمي‌‏دهند ؟! اگر هنر داريم مشكلات كارگران را حل و فصل كنيم تا كار به تحصن و تجمع و درگيري كشيده نشود .
اين نماينده كارگري , گفت : كارگري كه مي‌‏خواهد با آبرو زندگي كند و دوست ندارد دست گدايي پيش اين و آن دراز كند, چه كند و كجا برود.
"دريابيگي" , با تاكيد بر آزادي هر چه سريع‌‏تر كارگران بازداشت شده شركت فرش "البرز" گفت‌‏: به جاي كارگران‌‏, مدير عامل اين شركت را بازداشت كنند و از ايشان بپرسند كه چه بلايي سر كارگران و كارخانه آورده است , كارخانه‌‏اي كه زماني نه چندان دور زبانزد عام و خاص بود و اينك تعطيل شده و كارگرانش سرگردان هستند‌‏!
او گفت‌‏: مديران شركت‌‏, با پرونده سازي شركت را زيان زده اعلام كرده و مبادرت به انحلال آن كردند , در حالي كه اين گونه نبود و سرمايه داران نمي‌‏خواهند كه صنعت روپاي خود باشد و چرخ‌‏هاي صنعت در استان مازندران به گردش در آيد !
او با بيان اين مطلب كه برخورد نيروهاي انتظامي با كارگران گرسنه و بلاتكليف راهكار مناسبي نيست , گفت‌‏: البته من نيروهاي پر تلاش و خدوم انتظامي را مقصر نمي دانم , اين نيروها وظيفه اشان تامين امنيت مي باشد , اما اي كاش به جاي باتوم , با كارگران همدردي مي كردند و از مسوولان مي پرسيدند كه براي اين كارگران چه كرده ايد ؟
او با اشاره به اينكه دوستان مدير عامل شركت فرش البرز چندي پيش فرش مازندران با 50 كارگر را به تعطيلي كشاندند، گفت‌‏: هفته پيش جلسه‌‏اي در فرمانداري تشكيل شد و مسوولان قول مساعد دادند تا وضعيت كارخانه و كارگران روشن شود كه اميدواريم اين مهم هر چه سريع‌‏تر انجام شود .
تجمع اعتراض آميز كارگران فرش" البرز "بابلسر به درگيري كشيده شد
نيروهاي انتظامي با باتوم و تيرهوايي پاسخ كارگران را دادند؟!

ساري- خبرگزاري كار ايران
دهها تن از كارگران بلاتكليف شركت فرش" البرز" بابلسر عصر ديروز با تجمع در مقابل اين واحد با نيروهاي انتظامي درگير شدند .
به گزارش خبرنگار ايلنا، از مركز مازندران 300 تن از كارگران اين واحد نساجي پس از 9 ماه بلاتكليفي قصد داشتند ضمن تجمع در مقابل كارخانه به همراه خانواده هاي خود به سمت فرمانداري بابلسر راهپيمايي كنند كه با مقاومت نيروي انتظامي مواجه شده و كار به درگيري و برخورد با كارگران و خانواده هايشان مي انجامد .ضمن آن‌‏كه بر اساس گزارش خبرنگار ما ديشب جمعي از كارگران معترض اين شركت بازداشت شده‌‏اند .
بنابراين گزارش , كارخانه فرش البرز در بابلسر فعاليت خود را از سال 1356 با توليد فرش ماشيني 350 شانه آغاز كرد و در دهه 70 با 635 كارگر و 48 دستگاه فعال و توليد 11 هزار متر مربع فرش ماشيني 500 شانه 1000 تراكم در روز , حضوري فعال در عرصه توليد پيدا كرد؛ اين روند ادامه داشت تا اين كه در سال 1377 با خروج 24 دستگاه توليد فرش ماشيني 300 شانه از كارخانه , ميزان توليد فرش در اين واحد به 4500 متر كاهش يافت .
خبرنگار ايلنا در ادامه گزارش خود , علت اين اقدام مديران را نامشخص اعلام كرده و در عين حال تصريح كرده است: با وجود اعتراض‌‏هاي مكرر كارگران به وضعيت شركت و بلاتكليفي خويش، هيچ مقام مسوولي پاسخگو نبوده و سرانجام در سال 1379 فردي مدير عامل شركت شد كه به تخريب و تعطيلي كارخانه ها و از جمله فرش مازندران مشهور بود‌‏!
اين فرد به بهانه تغيير ساختار و نوسازي كارخانه در نامه‌‏اي به مدير كل كار مازندران 200 تن از كارگران را مازاد اعلام كرد .
او در خرداد 84 با برنامه‌‏اي از پيش تعيين شده‌‏, بخش بافندگي شركت را نيمه تعطيل و اواخر شهريور سال گذشته , سرانجام اين واحد را تعطيل و بدين ترتيب 300 كارگر رسمي شركت بيكار شدند .
بنابراين گزارش اوايل زمستان 84، خبر انحلال اين واحد بزرگ نساجي اعلام شد و از آن تاريخ تا كنون حدود 300 كارگر اين شركت بلاتكليف هستند و برغم وعده هاي مكرر مسوولان , تا كنون هيچ اقدام موثري براي حل مشكلات واحد و كارگران به عمل نيامده است.
بر اساس اين گزارش , كارگران ظرف 9 ماه گذشته از دريافت حقوق و مزايا محروم بوده اند .

**Rasputin** · 09-18-2006, 01:44 PM

گزارشی از کارگران بازخریده شده
عدالت خواهان چه منصف ناظرانی در به مسلخ رفتن شرافت شریف ترینها هستند؟!

• چندین بار صدای ضبط شده‌‏اش را می‌‏شنوم تا کلمات را از میان گریه‌‏اش تشخیص بدهم: «من می‌‏دانم. گفته‌‏اند. دیده‌‏ام. دخترم سوار ماشین… دختر من! می‌‏برندش بیرون ازش استفاده می‌‏کنند... من بهش چه بگویم؟ وقتی اینها کارم را از من می‌‏گیرند یعنی می‌‏خواهند دختر من که یک عمر کارگری کرده ام به لجن کشیده شود... اینطوری است که جامعه ما می‌‏شود لجن‌‏زار و دختر من می شود همه کاره. حالا فلان حاج‌‏آقا که میرود بالای منبر می گوید دلیل فساد فلان است و فلان است؛ اما من که دارم توی این لجن زندگی می‌‏کنم می‌‏بینم همه اینها به دلیل نداشتنم است. نداری. بیکاری. کی باید جواب بدهد؟! ...
اخبار روز: http://www.akhbar-rooz.com/
شنبه ۲۵ شهريور ۱٣٨۵ - ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶

ایلنا: اسماعیل محمد ولی
چهره‌‏ها انگار در آینه‌‏های کوژ... مردم همه از کابوسی بیرون آمده‌‏اند یا " قائمشهر" ، خود کابوس است و من به آن پا گذاشته‌‏ام؟ لازم نیست پی آدرسی را بگیرم یا در خانه‌‏ای را بکوبم. توی خیابان، تک تک رهگذران از نمونه‌‏هایی هستند که در شهری معمولی و اوضاعی عادی باید مدتها به دنبالشان گشت. قائمشهر، شهر کارگران صنعتی است. آنها طی سالیان به دور کارخانجات نساجی سقفی برای زندگی زدند و اینجا " شهر " شد. سه نسل از کارگرانِ ماهر صنعتی (تکنسین) هر صبح با صدای سوت کارخانه که در تمام شهر می‌‏پیچید، از خواب بیدار می‌‏شدند و حالا که دیگر، دمِ صبح صدایی از کارخانه‌‏ها به گوش نمی‌‏رسد، مردم در ادامه کابوسشان زندگی می‌‏کنند و شاید به این طریق زجر بیکاری و گرسنگی و آوارگی و ویرانگرتر از همه، درد فرزندانشان را تاب می‌‏آورند .

