Announcement

Collapse
No announcement yet.

Important Political News

Collapse
This is a sticky topic.
X
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Even if we assume that the will and intention to resist imperialism exists, a regime such as Iran's Islamic Republic can only confront a major super power, if it possesses sufficient defences. It would utter folly to rely on the military power of a third world country to stand up to the US war machine. One cannot imagine that military manoeuvres, showing off a few old and new military equipment, even the threat of using weapons of mass destruction can create any hesitations in the intentions of the custodians of the new world order (27). Such quixotic gesturing are merely open invitations to Washington to use its most destructive weapons with a vicious, barbaric attack without scruple. Such an invitation will pose no inconvenience to the US war machine. It will not affect their 'neo' consciousness.

    The weapon of suicide bombings or the use of the Iraqi Shias as a winning card, can itself become a source of encouragement to launch pre-emptive attacks (2. Irrespective of the usefulness of such tactics and irrespective of the capability of the Iranian regime to use them, one cannot ignore the fact that the threat of terrorist attacks or a religious war will only serve as justification for the theory of 'unlimited war on terror' and a cover for the 'clash of civilizations'. Many amongst influential neo conservatives believe that victory against 'jihadist terrorism' can be achieved by destroying their refuges and states supporting them. Many such ideologues are of the opinions that the road to victory in Baghdad passes through Tehran and drying up resistance in Iraq requires an attack against Iran and overthrow of the Islamic regime (29). "Real Men" (a name given by neo conservatives to themselves) have argued such ideas for many years. They believe in closing the 'Iran file'.

    The sole weapon of any government in confronting imperialist powers is solid and powerful popular resistance and mass mobilisation. Without such a support it is absurd to talk of resistance by a third world country. The Islamic regime in Iran has no such weapon nor does it possess the ability to gain one. The fundamental problem of the Islamic regime is not just that it has lost its social backing. More importantly it faces a paradox were it to rely on mobilising its citizens in the event of an imperialist attack. This regime is unable to call on Iranians to defend their sovereignty against imperialist aggression, while for decades under the name of the God and Islam violently depriving them from their right to self-governing. Those in power in Iran will not be able to call on Iranians to defend the 'republic' when in the words of its real leaders (individuals such as ayatollah Messbah Yazdi) there is no such thing as a 'republics' in Islam.

    These rulers don't even have enough confidence in themselves to at least make some temporary conciliatory moves towards their own people in order to reduce the divide between them and the majority of people of country. Indeed, their dictatorial, reactionary nature is so overwhelming that as the crisis deepens they are imposing harsher conditions and alienating large sections of the population. If the Iranian state's initial customary resort to deceit, playing on religious sentiments and demagoguery fails, it has no hesitation to resort to rabid violence and repression.

    The 'ayatollahs' and their military commanders have reached such a situation that they are ready to bribe any 'Satan' and accept any indignity to remain in power. Yet in confronting their own people, they cannot afford to show even the kind of flexibility shown by Saddam Hussein on his last days of rule. If in those days the Baathist dictatorship opened prison gates and turned over arms stocks into peoples homes, the Islamic regime considers the current situation as an opportunity to fill its prisons and embark on a new wave of arrest of workers, women, youths, intellectuals, activists of national and religious minorities in an effort to deprive the masses of the only weapon left to them: protest and collective action.

    Nor can one rely on the intervention of other players on the world stage. There is no doubt that Washington's victory in the Middle East, and especially in Iran, will be a major regional transformation against the interests of some world powers. However one cannot deduce from this that these powers will stand up to the United States. Nor does this mean that they will be able to stop America pursuing its interests. The position of Europe is more or less clear. There is really no reason why they should pursue the policy they had pursued regarding Iraq. They will follow the US either haltingly or running fast behind it.

    Russia and China too, despite their current opposition, are capable of using Iran as a lever to gain certain advantages and gain their share of the war booty. Given the existing relations within the global political power structure, at a time when those in power in the White House have rebelled against common norms of international relations, one cannot imagine that Russia or China's choices will go much beyond non-acceptance and challenging of the US hegemony. Within such limitations, opposition, however serious, does not appear to present an obstacle to Washington's authoritarian tendencies.

