تام جونز (Tom Jones) در موسیقی rock ‘n’ roll بیشتر به افسانه و اسطوره نزدیک است تا واقعیت. همین است که وقتی به دوستی گفتم که برای رفتن به کنسرت تام جونز آماده می شوم پرسید که مگر تام جونز زنده است؟!
بله تام جونز شصت و پنج سال بیشتر ندارد و زنده هم هست و مدام هم درلاس وگاس برنامه زنده دارد اما اجرای کنسرتش در تورنتوی کانادا باعث شد که کسانی که در تورنتو دلشان یاد گذشته ها را کرده بود و آهنگ های قدیم را زیر لب زمزمه می کردند، بروند و همراه خواننده ای که به "صدا" شهره است آهنگ های جوانی شان را زمزمه کنند.
تام جونز در سال 1965 برنده جایزه Grammy Award شد. جایزه گرمی یکی از مهم ترین جوایز موسیقی در آمریکا به شمار می رود که به کسانی که موسیقی خود را منتشر کرده اند و به توفیق چشمگیری دست یافته اند اعطا می شود. جایزه گرمی در موسیقی چیزی معادل جایزه اسکار در فیلم و سینماست.
تام جونز که همدوره و رفیق الویس پریسلی بوده، درست مثل او جنبه جنسی شخصیتش و ادا و اصول رقصش به جنبه موسیقایی اش غالب است و این باعث می شود که اکثر طرفداران موسیقی او – همچون دوستش الویس – زنان و مخصوصا زنان میانسال و حتی مسن باشند.
کنسرت اخیر تام جونز در تورنتوی کانادا، روز پنجشنبه سیزدهم ماه ژوئیه در هامینبرگ سنتر( Hummingbird Centre) واقع در جنوب شهر تورنتو برگزار شد. سالن بزرگ سه هزار و دویست نفری هامینگ برد سنتر پر از جمعیت بود. یکی از حضار می گفت که با وجود این که ده روز پیش برای خرید بلیط اقدام کرده، جای مورد نظرش را در سالن نیافته است.
تام جونز مثل گذشته ها پرانرژی و بانشاط روی صحنه جست و خیز می کرد. او در ابتدا آهنگ های آلبوم جدید خود را خواند و سپس آهنگ های قدیمی و خاطره انگیز مثل Delilah و What’s New Pussy Cat و I’ll never fall in love again را اجرا کرد که مورد استقبال فوق العاده تماشاگران قرار گرفت.
همان طور که انتظار می رفت تعداد زنان از مردان در سالن بیشتر بود و زنان مسن تر هم بر طبق انتظار حضور داشتند. سالی، مدیر یک شرکت تحقیقاتی در تورنتو، زن سی و دو ساله ای است که همراه دوست نزدیکش آمده بود و از خود هیجان زیادی نشان می داد. او که در صف خرید تی شرت های کنسرت ایستاده بود می گفت که برای حفظ سنت معروف پرتاب کردن لباس زیر زنانه به طرف تام جونز، به محله چینی ها رفته و چند لباس زیر زنانه به قیمت مناسب خریده است!
در ابتدای کنسرت، مامورین حفاظتی اجازه نمی دادند که افراد از جای خود بلند شوند و به صحنه نزدیک شوند، اما نزدیک به آخر برنامه دیگر کسی از عهده تماشاچیانی که می خواستند به جلوی صحنه هجوم بیاورند بر نیامد.
بله تام جونز شصت و پنج سال بیشتر ندارد و زنده هم هست و مدام هم درلاس وگاس برنامه زنده دارد اما اجرای کنسرتش در تورنتوی کانادا باعث شد که کسانی که در تورنتو دلشان یاد گذشته ها را کرده بود و آهنگ های قدیم را زیر لب زمزمه می کردند، بروند و همراه خواننده ای که به "صدا" شهره است آهنگ های جوانی شان را زمزمه کنند.
تام جونز در سال 1965 برنده جایزه Grammy Award شد. جایزه گرمی یکی از مهم ترین جوایز موسیقی در آمریکا به شمار می رود که به کسانی که موسیقی خود را منتشر کرده اند و به توفیق چشمگیری دست یافته اند اعطا می شود. جایزه گرمی در موسیقی چیزی معادل جایزه اسکار در فیلم و سینماست.
تام جونز که همدوره و رفیق الویس پریسلی بوده، درست مثل او جنبه جنسی شخصیتش و ادا و اصول رقصش به جنبه موسیقایی اش غالب است و این باعث می شود که اکثر طرفداران موسیقی او – همچون دوستش الویس – زنان و مخصوصا زنان میانسال و حتی مسن باشند.
کنسرت اخیر تام جونز در تورنتوی کانادا، روز پنجشنبه سیزدهم ماه ژوئیه در هامینبرگ سنتر( Hummingbird Centre) واقع در جنوب شهر تورنتو برگزار شد. سالن بزرگ سه هزار و دویست نفری هامینگ برد سنتر پر از جمعیت بود. یکی از حضار می گفت که با وجود این که ده روز پیش برای خرید بلیط اقدام کرده، جای مورد نظرش را در سالن نیافته است.
تام جونز مثل گذشته ها پرانرژی و بانشاط روی صحنه جست و خیز می کرد. او در ابتدا آهنگ های آلبوم جدید خود را خواند و سپس آهنگ های قدیمی و خاطره انگیز مثل Delilah و What’s New Pussy Cat و I’ll never fall in love again را اجرا کرد که مورد استقبال فوق العاده تماشاگران قرار گرفت.
همان طور که انتظار می رفت تعداد زنان از مردان در سالن بیشتر بود و زنان مسن تر هم بر طبق انتظار حضور داشتند. سالی، مدیر یک شرکت تحقیقاتی در تورنتو، زن سی و دو ساله ای است که همراه دوست نزدیکش آمده بود و از خود هیجان زیادی نشان می داد. او که در صف خرید تی شرت های کنسرت ایستاده بود می گفت که برای حفظ سنت معروف پرتاب کردن لباس زیر زنانه به طرف تام جونز، به محله چینی ها رفته و چند لباس زیر زنانه به قیمت مناسب خریده است!
در ابتدای کنسرت، مامورین حفاظتی اجازه نمی دادند که افراد از جای خود بلند شوند و به صحنه نزدیک شوند، اما نزدیک به آخر برنامه دیگر کسی از عهده تماشاچیانی که می خواستند به جلوی صحنه هجوم بیاورند بر نیامد.
Comment