پیرمرد می‌‏گفت: «می بینم که دخترم پنهانی کجا می‌‏رود. چه کنم وقتی نمی‌‏توانم حتی شکمش را سیر کنم...؟ خدا می‌‏داند که گناه نیست اگر هم او را بسوزانم و هم خودم را.» به خاطرم می‌‏آید که بدن آدم مواد سوختنی زیاد دارد. به گمانم بدن کارگران قائمشهر بسیار زیاد. جرقه‌‏ای می‌‏خواهد .
---
یکم: کنار خیابانی در شهرک "یثرب" می‌‏ایستیم. از نمای همشکل خانه‌‏ها پیداست که در شهرکی سازمانی هستیم. راهنمای من که خود از کارگران بازخرید شده نساجی است کامیون‌‏ها و تاکسی‌‏هایی که در مقابل خانه‌‏ها پارک شده‌‏اند را نشان می‌‏دهد و می‌‏گوید «کارگرها توی این چهارسال بیکاری خانه‌‏هایشان را به اینها فروخته‌‏اند .»
از ماشین پیاده می‌‏شوم و در پیاده‌‏رو به مرد میانه سالی بر می‌‏خورم که پانزده سال در کارخانه شماره یک نساجی قائمشهر کار کرده و دست آخر سابقه خدمتش را به چهار ـ پنج میلیون تومان فروخته و آمده است بیرون؛ «چهار سال پیش مدیران کارخانه هر روز ما را در نمازخانه جمع می‌‏کردند و می‌‏گفتند: حالا اگر بروید لااقل یک پولی گیرتان می‌‏آید اما دو ماه بعد دیگر پولی نمی‌‏ماند تا بازخریدتان کنیم. ما را می‌‏ترساندند. سه ماه ـ سه ماه حقوق نمی‌‏دادند. حتی وعده و وعید می‌‏دادند که طرح نوسازی صنایع به زودی اجرا می‌‏شود و سر یک سال همه شما برمی‌‏گردید سر کار سابقتان. من فکر کردم این پول را می‌‏گیرم و یک کاسبی راه می‌‏اندازم... بی‌‏سوادم، تجربه کار آزاد را هم نداشتم. همیشه کارم توی کارخانه بود و یک حقوق بخور و نمیری آخر ماه می‌‏گرفتم. پول بازخریدی ام تمام و کمال توی بازار سوخت و بدهی بالا آوردم. مجبور شدم خانه‌‏ام را بفروشم و همین‌‏جا توی خانه خودم مستاجر شوم .»
همینکه او شروع می‌‏کند به حرف زدن آرام آرام کارگران دورمان حلقه می‌‏زنند؛ «بگو مدیرعامل خودش گفت یک سال دیگر همه‌‏تان را برمی‌‏گردانیم سرکار... حالا چهار سال گذشته می‌‏گویند چشمتان کور. چرا بازخرید شدید؟» یکی دیگر می‌‏گوید «تهدیدمان کردند... اینها را گفتی؟ تهدید کردند اگر نرویم بدون پول بازخریدی، اخراجمان می‌‏کنند .»
می‌‏گویم چهارسال است که از کارخانه بازخرید شده‌‏اید. چطور سراغ کار دیگری نرفتید یا سابقه بیمه‌‏تان را تکمیل نکردید؟ یکی از کارگران که بیست سال سابقه کار در کارخانه شماره یک نساجی را دارد می‌‏گوید" من از شانزده سالگی که پدرم مرد به جای او به سرکار آمدم و هر ماه حق بیمه دادم. حالا در چهل سالگی که به من کار دیگری نم‌‏یدهند تا بیمه‌‏ام کنند. کی حاضر است من چهل ساله را استخدام کند که سابقه بیمه‌‏ام تکمیل شود؟ می روم عملگی سر ساختمان‌‏ها... یکی دیگر از کارگران که هجده سال در کارخانه شماره سه نساجی کار کرده می‌‏گوید: «صبح زود میرویم دور میدان برای کارگری ساختمان... شاید در هفته دو روز کار گیرم بیاید.» می‌‏گویم « اینطور اگر خوش شانس باشید شاید هفته‌‏ای ده هزارتومان دربیاورید. چطور زندگی می‌‏کنید؟ » همان کارگر می‌‏گوید «پول نان زن و بچه ام هم نمی‌‏شود. من چهار تا بچه دارم که سه تایشان محصل‌‏اند. بزرگ شده اند، قد کشیده‌‏اند. خجالت می‌‏کشند روپوش‌‏ها و مانتوهای مدرسه‌‏ی سه ـ چهار سال پیش را بپوشند. کفش و لباس معمولی هم که تکلیفش روشن است .»
زن میانسالی کمی آن‌‏سوتر کنار شوهرش ایستاده. ابتدا آرام اما همینکه توجه من را می‌‏بیند با شرم می‌‏گوید «پنجشنبه غروب‌‏ها میروم میدان میوه و تره بار سبزی‌‏ها و میوه‌‏های لهیده و گندیده را جمع می‌‏کنم و می‌‏آورم برای بچه‌‏هایم... بچه‌‏ند. چه می فهمند نداری یعنی چی؟» شوهرش چشم غره میرود تا ساکتش کند. توجه زن را به همسایه‌‏ها که دورتادور ایستاده اند جلب می‌‏کند. یکی از همین همسایه‌‏ها می‌‏گوید «چه کارش داری آقا رحیم؟ مگر زن من چه کار می کند؟ هر پنجشنبه آخرشب میرود بازار روز میوه جمع می‌‏کند. همه ما مثل همیم.» "آقا رحیم" می گوید «این حرفها گفتن ندارد.» به من می‌‏گوید «بنویس من که بیست سال توی کارخانه کار کردم چرا حالا باید لنگ نان شبم باشم و از روی زن و بچه ام خجالت بکشم؟ »
کارگرها راه می دهند که یکی از همکارانشان جلو بیاید. او بیست سال در کارخانه شماره دو نساجی کار کرده و پس از بازخریدی و عدم تمدید اعتبار بیمه‌‏اش با بیماری دخترش مواجه شده: «یک دختر شانزده ساله دارم. کمردرد دارد. نمی‌‏دانیم از چیست… دکترها می‌‏گویند باید آزمایشات دقیق انجام بدهد اما این کارها هزینه دارد و من با پول عملگی شکم پنج تا بچه ام را هم نمی‌‏توانم سیر کنم. پول ندارم معالجه اش کنم. بردمش دکتر و پنج ـ شش هزارتومان ویزیت دادم. گفتند باید برود "ام آر آی" اما ندارم. شب و روز به پشت افتاده. پاهایش اختیار بدنش نیست... شب و نصف شب دردش که شروع می‌‏شود گریه میکند "بابا من را ببر دکتر." میروم توی حیاط می‌‏نشینم که صدایش را نشنوم... با کدام پول ببرمش؟ از کی قرض بگیرم؟ از همسایه‌‏ام که وضعش از من بدتر است؟ بیایید خانه ما را ببینید. یک پتو انداختیم و رویش نشستیم. هرچه داشتم در این چهار سال بیکاری فروختم. خانه‌‏ام را هم فروختم و آمدم چند کوچه بالاتر مستاجری. به صاحبخانه‌‏ام گفته‌‏ام که پول اجاره خانه‌‏های عقب افتاده را از روی پول پیش خانه کم کند و باقی‌‏اش را بدهد که یک‌‏جور این بچه را درمان کنم. بعدش کجا آواره شویم خداعالم است .»
کارگر دیگری که شانزده سال در کارخانه شماره دو نساجی کار کرده می‌‏گوید: «پسر دوازده‌‏ساله‌‏ام پارسال افتاد و دستش شکست. دکتر برایش گچ گرفت اما استخوان بچه ام بد جوش خورد... حالا می‌‏گویند باید دکتر متخصص دست بچه را عمل کند که آن هم پانصد هزارتومان خرج دارد. اگر مسئولین چنین اتفاقی برایشان بیافتد... هاشمی، خاتمی، احمدی‌‏نژاد یا هرکسی که الان هست به فکر دوا و درمانش نیستند؟ ببینید من چه دلی دارم که جلوی چشمم دست بچه‌‏ام دارد برای همه عمر فلج می شود و به خاطر پانصد هزارتومان نمیتوانم... یا همین همسایه‌‏ام. شب تا صبح دخترش از درد به خودش می‌‏پیچد. دیوار به دیواریم. انگار توی خانه ما ضجه می‌‏زند .»
کارگر دیگری در حلقه چهارم ـ پنجمی که دور من شکل گرفته سعی میکند با فریاد چیزی بگوید. راه می‌‏دهند که بیاید جلوتر: «اینهمه که می‌‏گویند مهرورزی و عدالت اجتماعی و کمک به بندگان خدا… من مانده ام که کدام بندگان خدا. مگر من بنده خدا نیستم؟ همکار من بعد از یک عمر جان کندن و حق بیمه و مالیات دادن بنده خدا نیست اما اگر یک اتفاقی در یک کشوری آن سر دنیا بیافتد مردمش می‌‏شوند بنده خدا و کمک می‌‏کنند مشکلشان حل شود؟ این عدالت اجتماعی پس کجا باید برقرار شود؟ عدالت اجتماعی همین است. کدام مهرورزی؟ هرکس از راه میرسد و هرچه به دهانش می‌‏آید برای یک مشت عین خودش میگوید و به به و چه چه تحویل می‌‏گیرد. پس چرا من پیش هر مسئولی میروم به من جواب نمی‌‏دهند و می‌‏گویند که به ما مربوط نیست؟ این بعنی مهرورزی؟ پیش استاندار رفتم. فرماندار و خیلی از مقامات شهر رفتم ...»
کارگر دیگری می‌‏گوید «خیال می‌‏کنند ما گدائیم. وعده و وعید صندوق قرض‌‏الحسنه و وام می‌‏دهند... وام مهررضا و فلان و بیصار. وام برای خودشان خوب است که بگیرند و بخورند و راست راست راه بروند و شعار بدهند. ما کار میخواهیم. شغل میخواهیم. ما اگر کار داشته باشیم از زور بازویمان خرجمان را درمی‌‏آوریم و به هر حقوق بخور و نمیری راضی هستیم. چرا بیست هزار کارگر را از کارخانه انداختند بیرون؟ انداختند بیرون که بیایند دستشان را مثل گداها دراز کنند و از اینها وام بگیرند؟ نساجی را تکه تکه کردند. کوچک کردند و حالا فقط سیصد ـ چهارصدتا کارگر را نگه داشته‌‏اند اما آنها را هم مثل ما تحت فشار گذاشته‌‏اند و بهشان حقوق نمی‌‏دهند تا بروند و از اساس کارخانه را خراب کنند. هر روز هم اسم کارخانه را عوض می‌‏کنند تا کارگران امیدی به بازگشت به کار نداشته باشند. یک روز تابلو میزنند "طبرستان" یک روز تابلو "سایپا" را میزنند و خودشان هم نمی‌‏دانند که می‌‏خواهند با این کارخانه چه کار کنند. امروز تابلواش را می‌‏کنند و فردا باز یک تابلو دیگر نصب می کنند.. همه کاری میکنند غیر از راه‌‏اندازی کارخانه. همین حالا بروید یک پارچه فروشی در خودِ قائم شهر که یک روزی به همه ایران پارچه می‌‏فرستاد. یک نمونه پارچه ایرانی هم پیدا نمی‌‏کنید. همه وارداتی است. اینها چرا به جای واردات کارخانه را راه نمی‌‏اندازند؟ حتما آقایانی که توی تهران نشسته‌‏اند یک نفعی از این واردات می‌‏برند .»
زنی که کنار شوهرش ایستاده بود از میان جمع زن دیگری را نشان می‌‏دهد. «شما چرا حرف نمیزنی؟ مگر شوهرت تو و بچه‌‏هایش را نگذاشته و رفته؟» زن از این خطاب نامنتظره جا می‌‏خورد. با لکنت شروع می‌‏کند «بیست و یکسال توی نساجی شماره دو کار کرد بعد بازخرید شد و یک پولی بهش دادند. همان پول را کم کم خوردیم و هی گفتیم امروز کارخانه راه می‌‏افتد و فردا راه می‌‏افتد... پارسال دم عید یک میلیون تومان از پول مانده بود. برداشت و گفت میروم تهران برای کار. رفت و از آن موقع به بعد هیچ خبری ازش نشد. نمی‌‏دانیم زنده اس یا مرده. من ماندم و چهار تا دختر دم بخت...» به گریه می‌‏افتد و به سختی از میان جمع خودش را رد می‌‏کند. یکی از کارگرها آهسته میگوید «چهارتا دختر جوان... از هفده سال دارد تا بیست و دو سال. دیروز همینجا داشت خودش را میزد که دختر کوچکم دو شب است که خانه نیامده و به ما میگفت برویم دنبالش. من نمی‌‏توانم همه چیز را بگویم ...»