    Emphasising internal differences within ruling circles in the United States is also undoubtedly exaggerated. These differences are real. However they are only directed at reducing the error coefficient , avoiding unforeseen consequences. There is little doubt that amongst the US elite there are no principal objections to military intervention in Iran (30). It should be added that none of the political factions has ruled out military attacks. Differences are essentially limited to the scale and spread of the military operations, the kind of weapons to be used as well as debates on the management of the operation. The questions are more focussed on technical issues: is the use of nuclear weapons acceptable? (31) Have all necessary precaution been taken regarding Iran's reaction? Is Donald Rumsfeld capable of managing and leading another military conflict? (32) Within such a framework, although differences can affect the plan for the military operation, its timing or intelligence and diplomatic preparations, it is impossible believe that they will lead to a change in policy and a review of strategic directions.

    Under present circumstances, therefore, there is little point looking for a force capable of reigning in US aggression within the upper echelons of official power. Such a force to oppose the US must be found elsewhere: somewhere within the depth of those movements standing up to it. No force in the world, except the region's destitute and poor -- those already "living in hell" - can save the region form the barbarism that awaits it. It is impossible to end the horror show, whose principle players are forces of death, unless wide-ranging, independent and progressive movements completely overturn the situation; and brings the huge power of the people of labour and toil to become engaged in self liberation, self rule and control of their own destiny.

    Today Iran is the front line. Neither the victory nor the defeat of the peoples of this country in direct confrontation with one of the most powerful enslaving empires of human history is pre-ordained. The destiny of this battle will depend on answers to two essential questions. Will the majority of the Iranian people, those who have nothing but their labour power to live for, be able to overcome the subjective and political obstacles challenging their united , decisive and independent movement? Will they be able rise as a powerful and broad movement against ruling reactionaries and the colonial enslavement, and offer a brighter future for Iran? And can these people rely on the active support and solidarity of the millions in the region, and the support of egalitarian and progressive anti war forces throughout the world in the life and death battle against imperialist aggression and reactionary repression?

    In answering these questions it must be emphasised that in the current situation in Iran the only force capable of halting imperialism's advance must primarily present a radically different political and structural perspective for the majority of the population of this country. First and foremost it must convince the millions of Iranian who over the last 28 years have witnessed nothing but injustice and repression by a religious state to conquer apathy and get involved within the ranks of the anti war movement. An inability to unite the struggle against imperialism with the struggle for political freedom and self rule will condemn this movement to becoming an appendage of the regime, isolated and paralysed (33).

    It should be noted that without attaining an independent identity, opening an alternative political /structural horizon is impossible. This in itself is dependent on overcoming existing theoretical challenges and defeatist tendencies operating on two opposing fronts and threaten the political space with a clear split. Despite contrary political positions these tendencies share common ideas. In their perspective, the Iranian people presently have neither the capability nor the potential to self-defence and self-emancipation. Neither can they have any role outside the political games being played by the major powers. Thus any possibility of fighting the US while opposing the Islamic regime is rejected, negating either is proof of the other. In choosing between bad and worse, the only political choice presented to the people is to choose between fundamentalist Islamists and imperialism or between sovereignty and freedom.

    Comment


    • At one extreme, there are those who see Bush's aggression against Iran as the main threat and call on the Iranian people to unite behind the religious state. In their view Iran's reactionary regime is the main force against imperialism and not only any attempt at its overthrow should be set aside but even weakening its position is tantamount to aiding and abating imperialism. 28 years ago the advocates of this view were in the forefront of the forces justifying the Islamic government's brutal repression of those who fought for freedom, equality and democracy in Iran. They were instrumental in paving the way for the consolidation of one of the most dictatorial and reactionary regimes of the region (34). These same currents have once again become active. Their position that resistance against imperialism is means we should rally round the Islamic regime has damaged the mobilising power of anti imperialism. It has deprived it of its liberating and progressive content.

      On the other extreme, the Islamic republic is painted as the greater evil. Here we see tendencies which under the guise of defending freedom, directly or indirectly support US intervention in Iran. In their view a dictatorial and violent regime as the Islamic Republic cannot be overthrown by its people alone. Only foreign intervention and military repression (not unlike Mussolini and Hitler's methods) can crack this regime. Accordingly, in the current world conditions the US government remains the only force willing and capable of bringing about such a change, irrespective of its nature or the specific policies it pursues regarding Iran. In this analysis the opportunity created by the overthrow of the regime through US intervention will allow the Iranian people to participate in politics and take charge of their own destiny.