**Rasputin** · 09-18-2006, 01:45 PM

دوم: توی شهر که گشت می‌‏زدیم به نظرم آمد اینهمه بنگاه معاملات ملکی برای یک شهر "صرفا توریستی" هم زیاد است. این دلالان در یک شهر کارگری چه کار می کنند؟
صاحب بنگاه معاملات ملکی پشت میزش نشسته بود و با تلفن حرف می زد. منتظر ایستادم. همراهم کمی پس از من وارد شد و یکی از آشنایانش را در ردیف صندلی‌‏های انتهای بنگاه دید. به طرف او رفت و ایستاد به سلام و علیک. دلال که کارش با تلفن تمام شد گفتم که برای چه کاری به قائمشهر آمده ام و سئوالم را پرسیدم «بعد از تعطیلی نساجی وضعیت فروش مسکن چه تغییری کرده؟ از مشتریانتان کارگری را می‌‏شناسید که به خاطر از دست دادن شغل حاضر باشد خانه‌‏اش را ارزان بفروشد؟» سردستی و بی‌‏حوصله جواب داد «نه آقا. من خبر ندارم. بفرمایید بیرون» بیش از من انگار خودش از لحن و کلامش یکه خورد و آرامتر ــ شاید برای جبران ــ مثلاینکه که نگران تلف شدن وقت من باشد ادامه داد «شما باید تشریف ببرید در خیابان روبروی کارخانه گونی بافی. آن طرف ها از اینجور موردها زیاد پیدا می‌‏شود. چندتا بنگاه هم آنجا هست.» داشتم می‌‏رفتم بیرون و به همراهم اشاره کردم که بیاید. هنوز در کار احوالپرسی بود. وقتی آمد گفتم که اینجا چنین موردی سراغ ندارند و برویم جای دیگر. گفت «چطور ممکن است؟ همکار من همین الان توی بنگاه نشسته و با خریدار خانه اش قرار دارد.» ناگهان همه چیز روشن شد. مرد دلال که تازه فهمیده بود همشهریاش راهنمای من است برای توجیه نک و ناله‌‏ای کرد و توضیحاتی داد که نشنیدیم. راهنما همکارش را صدا زد و با هم به بیرون از بنگاه رفتیم .
مردی که برای فروش خانه اش آمده بود، بعد از بیست و یک سال کار کردن در نساجی شماره دو قائم‌‏شهر، تحت فشار مدیرانش به اجبار زیر برگه بازخریدی اش را امضا کرده بود و اینک او بود که در آستانه چهل و پنج سالگی، با بیست و یک سال سابقه بی‌‏ثمر بیمه تامین اجتماعی به کارگر ساده ساختمانی بدل شده بود. پرسیدم: «بعد از چهارسال بیکاری چرا حالا به فکر فروش خانه‌‏ات افتادی؟» با مکث و تردید حرف می‌‏زند... انگار که بغض راه گلویش را گرفته باشد «گرفتاری، پسرم...» همکارش که بهت من را می‌‏بیند می‌‏گوید: «دور از جان، هم سن شماست.» دست می‌‏گذارد روی شانه‌‏ی مرد و دلداریاش می‌‏دهد: «شفا می‌‏دهد به حق ابوالفضل.» مرد برای انکار بغضش سمت دیگری را نگاه میکند و همکارش رو به من می‌‏گوید: «بعد از دانشگاه رفت سربازی و هنوز یک ماه از پایان خدمتش نگذشته بود که فهمیدند مریض است. "مریضی بد". هر بار شیمی درمانی اش هشتصدهزارتومان خرج دارد.» مرد بی آنکه روبرگرداند، بی حواس و پراکنده خاطر مثل اینکه با هوا حرف بزند می‌‏گوید «فقط شیمی درمانی نیست که... کلی داروی دیگر... اصلا باید بستری شود. سه میلیون تومان به مردم بدهکارم. ماهی صدهزارتومان قسط وام دارم. همین یک خانه مانده بود. دیروز یکی از نزول خورها جلوی زن و بچه گرفتم به باد کتک... کلافه‌‏ام. صبحی آمدم بنگاه و گفتم هرچقدر می‌‏خرند بفروش. نامرد به نصف قیمت می‌‏خواهد بفروشد... زن و بچه‌‏ام را به خاطر هفت میلیون تومان دارم آواره می‌‏کنم» دستش را می‌‏گذارد روی صورتش. دیگر کار از کار گذشته شانه‌‏هایش میلرزند «بچه‌‏م جلوی چشمم ...»
نمی‌‏دانم در این موقعیت باید چه کار کنم. مثل دلقک‌‏ها دستگاه ضبط صدا را بالا گرفته‌‏ام و مجسمه‌‏وار به زمین خیره شده‌‏ام. چند دقیقه‌‏ای می‌‏گذرد و هیچکدام از ما حرفی نمی‌‏زنیم مگر راهنما که هرازگاهی با خودش می‌‏گوید: «درست می‌‏شود انشاالله !»
مرد دلال بیرون می‌‏آید و با داد و هوار می‌‏گوید: «بنده خدا ده دقیقه است که آمده» متوجه آمدنش نشده بودیم. این "بنده خدا" را از پشت شیشه بنگاه می‌‏بینم. هرگز هیچ دو برادری تا این حد به هم شبیه نبوده‌‏اند که دلال و خریدار! همراهم می‌‏گوید «می‌‏بینی؟ برادرش را آورده که دوتایی خانه را از چنگ این بیچاره دربیاورند... اگر می‌‏توانست چندماه صبر کند پانزده میلیون می‌‏فروخت .»

سوم: کنار یکی از کوچه‌‏های روستای "تلوک" دیدیمش. پاچه‌‏های شلوارش را بالازده بود و داشت بی توجه به ما می‌‏گذشت. پیدا بود از شالیزار می‌‏آید. برایش دست تکان دادیم که بایستد. می‌‏گفت بیست و دو سال در نساجی شماره دو کار کرده و بعد از بازخریدی همه پولش را به اضافه پول خانه‌‏اش خرج ازدواج چهار تا از فرزندانش کرده و حالا او مانده و خانه‌‏ای اجاره‌‏ای و سه فرزند دیگر که همگی دخترند .
می‌‏گوید «دیگر چیزی از ما باقی نمانده. کارخانه که خوابید، همه شهر خوابید.» او بسیار دیرتر از همشهریانش جذب نساجی شده بود «تا سی سالگی کشاورزی می کردم. بعد همه زمین‌‏هایم را فروختم و در شهر خانه خریدم و کارگر نساجی شدم. بعد از بیست و دو سال گفتند خوش‌‏آمدی. بیرونم کردند.» در مورد کاری که حالا در سن پنجاه و هشت سالگی انجام می‌‏دهد سئوال می‌‏کنم «توی زمین‌‏های مردم کارگری می‌‏کنم... با این سن مجبورم توی زمین‌‏های مردم کار کنم. تازه آنها هم دلشان به رحم که می‌‏آید هر هفته دو سه روز به من کار می‌‏دهند. روزی چهار هزارتومان .»
از اوضاع زندگی اش سئوال می‌‏کنم «دلم آنقدر از درد پر است که نمی‌‏دانم چطور بگویم... دخترم دانشجوی دانشگاه آزاد است. هر روز می رود سوادکوه. روزی سه هزارتومان کرایه ماشین دارد. در این دوسالی که دانشجو شده من حتی نتوانستم کرایه ماشینش را بدهم چه رسد به شهریه... نمی‌‏دانم از کجا...؟» خودش را کنترل می‌‏کند. آهسته‌‏تر، حرف‌‏های پراکنده‌‏ای میزند اما تاب نمی‌‏آورد «می‌‏بینم که دخترم پنهانی کجا میرود. چه کنم وقتی نمیتوانم حتی شکمش را سیر کنم...؟ خدا میداند که گناه نیست اگر هم او را بسوزانم و هم خودم را.» به گریه می‌‏افتد «این درد را به کی بگویم؟ به من میگوید تو نمی‌‏توانی شکم من را سیر کنی... من چطور از او انتظار نجابت داشته باشم؟ »
چندین بار صدای ضبط شده‌‏اش را می‌‏شنوم تا کلمات را از میان گریه‌‏اش تشخیص بدهم: «من می‌‏دانم. گفته‌‏اند. دیده‌‏ام. دخترم سوار ماشین… دختر من! می‌‏برندش بیرون ازش استفاده می‌‏کنند. این برای چیست؟ برای فقر است. دانشجویان را یک آدم همسن خودت می‌‏برد و ازش استفاده می‌‏کند. این وقتی شکمش گرسنه است من بهش چه بگویم؟ وقتی اینها کارم را از من می‌‏گیرند یعنی می‌‏خواهند دختر من که یک عمر کارگری کرده ام به لجن کشیده شود. وقتی داریم توی لجن زندگی می‌‏کنیم معلوم است پای من هم گیر می‌‏افتد. اینطوری است که جامعه ما می‌‏شود لجن‌‏زار و دختر من می شود همه کاره. حالا فلان حاج‌‏آقا که میرود بالای منبر می گوید دلیل فساد فلان است و فلان است؛ اما من که دارم توی این لجن زندگی می‌‏کنم می‌‏بینم همه اینها به دلیل نداشتنم است. نداری. بیکاری. کی باید جواب بدهد؟ !»
او تنها کسی است که با شهامت در مورد اعتراضات کارگری چند سال پیش قائمشهر سخن می‌‏گوید: «ما برای اعتراض به وضعمان به فرمانداری قائمشهر رفته بودیم که ناگهان دیدیم نیروی انتظامی و ضد شورش آمدند و برای ترساندن ما رگبار هوایی بستند. بعد ماشین‌‏های ارتشی آمدند و با یک "تورهای" مخصوصی ما را مثل حیوان جمع کردند و تحویل دادند. چرا؟ من رفته بودم که بگویم نان ندارم. که زن و بچه ام گرسنه‌‏اند. من که بی‌‏سوادم جریانات سیاسی چه می‌‏فهمم چیست؟ من با یک عمر کارگری عامل بیگانه‌‏ام؟ می‌‏خواهم براندازی کنم؟! من میگویم نان ندارم آنها مثل حیوان می‌‏اندازندم داخل تور .»
حرف‌‏هایش هنوز تمام نشده بود. دائم می‌‏گفت و ترجیع‌‏بندش اضافه می‌‏کرد «اینها را که بنویسی فایده‌‏ای به حال ما دارد؟» جواب نمی‌‏دادم. جوابی نداشتم که بدهم. کلمات چطور می‌‏توانند درد یک شهر را منعکس کنند؟ از کلمات من کاری ساخته نیست .

**Rasputin** · 09-19-2006, 02:56 AM

بيش از 200 تن از كارگران معترض اين شركت از صبح امروز در مقابل شركت تجمع كرده و خواهان رسيدگى مسوولان به مشكلات حقوقى خويش شدند.
نايب رئيس شوراى اسلامى كار اين واحد گفت‌‏: از سال 1378 كه شركت توسط بنياد مستضعفان به بخش خصوصى واگذار شد، وضعيت كارگران روز به روز بدتر مي‌‏شود و مديران شركت قصد دارند با پرونده سازى , اين واحد را ورشكسته جلوه داده و اقدام به انحلال آن كنند.
وی گفت‌‏: بخشى از ماشين‌‏آلات توليدى اين واحد به اصفهان منتقل شده و مديران تلاش دارند كه كارخانه را بفروشند و كارگران از اين بابت بسيار نگران هستند.
او گفت‌‏: زمين كارخانه بسيار با ارزش است و شايد اين موضوع يكى از دلايل ورشكسته جلوه دادن و انحلال اين واحد با سابقه باشد.
به گزارش خبرنگار ايلنا, كارگران معترض مى گويند كه مديريت شرايط را دشوار كرده تا كارگران مجبور به باز خريدى و تسويه حساب شوند.
آنان گفتند كه مديريت شركت از ابتداى سال جارى تاكنون ليست بيمه كارگران را بر اساس دستمزدهاى واقعى ارسال نمى كند كه اين موضوع در آينده براى پرسنل مشكل ساز خواهد شد.

**Rasputin** · 09-19-2006, 02:56 AM

دهها تن از كارگران بلاتكليف شركت فرش? البرز? بابلسر عصر ديروز با تجمع در مقابل اين واحد با نيروهاى انتظامى درگير شدند.

به گزارش خبرنگار ايلنا، از مركز مازندران ۳۰۰ تن از كارگران اين واحد نساجى پس از ۹ ماه بلاتكليفى قصد داشتند ضمن تجمع در مقابل كارخانه به همراه خانواده هاى خود به سمت فرماندارى بابلسر راهپيمايى كنند كه با مقاومت نيروى انتظامى مواجه شده و كار به درگيرى و برخورد با كارگران و خانواده هايشان مى انجامد .ضمن آن‌‏كه بر اساس گزارش خبرنگار ما ديشب جمعى از كارگران معترض اين شركت بازداشت شده‌‏اند .
بنابراين گزارش , كارخانه فرش البرز در بابلسر فعاليت خود را از سال ۱۳۵۶ با توليد فرش ماشينى ۳۵۰ شانه آغاز كرد و در دهه ۷۰ با ۶۳۵ كارگر و ۴۸ دستگاه فعال و توليد ۱۱ هزار متر مربع فرش ماشينى ۵۰۰ شانه ۱۰۰۰ تراكم در روز , حضورى فعال در عرصه توليد پيدا كرد؛ اين روند ادامه داشت تا اين كه در سال ۱۳۷۷ با خروج ۲۴ دستگاه توليد فرش ماشينى ۳۰۰ شانه از كارخانه , ميزان توليد فرش در اين واحد به ۴۵۰۰ متر كاهش يافت .
خبرنگار ايلنا در ادامه گزارش خود , علت اين اقدام مديران را نامشخص اعلام كرده و در عين حال تصريح كرده است: با وجود اعتراض‌‏هاى مكرر كارگران به وضعيت شركت و بلاتكليفى خويش، هيچ مقام مسوولى پاسخگو نبوده و سرانجام در سال ۱۳۷۹ فردى مدير عامل شركت شد كه به تخريب و تعطيلى كارخانه ها و از جمله فرش مازندران مشهور بود‌‏!
اين فرد به بهانه تغيير ساختار و نوسازى كارخانه در نامه‌‏اى به مدير كل كار مازندران ۲۰۰ تن از كارگران را مازاد اعلام كرد .
او در خرداد ۸۴ با برنامه‌‏اى از پيش تعيين شده‌‏, بخش بافندگى شركت را نيمه تعطيل و اواخر شهريور سال گذشته , سرانجام اين واحد را تعطيل و بدين ترتيب ۳۰۰ كارگر رسمى شركت بيكار شدند .
بنابراين گزارش اوايل زمستان ۸۴، خبر انحلال اين واحد بزرگ نساجى اعلام شد و از آن تاريخ تا كنون حدود ۳۰۰ كارگر اين شركت بلاتكليف هستند و برغم وعده هاى مكرر مسوولان , تا كنون هيچ اقدام موثرى براى حل مشكلات واحد و كارگران به عمل نيامده است.
بر اساس اين گزارش , كارگران ظرف ۹ ماه گذشته از دريافت حقوق و مزايا محروم بوده اند .

**Rasputin** · 09-19-2006, 03:05 AM

پس از بابلسر، در اصفهان
اجتماع در برابر استانداری
300 كارگر ريسندگی، 9 ماه حقوق نگرفته اند

شماری از كارگران ريسندگی" رحيم زاده" اصفهان در طلب حقوق معوقه خود مقابل استانداری اصفهان جمع شدند.