      The least danger of the hold of these two twin-like tendencies in Iran's political scene, particularly amongst certain leftwing forces, will be to turn the current bipolar position into a permanent situation. The choice between bad and worse simply chokes an independent movement capable of change and liberation. It will close the door on those forces which are capable of breaking down the historic hurdles of enslavement and fear.

      Undoubtedly the threat of colonialism is serious. We must stand up to this threat and mobilise all our forces in this struggle. However, to rely on reactionary religion in order to achieve this is tantamount to ignoring the main question. It is to forget that it is precisely the Islamic republic regime that has created the conditions that allow imperialism to question Iran's national sovereignty and take such bold steps towards colonising the country. Moreover, confronting imperialism from a reactionary fundamentalist viewpoint (even supposing it does not end up in compromise and a sell out deal -- as it has done in the past) will have no other consequence but to strengthen the religious dictatorship. And this is tantamount to destroying nearly three decades of bloody struggle by workers, students, intellectuals, women, youth and religious and national minorities, groups that have fought for emancipation from this regime.

      Clearly the overthrow of this dictatorship is an urgent necessity. Every day that lengthens the life of this regime, engulfs the majority of the people of Iran in further calamity, forcing them to face harsher political and social conditions. Were such accumulated social and political conflicts to remain unresolved, the outcome can be nothing but destruction and desolation. It should be understood, however, that the consequences will not be the same irrespective of who overthrows the Islamic republic regime. Overthrow of the Islamic regime by Pentagon and the CIA will not bring anything but a continuation of destitution and misery, albeit in other formats.

      Let us not forget that the force that has the greatest role in the political overthrow of the Islamic regime will play a crucial role in determining its successor. What can one expect from an alternative regime that seeks to help the construction of a new Empire engineered through cruise missiles and B52 bombers, a force that has officially moved from the globalisation of the Middle East towards colonising it and promises a new era where instead of a new 'Pax Americana' promises a 'new Holocaust'.

      Under such circumstances where can one find hope for the establishment of a social and political alternative? It is clear that this global power can replace the current regime with a variety of alternatives, but none that might serve the interests of LashkarAbad, ZourAbad, Kouye Tollab (some shantytowns in Iran) or an alternative that will bring about a better prospects for a Tabrizi student, a woman in Khoramshahr, a worker in Sanandaj, a tea plantation worker in Lahijan or a child in Zahedan.

      Effective resistance against the intervention of the most powerful contemporary imperialist country can only be achieved through an independent, widespread movement. A movement capable of dramatically changing the balance of forces. A movement capable of mobilising huge power of the down trodden masses, those on to the margins of society. This is impossible except by a movement capable of struggle for self determination and self rule, a force capable of uniting the struggles for political freedom with social emancipation, one capable of presenting a hopeful alternative regarding the lives of millions of deprived and exploited masses. The least cost in failing to achieve such a perspective will be that pseudo-fascistic military-religious groups will to try and manipulate the wave of despair and distress amongst the deprived, and mobilising sections of the population, help the repressive state and its war machine protect the current system of terror and fear (35). Under these prospects, uniting in a struggle against neo liberal capitalism and the corporate agenda of global domination can become a force capable of mobilising a true anti imperialist movement.

      And finally confronting the aggressive policies of the United States towards Iran, necessitates the formation of a movement emerging from the multi ethnic, multi-national and multi-religious solidarity movement that can liberate itself from racial and sexual divisions. A movement that in a country like Iran, riddled with numerous ethnic, religious and gender crises, would be capable of firmly standing up to patriarchy and religious and ethnic hierarchy. Such a movement must be capable of combining the struggles against sexual, national, ethnic and religious discrimination with the struggle against imperialism in order to thwart colonial attempts at misdirecting current disaffections. To call on the peoples of Iran to unite on the basis of collective self rule and regional self determination can create the umbrella organisation that recognises various social movements and unites them in a battle against imperialism (36).