آنها روی پارچه ای كه مقابل استانداری اصفهان نصب كردند نوشتند:" حرف بس است. عمل ، عمل ، عمل". روی پارچه ديگری ، نوشتند: " كارگران كارخانه رحيم زاده ‪ ۹ماه است حقوق نگرفته اندو همچنان بلا تكليف اند"

تعدادی از كارگران در گفتگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی گفتند: ‪ ۳۰۰كارگر كه ‪ ۴۰تن از آنان زن هستند از نيمه دوم سال پيش تاكنون حقوق و مزايای خود را نگرفته‌اند و با مشكلات زندگی و معيشت دست و پنجه نرم مي‌كنند.

در حالی كه اخيرا ‪ ۱۲۵هزار متر مربع از املاك مرغوب كارخانه‌به فروش رفته است بايد توان‌پرداخت حقوق معوقه كارگران وجود داشته باشد. همه به اداره كار شكايت كرده‌ايم ولی تاكنون نتيجه نداشته است.

پيش از اين با مقامهای مختلفی از جمله فرماندار و مقامهای ديگر استانی ديدار كرده‌ايم ولی آن هم بی نتيجه بوده است.

**Rasputin** · 09-19-2006, 03:07 AM

باتوم و گلوله بجای كار، مزد و نان
نبرد خيابانی كارگران
با نيروی انتظامی در بابلسر

دهها تن از كارگران بلاتكليف شركت فرش" البرز" بابلسر با تجمع در مقابل كارخانه با نيروهای انتظامی درگير شدند.

از مركز مازندران 300 تن از كارگران اين واحد نساجی پس از 9 ماه بلاتكليفی قصد داشتند ضمن تجمع در مقابل كارخانه به همراه خانواده های خود به سمت فرمانداری بابلسر راهپيمايی كنند كه با مقاومت نيروی انتظامی مواجه شدند. عزم كارگران برای حركت و اجرای فرمان سركوب و جلوگيری از حركت كارگران از سوی فرماندهان نيروی انتظامی سرانجام به درگيری دو طرف انجاميد و نيروی انتظامی دست به تفنگ برده و با شليك گلوله با كارگران مقابله كرد . شب قبل از اين تجمع، مطابق يك شيوه امنيتی جديد، شماری از كارگران معترض دستگير شده بودند اما عليرغم اين تدابير امنيتی، تجمع كارگران انجام شد. كارخانه فرش البرز در بابلسر سال 1356 با توليد فرش ماشينی 350 شانه آغاز كرد و در دهه 70 با 635 كارگر و 48 دستگاه فعال و توليد 11 هزار متر مربع فرش ماشينی 500 شانه 1000 تراكم در روز داشت.

در سال 1377 با خروج 24 دستگاه توليد فرش ماشينی 300 شانه از كارخانه، ميزان توليد فرش در اين واحد به 4500 متر كاهش يافت .
سرانجام در سال 1379 فردی مدير عامل شركت شد كه به تخريب و تعطيلی كارخانه ها و از جمله فرش مازندران مشهور بود‌‏! بدستور و خواست او 200 تن از كارگران مازاد اعلام شدند . در خرداد 84 با برنامه‌‏ای از پيش تعيين شده‌‏, بخش بافندگی شركت به حال نيمه تعطيل در آمد و اواخر شهريور سال گذشته , سرانجام اين واحد را تعطيل و بدين ترتيب 300 كارگر رسمی شركت نيز بيكار شدند .
اوايل زمستان 84، خبر انحلال اين واحد بزرگ نساجی اعلام شد و از آن تاريخ تا كنون حدود 300 كارگر اين شركت بلاتكليف هستند. اكنون 9 ماه است كه كارگران حقوق نگرفته اند.

**Rasputin** · 09-19-2006, 03:13 AM

درصد جمعيت كشور را نوجوانان و جوانان تشكيل می دهند. در ميان نوجوانان سن بزهكاری به زير ١۰ سال، كف سنی فحشا به ۱٤ سال، كف سنی اعتياد به ۱۳ سال رسيده و حدود ١٤ ميليون نفر با مشكل روانی دست و پنجه نرم می كنند و ... خشونت های خانگی مثل شوهر كشی، زن كشی، والدين كشی ۳۵ درصد، اعتياد نوين ۳٧ درصد، نوجوانان و جوانان در معرض اعتياد ۶۰ درصد، فرار دختران ۲۳ درصد، طلاق ١٧ درصد در مقايسه با سال گذشته رشد داشته است. بر اساس آمار منتشره در سال گذشته ۸ هزار دانش آموز، ۵ هزار جوان افسرده، سه هزار خودكشی در كشور به ثبت رسيده است. همه اين ارقام نشان می دهد كه جامعه در حال فروپاشی است. اقتصاد را بحران فرا گرفته و تنها در شهر تبريز در آذربايجان ۲۲ كارخانه با بحران روبرو است. در جمهوری اسلامی نيز پارسی گويان همچنان قدرت حكومتی را در دست دارند و نه تنها به خواست های برحق ملی و اقوام ايرانيان غير فارس گوش فرا نمی دهند، بلكه ثروت خدا دادی ايران را در ميان استان های فارس زبان و غير فارس زبان بشكل عادلانه تقسيم نمی كنند.
خودكشی
آخرين اعتراض كارگران بيكار
كارخانه های بسته شده كردستان

وزير كار طرح پرداخت 10 ميليون تومان وام قرض‌‏الحسنه به كارفرمايان برای اشتغال مجدد كارگران تحت پوشش بيمه بيكاری را مطرح كرده، اما حفظ اشتغال موجود در اولويت است. واحدهای بسياری هستند كه با تزريق مبالغ 300 ميليون و 500 ميليون و يك ميليارد تومان می‌‏توانند به حيات خود ادامه دهند و اشتغال صدها كارگر به خطر نيفتد، اين واحدها بايد در اولويت باشند.
يك عضو كميسيون اجتماعی مجلس هفتم است، در ادامه اين سخنان گفت‌‏:

ظرف سالهای اخير كارخانه‌‏های متعددی به دلايل مختلف از جمله عوارض سنگين، ماليات ها، بدهی‌‏های هنگفت و كمبود نقدينگی از پای در آمدند و هزاران كارگر بيكار شدند، در حالی كه با اندك مساعدت دولت، امروز شايد اين واحدها تعطيل نبودند.

گچ كردستان كه در بيجار واقع شده اواخر سال گذشته بخاطر 15 ميليون تومان دچار مشكل شده بود و 4 ماه حقوق 75 كارگر پرداخت نشد بود كه با پی‌‏گيريهای به عمل آمده اين مشكل به طرف شد .
او گفت : جالب اين بود كه اين واحد تحت پوشش بانك صادرات , بانك سپه و بنياد مستضعفان می‌‏باشد و صرفا به خاطر 150 ميليون ريال لنگ می‌‏زد !

گروه صنعتی ملی در سالهايی نه چندان دور با 32 شركت تحت پوشش 14 هزار و 500 كارگر داشت و امروز اين گروه صنعتی به پاركينگ اتومبيل‌‏های فرسوده و اسقاطی تبديل شده است‏!
پس از تعطيلی اين گروه بزرگ صنعتی كه بخاطر مسايلی چون واردات و ركود بازار فروش و كمبود نقدينگی رخ داد 200 نفر خودكشی كردند و كانون خانوادگی 2 هزار كارگر به دلايلی متعددی از هم پاشيده شد‌‏!

چرا بايد به كمك واحدهای صنعتی نشتافت و نگذاشت كه كارخانه‌‏ها قربانی و كارگران سرگردان شوند؟

**Rasputin** · 09-20-2006, 02:38 AM

تجمع اعتراض آميز دهها تن از كارگران بلاتكليف فرش" البرز" بابلسر و خانواده هاى آن در مقابل كارخانه كه قصد راهپيمايى به سمت فرماندارى را داشتند , با دخالت نيروهاى امنيتى و انتظامى منجر به درگيرى و ضرب و شتم جمعى از كارگران و بازداشت تعدادى از آنان شد.

اين تجمع عصر روز شنبه 25 شهريور ماه در اعتراض به وضعيت شركت و بلاتكيفى 9 ماهه كارگران برپا گرديد .
كارگران معترض و خانواده هايشان كه قصد راهپيمايى به سمت فرماندارى بابلسر را داشتند‌‏, با مقاومت نيروهاى انتظامى و امنيتى مواجه شده و كار به درگيرى و تيراندازى هوايى مي‌‏انجامد .
به دنبال انعكاس اين خبر , معاونت اجتماعى نيروى انتظامى مازندران در اطلاعيه‌‏اى , هر گونه درگيرى نيروهاى انتظامى با كارگران معترض فرش البرز بابلسر را منكر شده و به اين ترتيب تلاشى آغاز مى شود تا اصل خبر ٌ ايلنا "را زير سوال ببرند .
"روحى" نماينده بابلسر در مجلس هفتم نيز صبح امروز در تماس خبرنگار" ايلنا" ضمن تاييد خبر درگيرى و مجروح شدن جمعى از كارگران اين واحد, اعلام جزئيات اين حادثه را به زمان ديگرى موكول كرد .
در اين حال‌‏, يك مقام آگاه كارگرى در بابلسر , در گفت و گو با خبرنگار گروه كارگرى ايلنا, بار ديگر بر صحت خبر" ايلنا" مبنى بر درگيرى نيروهاى امنيتى و انتظامى با كارگران معترض شركت فرش" البرز" , بابلسر گفت‌‏: در اين درگيري‌‏ها جمعى از كارگران و خانواده‌‏هاى آنان و هم‌‏چنين برخى افراد حاضر در محل مجروح شدند و بيش از 40 نفر بازداشت شدند كه نزديك به 37 نفر آنان را كارگران و خانواده هايشان تشكيل مي‌‏دهند .
اين مقام مطلع , گفت‌‏: جمعى از كارگران بازداشت شده صبح امروز با سپردن تعهد , آزاد شده اند و مجروحان نيز اعلام كرده‌‏اند كه به د ليل آنكه تعهد داد‌ه‌‏اند , از انجام مصاحبه منع شده‌‏اند .
او گفت‌: اكنون تعدادى از كارگران شركت فرش البرز از جمله نمايندگان كارگران در شوراى فعلى و شوراى سابق اين واحد همچنان در بازداشت هستند .
نماينده كارگران مازندران هم با انتقاد از موضع‌‏گيرى نيروى انتظامى مازندران و تكذيب خبر درگيرى كارگران با عوامل اين نيرو توسط خبرگزارى ايلنا, گفت‌‏: تعجب مي‌‏كنم كه نيروهاى ضد شورش و امنيتى كارگران را به باد كتك مي‌‏گيرند و با باتوم به جان آنان مى افتند و مجروح مي‌‏كنند و سپس منكر همه چيز مي‌‏شوند .
"حجت الله روحى" نماينده بابلسر در مجلس هفتم نيز با تاييد خبر درگير نيروهاى انتظامى با كارگران فرش" البرز" و مجروح شدن تعدادى از كارگران گفت‌‏: اگر صرف تجمع كارگرى و مطالبات كارگران باشد , فكر نمى كنم كه نيازى به درگيرى باشد , چرا كه كارگران اين واحد بر حق هستند و خواسته‌‏هايشان كاملا قانونى است و حال مسوولان هستند كه بايد پاسخ گوى معترضان باشند .
عضو هيات رئيسه فراكسيون كارگرى مجلس , گفت‌‏: كارفرماى شركت از 5/2 سال پيش شركت را با 800 كارگر به انحلال و ورشكستگى كشانده و اكنون فقط 150 نفر در اين واحد شاغل هستند كه بيشتر آنان بالاى 15 سال سابقه كارى دارند و امكان اشتغال مجدد آنان وجود ندارد .
او گفت‌‏: متاسفانه برخى مسوولان منطقه به كارگران وعده دادند و امروز نتيجه وعده دادن هاى خود را مى بينند .
او گفت : برخى مسوولان كارگران را بازيچه اهداف خود قرار دادند و زمانى كه آنان حقوق قانونى خود را مطالبه مى كنند , مى گويند كه كارگران قانون شكنى مى كنند و امنيت را بر هم مي‌‏زنند.
او تاكيد كرد: نبايد كارگران را در مقابل دولت و نظام قرارداد ؛ حق آن است كه حقوق قانونى اشان پرداخت شود .

**Rasputin** · 09-20-2006, 02:40 AM

*** تجمع كارگران "صندوق نسوز كاوه" از ساعات اوليه صبح امروز آغاز شد و گويا همچنان ادامه دارد.
***در اين تجمع حدود 200 تن از كارگران حضور داشتند.
***اين واحد تا سال 78 در اختيار بنياد بوده و اينك در اختيار بخش خصوصى است، باز هم بگويند كه بخش خصوصى خوب عمل نكرده است؟!
***كارگران مى گفتند: به هر كجا زنگ زديم، هيچ كس تحويلمان نگرفت؛ نه نيروى انتظامى آمد و نه خبرنگارى تشريف آورد تا گزارش تهيه كند! دلمان سوخت كه واقعا تنها هستيم!
***اولين تماس كارگران معترض با" ايلنا" حدود ساعت 9 صبح بود آن هم با شك و ترديد! حق داشتند! آيا خبرنگاران" ايلنا" آن جا مى روند ؟
***كارگرى گفت: با اينكه وضع ما خوب نيست، اما حاضريم پول اياب و ذهاب خبرنگارتان را بدهيم! لطفا خبرنگارتان تشريف بياورند!
***كارگران مى گفتند كه در سال 1378 كه بنياد مستضعفان قصد فروش كارخانه را داشت، كارگران حاضر بودند با دريافت وام كارخانه را بخرند اما در نهايت واحدى را كه 80 ميليارد ريال توسط كارشناسان قيمت گذارى شد، به كمتر از 20 ميليارد ريال فروختند!
***كارگرى مى گفت كه مالك فعلى كارخانه در سال 78، 600 ميليون تومان بعنوان پيش قسط پرداخت كرد و باقى مبلغ به طرقى كه نمى دانيم پرداخت شد!
***كارگرى مى گفت: وقتى مالك جديد كارخانه را خريد، كارگران را در نمازخانه جمع كرد و گفت: مى خواستم به موسسه هاى خيريه كمك كنم، اما بعدها متوجه شدم كه حفظ صنعت و اشتغال واجب تر از تهيه جهيزيه براى دختران دم بخت است! مطمئن باشيد كه چشم داشتى به حق و حقوق شما ندارم و امروز كه 7 سال مى گذرد، حرفهاى كارفرما كاملا عملى شده است!
***كارگرى گفت: آن موقع مى گفتيم:‌‏خدايا آيا كسى ما را از اين وضعيت نجات مى دهد و امروز مى گوييم صد رحمت به زمان مديريت بنياد!
***كارگرى مى گفت: روز اولى كه مالك جديد كارخانه آمد، به هر كارگر يك ربع سكه داد و وعده داد كه بزودى دستمزد كارگران افزايش مى يابد و امروز حسابى شرمنده محبت ها و الطاف ايشان هستيم.
***كارگرى ادامه داد: افزايش دستمزد و مزايا ديگر چه صيغه اى است! حق بيمه و مستمرى كارگران را درست و حسابى پرداخت كنند، باقى پيشكش!
***كارگران صندوق نسوز كاوه چشم اشان سياهى رفت اما نه خبرى از مدير عامل و مديريت شركت شد و نه كسى ازآنان پرسيد كه چه مى كنيد! تنها ديدگان كنجكاو عابران بود كه كارگران را همراهى مى كرد!!
***دوستى مى گفت: كارگران مظلوم هستند و قانون كارشان مظلوم تر!
***كارگرى هم بعد ازظهر زنگ زد و به خبرنگار ما گفت كه كارخانه صاحب ندارد و گويا كارگران هستند كه بايد دلشان به حال كارخانه و توليد بسوزد.
***و كارگران در پايان بر يك مطلب تاكيد كردند: كارخانه را به صاحب اصلى اش برگردانند.

**Rasputin** · 09-20-2006, 02:41 AM

بيش از 200 تن از كارگران معترض اين شركت از صبح امروز در مقابل شركت تجمع كرده و خواهان رسيدگى مسوولان به مشكلات حقوقى خويش شدند.
نايب رئيس شوراى اسلامى كار اين واحد گفت‌‏: از سال 1378 كه شركت توسط بنياد مستضعفان به بخش خصوصى واگذار شد، وضعيت كارگران روز به روز بدتر مي‌‏شود و مديران شركت قصد دارند با پرونده سازى , اين واحد را ورشكسته جلوه داده و اقدام به انحلال آن كنند.
وی گفت‌‏: بخشى از ماشين‌‏آلات توليدى اين واحد به اصفهان منتقل شده و مديران تلاش دارند كه كارخانه را بفروشند و كارگران از اين بابت بسيار نگران هستند.
او گفت‌‏: زمين كارخانه بسيار با ارزش است و شايد اين موضوع يكى از دلايل ورشكسته جلوه دادن و انحلال اين واحد با سابقه باشد.
به گزارش خبرنگار ايلنا, كارگران معترض مى گويند كه مديريت شرايط را دشوار كرده تا كارگران مجبور به باز خريدى و تسويه حساب شوند.
آنان گفتند كه مديريت شركت از ابتداى سال جارى تاكنون ليست بيمه كارگران را بر اساس دستمزدهاى واقعى ارسال نمى كند كه اين موضوع در آينده براى پرسنل مشكل ساز خواهد شد.