      Progressive and in particular left wing forces, those who believe in socialism, have an undeniable responsibility in taking the first steps towards such a plan. Responding to this necessity depends on the capability of these groups to overcome mental paralysis, short sighted political views and false opinions, so that they are capable of picturing a new world order. These forces must believe in the power of the masses as well as their own ability to achieve political and social emancipation. They must accept that not only is it disastrous to ignore wider horizons, but overlooking scattered and smaller potentials and failing to unite such forces can also be catastrophic. They should not allow the role of the vanguard to be less than the followers, and the anti-imperialist struggle to degenerate into an mere formalistic or moral duty, good for historic documentation.

      The Iranian working class and the toiling masses have both the potential and capability of standing up to US aggression. They can stop their country becoming a protectorate of the US and its citizens slaves of American multinational corporations. However the ultimate defeat of Washington's plans for the Middle East requires the solidarity and coordinated resistance of the peoples of this region and an active international support movement. Such a solidarity is necessary even to dissuade the US from following its "Imperial" project on Iran. Such a movement can only raise from within the radical progressive forces of the Middle East.

      We should not have any illusions about religious and ethnic movements. Such movements cannot stop the disaster engulfing the countries of the region one after the other, indeed they play an important role in the creation if this terrible situation. By dividing the peoples of the region to rival religious and ethnic groups (through creating a wall separating religious from non religious people, between secular forces and religious forces) and by encouraging conflict between them, these movements have in practise served the interests of imperialist powers (37). Today in the Middle East, the enforcers of the New Order project are confident that they can rely at all times on the support of one nationality or ethnic group against the other. They can seek the cooperation of one religious group to suppress another group. Most importantly they can rely on religious fatwas against all communists and non believers. Today the main function of major Shiite organisations in Iraq or Kurdish nationalist groups in this country has left no doubt the power of religious and ethnic groups in paving the way for imperialist domination and capitalist exploitation.

      Comment


      • The Middle East requires another movement. One that can challenge religious fundamentalism, ethnic narrow mindedness, tribal rivalry whilst fighting against Imperialism. One that can strengthen genuine solidarity between the deprived, suppressed Arab, Kurdish, Turkish, Fars, Turkmen, Baluchi people and unite their struggles against imperialist pillage and capitalist enslavement. We must create a common language for the Afghani, Iranian, Pakistani , Iraqi, Tajik , Palestinian worker and toiler . This new movement must create an opportunity for the Assyrian, Armenian and Jewish, Zaratostrian and Muslim, believers and non believers in the region to respect each other in order to open the doors to a new world, ending the era of wars, dictatorships, injustice, poverty and inequality.

        The first step is to build an alliance capable of uniting dispersed anti imperialist, anti capitalist struggles. A social forum capable of stopping the isolation of regional struggles and creating a widespread movement. A movement capable of engaging and involving the revolutionary potentials of women, the youth, students, workers and peasants throughout the region. Unity amongst such movements will create the framework for building national unions and creating multinational movements. The formation of nation-wide trade unions, women and student movements can not only become the backbone of a genuine revolutionary/secular social forum in the Middle East, but is itself a genuine qualitative political metamorphosis in the region. Worker activists, together with progressive women, students, accompanied by writers, artists, journalists and many other social groups whose very existence is being challenged under the present conditions can act now. Although the path ahead is exceedingly difficult, it certainly is not a dead end.

        The struggles of the Iranian people and the peoples of the Middle East against Imperialism and reactionary forces is a struggle that will directly influence the destiny of humanity on our planet. In this battle we will either witness the burial of the architects of the New World order of slavery, and their twin allies in the backward religious movements, or the world will succumb to violence and barbarism. There will be few places left in the world who can remain immune to events in the Middle East.

        However it is also true that one can find nowhere on earth where solidarity with the resistance of the peoples of the Middle East will not play a crucial role in the eventual outcome of these events. The anti capitalist movement, anti imperialist movements and especially the international antiwar movement play a vital role in awakening the people and neutralizing the deceptions created by corporate mass media. These struggles and campaigns can also play an important role in mobilising the protest movement in the centres of world capital, creating despair and division amongst the US elite and their allies.