**Rasputin** · 09-22-2006, 02:41 AM

ابراهيم مددی نائب رييس سنديکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران در گفتگو با راديو برابری گفت:"در طی چند روز اخير کارگرانی را که با قيد تعهد به سر کار بازگردانده شده اند را دوباره احضار کرده و آنان را مورد بازجويی قرار داده اند"
وی افزود: "با وجود جو پليسی و اختناق، همبستگی و هم دردی ساير کارگران با کارگران بيکار شده بسيار خوب می باشد"
مشروح گفتگوی راديو برابری با ابراهيم مددی را در لينک زير می توانيد بشنويد:

Can the Right Maths Tutor in Australia Boost VCE Performance? | Radio Barabari

http://www.radiobarabari.net/files/2006/09/21/3.ram

Discover how VCE exams in Brisbane unlock educational opportunities. Explore the importance of personalized tutoring and its role in enhancing student success.

**Rasputin** · 09-23-2006, 04:40 AM

پس از ماه‌‏ها انتظار عصر شنبه گذشته دهها كارگر شاغل در فرش "البرز" بابلسر به اتفاق خانواده‌‏هايشان راهى فرماندارى مى شوند تا خبرهاى خوبى از بازگشايى مجدد كارخانه و پايان سرگردانى خود بشوند و...و غروب شنبه , خبر درگيرى نيرورهاى انتظامى با كارگران مستاصل و ضرب و شتم اين گناهكاران تاريخ و خانواده‌‏هايشان به تهران ارسال مي‌‏شود؛ به راستى ماجرا چيست؟

خبرگزارى كار ايران ," ايلنا", روز يكشنبه خبر تجمع كارگران فرش" البرز" بابلسر در مقابل كارخانه و تصميم آنان براى راهپيمايى به سوى فرماندارى و اينكه با مقاومت نيروهاى انتظامى كار به درگيرى و ضرب و شتم جمعى از كارگران و خانواده‌‏هايشان و بازداشت نزديك به 40 نفر مي‌‏انجامد را ارسال مى كند .
موج اعتراضات كارگرى به اين مساله و برخورد نيروهاى انتظامى با كارگران بابلسر آغاز مى شودو نهادهاى كارگرى و برخى از مسئولان مراتب نگرانى خويش را از وقوع چنين حوادثى ابراز مى نمايند.
"نصراله دريابيگى" نماينده كارگران استان مازندران هم كه در نشست ماهيانه دبيران اجرايى خانه‌‏هاى كارگر سراسر كشور در گيلان به سر مي‌‏برد، در گفت و گو با خبرنگار ايلنا, ضمن انتقاد از نحوه برخورد نيروهاى انتظامى و مسوولان بابلسر با كارگران بى پناه و گرسنه فرش "البرز" تاكيد كرد : پاسخ حق طلبى كارگران باتوم و مشت و لگد نيست؛مسوولان به جاى دستور دادن به نيروى انتظامى براى برخورد با كارگران، مديريت بى كفايت كارخانه را به پاى ميز محاكمه بكشند كه چنين وضعيتى را پيش آورده است .
"دريابيگى" از 10 ماه بلاتكليفى كارگران اين واحد و عدم پاسخگويى مسوولان و مديران شركت فرش البرز انتقاد كرده و تاكيد مي‌‏كند مسوولان بايد پاسخگوى اعمال خود باشند .
او خبر درگيرى و ضرب و شتم كارگران را تاييد مي‌‏كند و مي‌‏گويد : اين موضوع را پي‌‏گيرى خواهيم كرد .
اين نماينده كارگرى اضافه كرد : چندى پيش در نشستى با مديران قرار شد كه كارخانه به زودى راه‌‏اندازى مي‌‏شود , آيا خبر خوش مسوولان براى كارگران بلاتكليف همين بود كه شاهديم ؟!
خبرنگار" ايلنا", در تماس با سرپرست اين خبرگزارى در مازندران كم و كيف ماجرا را جويا مى شود و او از تير اندازى هوائى و ضرب و شتم كارگران با باتوم و گاز اشك‌‏آور خبر مي‌‏دهد و اين مطلب را برخى مقام هاى مطلع كارگرى در بابلسر نيز تائيد مى كنند .
متعاقب اين خبر،معاونت محترم اجتماعى نيروى انتظامى مازندران در نمابرى خبر درگيرى نيروهاى انتظامى با كارگران را تكذيب مي‌‏كند .
"حجت اله روحى" نماينده بابلسر در مجلس هفتم ضمن تاييد خبر درگيرى و ضرب و شتم كارگران و با زداشت جمعى از آنان، كارگران و خانواده‌‏هايشان را به صبر و شكيبايى دعوت مي‌‏كند و از برخورد نيروهاى انتظامى با كارگران اظهار تاسف مي‌‏نمايد .
او تاكيد مى كند كه اگر مسوولان به كارگران فرش البرز بابلسر وعده نمى دادند و براى رفع مشكلات اين واحد و كارگران اقدام عملى مى كردند‌‏, امروز ديگر شاهد چنين حادثه‌‏اى نبوديم.

او از تصميم مديريت شركت به انحلال و تعطيلى واحد خبر مى دهد و مي‌‏گويد : آمار كارگران اين واحد از 800 به 300 نفر كاهش يافته و نزديك به 170 كارگر اين واحد از يكسال پيش بلاتكليف هستند آيا بهتر نبود به جاى ضرب و شتم كارگران مديريت اين واحد به پاى ميز محاكمه كشيده شود و از ايشان سوال شود كه براى اين واحد و كارگران چه كرده است .
خبردرگيرى نيروهاى انتظامى با كارگران و ضرب و شتم آنان , بازتاب گسترده‌‏اى در مطبوعات و رسانه‌‏ها پيدا مي‌‏كند و مسوولان استان مازندران همچنان سكوت پيشه مى كنند و شايد قصد دارند كه خبر معاونت اجتماعى نيروى انتظامى مازندران مبنى بر تكذيب خبر درگيرى را تاييد نمايند و شايد ترجيح مي‌‏دهند كه سكوت نمايند تا بقول معروف آب ها از آسياب بيفتد و دوباره مشكلات كارگران بى پناه فرش البرز به فراموشى سپرده شود و ...؟!
گروه كارگرى خبرگزارى كار ايران , ايلنا ، بنابر رسالت رسانه اى خود قصد دارد كه اين موضوع را پى گيرى نموده و در اين ارتباط با تنى چند از مجروحان درگيرى كارگرى شهرستان بابلسر با نيروهاى انتظامى و امنيتى به گفت وگو نشسته و تلاش كرده كه واقعيت هاى اين روز را از زبان آنان به تحرير در آورد و ضمن مصاحبه با كارشناسان و صاحب نظران به تشريح تبعات و عواقب اين گونه مسايل بپردازد.
قطع به يقين قاضيان واقعى ما مخاطبان هستند وبس!
در ذيل مصاحبه" ايلنا" , با چند تن از مجروحين اين حادثه‌ را مي‌خوانيد:
"حسين محسن پور" يكى از كارگران شاغل در فرش البرز بابلسر با بيش از 15 سال سابقه پيرامون اين حادثه مي‌‏گويد : يك هفته قبل از عصر شنبه مورد نظر , روز جمعه 40 نفر از كارگران اين واحد كه پي‌‏گير مسايل كارخانه كارگران بوديم , به فرماندارى دعوت شديم؛ آنجا در مورد وضعيت واحد با مالك ( صاحب ) شركت صحبت كرديم و به ما گفتند كه شنبه هفته آينده ( شنبه روز درگيرى ) كارخانه بازگشايى مى شود و كارگران سر كار خود خواهند رفت .
در اين جلسه يكى از مسوولان امنيتى بابلسر گفت‌‏: ما صداقت داريم؛ اگر كارخانه تا روز شنبه آغاز بكار نكرد , مقابل شهربانى روى زمين زير پاى كارگران مي‌‏خوابم !
همان روز گفتند كه پنج‌‏شنبه، آخرين هماهنگي‌‏ها در مورد شركت و كارگران به عمل مي‌‏آيد .
روز شنبه 40 تا 50 نفر به فرماندارى رفتيم تا خبر بگيريم , اما نمي‌‏دانستيم كه ماموران ضد شورش در انتظار ما هستند و با باتوم و گاز اشك‌‏آور از زن و بچه ما استقبال خواهند كرد !
آنان پير و جوان و زن و مرد را به باد كتك گرفتند و از گاز اشك‌‏آور استفاده مى كردند گويا ما انسان نيستيم و حق فرياد زدن و تظلم‌‏خواهى نداريم !
"محسن‌‏پور" مى گويد : نمي‌‏دانيم اينان از كجا آمده بودند؛ نيروى انتظامى بودند يا سپاهى, اما لباس پلنگى بر تن داشتند .
اين كارگر اضافه كرد : عده‌‏اى از ما به اداره كار رفته بودند تا قضيه را پي‌‏گيرى كنند و جمعى هم به فرماندارى آمده بوديم نمى دانم كه چه شد , اما به يكباره بر سرمان ريختند تعدادشان زياد بود , فكر مى كنم كه 400 - 500 نفرى بودند !
او مي‌‏گويد : گويا فرماندارى از روز پنج‌‏شنبه نيروهاى ضد شورش را خبر كرده بود و آنان در شهر مستقر بودند اما خبرى نداشتيم .
"حسين" با اشاره به گفته‌‏هاى فرماندار جديد كه از 5 ماه پيش به اين سمت منصوب شده , گفت‌‏: ايشان گفتند كه اگر كار بچه‌‏هاى فرش البرز را درست نكنم، به درد" لاى جرز ديوار" مى خورم؛ حاضرم كه دست بر قرآن بگذارم و بگويم كه فرماندار اين حرف را زده آيا خود فرماندار هم قسم مى خوره كه اين كار را كرده !
اين كارگر مى گويد : اول گاز‌‏ اشك‌‏اور زدند و بعد هم با باتوم افتادند به جان كارگران و خانواده‌‏هايشان و ما را داخل ميني‌‏بوس ريختند و روانه پاسگاه كردند .
عده‌‏اى از ما را در اداره كار كتك زده و آورده بودند و عده‌‏اى را هم در فرماندارى مورد لطف و محبت خود قرار داده بودند!
اگر ديگران مفهوم مهر ورزى دولت را متوجه نشده اند، ما خيلى خوب درك كرديم؟!
"حسين" مي‌‏گويد : دست همسرم شكسته و الان در داخل گچ است و خودم نيز از ناحيه گوش راست آسيب ديده ام و شنوايي‌‏ام كم شده است‌‏! او مى گويد : 2 روز است كه آزاد شده‌‏ام ( مصاحبه روز پنج‌‏شنبه انجام شده است ) ،43 نفر را به پاسگاه بردند كه 37 نفرشان كارگر بودند؛ تا امروز ( پنج‌‏شنبه ) هم با تعهد آزاد شده‌‏اند و 15 نفر همچنان در بازداشت هستند كه وضعيت آنان نيز بزودى مشخص مي‌‏شود .
حسين از خبر معاونت اجتماعى نيروى انتظامى مازندران در خصوص عدم درگيرى با كارگران اظهار شگفتى كرده و مي‌‏گويد : دروغ مي‌‏گويند؛آنان لباس پلنگى بر تن داشتند و حسابى ما را كتك زدند .

"نژاد اسماعيلى" نگهبان كارخانه فرش البرز بابلسر است؛ او مي‌‏گويد : روز شنبه (حادثه ) به شركت رفتم ماشين را در پاركينگ گذاشتم حدود 20 نفر به شركت آمده بودند كه يك هو دهها نفر از ماموران آنجا آمدند و تمامى كارگران حاضر را دستگير و بردند .
او مى گويد: ساعت 5/8 صبح به كارخانه آمديم و 10 دقيقه بعد نيروهاى انتظامى سر رسيدند و با ما برخورد كردند .
قرار نبود كه با ما چنين كنند ما با هماهنگى فرماندارى آمده بوديم آخر , چند روز قبلش هم تلويزيون محلى از بازگشايى مجدد كارخانه و حل مشكلات كارگران خبر داده بود و فرماندار قول 100 درصدى براى بازگشايى كارخانه و حل مشكلات واحد !
او اضافه مي‌‏كند : نمى دانم چه دستورى داده بودند كه نيروى انتظامى آمد و همه ما را گرفتند و داخل ماشين كردند و خود وارد كارخانه شدند؛ بعد از دستگيرى ما را به كلانترى بابل و بعد هم به اردوگاه سارى كه محل نهگدارى معتادان است , بردند و در همين مدت , ماشين من و خودروهاى پارك شده در كارخانه را زدند و شكستندو لاستيك خودروها را پاره پاره كردند .
لااقل به خودروى من 500 هزار تومان خسارت وارد كرده اند، در بازداشتگاه علت مراجعه به كارخانه را از ما پرسيدند و گفتيم كه طبق وعده فرماندار آمده ايم؛ سه روز در اردوگاه سارى بوديم و بعد هم انگشت نگارى كردند و با سند آزاد شديم آنان مى گفتند كه شما سياسى هستيد و ما را عامل شورش در شهر معرفى كردند و تعهد گرفتند كه هيچ كارى نكنيم؛ ما گفتيم كه دنبال حق و حقوق خودمان هستيم , سياسى كارى يعنى چه! و آنان گفتند كه تعهد بدهيد و برويد!
او مى گويد : نيروى انتظامى خبر درگيرى و ضرب و شتم كارگران را تكذيب مى ‌‏كند , پس شكستگي‌‏هاى دست و پاى كارگران كار كيست نكند كه خودمان دست و پايمان را شكسته‌‏ايم .
او مي‌‏گويد ‌‏: از مجموع 20 نفرى كه در مقابل كارخانه دستگير شديم , 17 نفر آزاد و سه نفر در بازداشت هستند من هم يك ميليون تومان وثيقه گذاشتم و آمدم بيرون الان هم هيچ‌‏كس پاسخگو نيست !
فرماندار گفته بود كه اگر كار كارگران درست نشود , از روى من عبور كنند آيا آقاى فرماندار بر حرف‌‏اشان هستند.
"مهدى رضا زاده" از ديگر كارگران شاغل در اين واحد است كه بالاى 15 سال سابقه كار دارد؛ او مى گويد : 18 ماه است كه حقوق نمى گيريم و بايد با بدبختى و قرض گرفتن از اين و آن بسازيم و خفه خون بگيريم چون كارگريم !
او مى گويد : چندى پيش "مطهرى" مدير عامل شركت گفت كه كارگران سالى يك ميليون و 600 هزار تومان بگيرند و تسويه كنند و ما نيز قبول كرديم اين موضوع مربوط به 28/10/84 است؛ 20 روز بعد به استاندارى رفتيم و ايشان گفتند كه مدير عامل مي‌‏گويد
او مى گويد گناه من و كارگران فرش البرز بابلسر چيست ؟
باور كنيد با فلسطيني‌‏ها اين كار را نكردند كه با ما انجام دادند؛ از قول من بنويسيد كه كارگران گرسنه و شرمنده زن و بچه ها را كتك زدن هنر نيست , اگر هنر داريد , مشكلات مردم را حل كنيد .
و...و كارگرى مى گفت: در آستانه ماه مهر، مفهوم مهرورزى را خيلى خوب متوجه شديم؟!
وآن يكى گفت: اگر ناموس مردم به گناه بيفتد؛ مسئولش كيست؟!آخر تا كى مى توان گفت: صبر كن!ايمان دارد از در بيرون مى رود!!

**Rasputin** · 09-23-2006, 04:50 AM

باتوم و گلوله بجای نان و مزد به كارگران ميدهند
120 هزار كارگر ايران
در 5 ماه گذشته اخراج شده اند
و. جمهوريت

جامعه كارگری ايران روزهای بس دشوار و طاقت فرسايی را در حال سپری كردن می باشد بدين جهت كه همانگونه كه جمهوريت پيشتر هشدار داده بود* دولت نهم و وزارت كار آن با تصويب قوانين به ظاهر حمايتی از كارگران زمينه ساز بی كاری اين قشر می باشد چه آنكه از ابتدای سال جاری تاكنون بر اساس آمار رسمی حدود 120 هزار نيروی كار از محل خدمت خود به واسطه اهمال كاريهای وزير كار و شورای عالی كار منتصب خود اخراج شده اند و در طی اين مدت بيشترين تجمعات اعتراضی نيز از سوی جامعه كارگری بوده است از سوی ديگر برخورد های صورت گرفته با اين اعتراضات نيز در نوع خود بی سابقه بوده است. اگر تا ديروز تجمعات دانشجويی و سياسی مورد حمله نظاميان و شبه نظاميان قرار می گرفت كارگران بی دفاع نيز با بی مهری هر چه تمام تر آماج حملات ماموران امنيتی رژيم قرار گرفته اند و به جای دستمزد های خود گلوله دريافت نموده اند. اخبار رسيده از شهر های بابلسر ،كاشان ،قزوين و...حاكی از آن است كه كارگرانی كه ماه ها است حقوقی دريافت ننموده اند و تنها راه خود را اعتراض به اين وضعيت می دانند يا دستگيز می شوند و يا يا باتوم و گلوله و گاز های اشك آور پذيرايی می شوند.

"خانه كارگر" خود را تنها تشكيلات قائم به فرد كارگران ميداند و از تشكيل انجمنها و سنديكاهای كارگری حمايت نكرده و در مواقعی مانع از تشكيل آن می شود. هر چند صدا های نوگرايانه ای مانند علی ربيعی نير از خانه كارگر شنيده می شود ولی می بايست با حمايت از تاسيس تشكيلات متنوع كارگری كه هدف مشتركی هم دنبال كنند زمينه را برای تاثير گذاری بيش از گذشته جنبشهای كارگری فراهم آورد. زيرا وزارت كار درصدد می باشد تا با راه اندازی جريانات موازی كارگری همچون" تشكيلات عالی شوراها" مجموعه" كانون عالی شوراها" را تحت الشعاع خود قرار دهد تا بيش از گذشته به سركوب جنبشهای كارگری بپردازد و اين خطری است كه فعالين جامعه كارگری بايد نسبت به آن بی تفاوت نباشند و با تمام قوا با جريانات موازی دست ساخته حاكميت مقابله كنند.

Jonbesh-e Karegari

Jonbesh-e Karegari

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment

Comment