        However the experience of the last few years has shown that given the complicated political scene in the region, these campaigns can themselves face contradictions and adopt unworkable positions. Capitulation to the bipolar scene in the Middle East (choosing to side with imperialism or the regimes in the region) can paralyse the anti war movement. Within the framework of such an outlook, some tendencies go as far as not only supporting the regimes of the region in the name of anti imperialism, but also denying the existence of any movement that defines itself in opposition to both imperialism and local regimes. They are silent against tyrannical regimes such as Iran's Islamic Republic (arguing that one shouldn't find ideological justification for imperialist intervention). In fact such forces are helping to create the disastrous conditions where the protests against poverty, deprivation and dictatorship are suppressed and independent, progressive anti imperialist movements are paralysed.

        Last February and March , in the middle of the 'nuclear debacle', at a time when Washington was trying to justify another military intervention in the Middle East, the Islamic regime in Iran embarked on a new wave of terror and repression of various social forces. Unprecedented violence was used to attack gatherings of protesting bus company employees in Tehran. Workers who were demanding pay rises and the right to set up their independent organisations. Thousands were arrested, women and children were held hostage and peaceful protest by women celebrating International women's day were attacked by thugs and club-wielding Islamic militia. Security-military forces opened fire on Kurdish and Arab protesters in Sardasht and Ahvaz and some young protesters were executed. "voice of America' was quicker than any progressive group at condemning these events, the White House issued non-stop statements. However the silence of some in the anti war movement was not once broken.

        Whatever the excuse for this reluctance, it is difficult to understand how such actions can strengthen the international antiwar movement or how they can strengthen the anti imperialist movement of the Iranian people. Can one imagine any society where setting up workers organisations is a crime, where demanding a fair wage is an offence punished with imprisonment and where protesting against discrimination and deprivation is repressed, being capable of confronting imperialism and capitalist plunder? Can one find a better ground for the advance of US tanks than a country where the society is impoverished, repressed, facing religious, national and sexual repression, where society is sinking in a quagmire of addiction and prostitution? If a repressed population can only find Rumsfeld, Rice and Cheney on their side, will they not waver over Washington's adventurous interference in their country?

        There is no doubt that worldwide protests against Bush' war mongering policies have the potential of becoming an influential power capable of changing the course of events in the Middle East. However the realisation of such an aim demands that such protests take place not only against imperialism's war efforts but also in protest against the dictatorial, repressive policies of corrupt reactionary regimes in the region (3. Success depends on whether anti war anti imperialist movements themselves can become the support base for the creation of an independent, self emancipating movement. A movement capable of making the cradle of the first Empire of the third Millennium its gave.

        Comment


        • بسياری از رسانه‌ها و تحليل‌گران از مدت‌ها پيش، نسبت به وقوع يک جنگ فرقه‌‌ای تمام عيار بين سنی‌ها و شيعيان عراق هشدار می‌دهند و حتی برخی از صاحب‌نظران بر اين باورند که جنگ فرقه‌ای در عراق عملا در جريان است.
          در واقع پس از سرنگونی رژيم صدام حسين توسط ارتش آمريکا که منجر به پايان حکومت اقليت سنی بر عراق و ظهور قدرت شيعيان در اين کشور شد، احتمال وقوع جنگ داخلی در عراق جدی گرفته شد.

          سنی‌های عراق پس از يک دوره از سردرگمی و سکوت پس از سقوط صدام حسين به تدريج به سازماندهی خود پرداختند و عمليات خود را عليه نظاميان آمريکايی مستقر در عراق آغاز کردند.

          انحلال ارتش عراق و سياست بعثی‌زدايی از سوی دولت تحت سرپرستی پل برمر حاکم آمريکايی عراق که گفته می‌شود تحت فشار گروههای شيعه صورت گرفت، نارضايتی جمعيت سنی از شرايط پس از صدام را افزون کرد و باعث حمايت گسترده‌تر آنها از گروههای مسلح شورشی شد.


          آيت‌الله سيستانی مرجع بلندپايه شيعيان عراق، با درک استراتژی القاعده، به پيروان خود دستور داد که در برابر حملات القاعده و هم‌پيمانان سنی آنها در عراق، از خود خويشتن‌داری نشان دهند و دست به عمليات تلافی‌جويانه نزنند

          با ورود جنگجويان القاعده به عراق، موقعيت شورشيان سنی مستحکم‌تر شد اما در همان حال جهت حملات مسلحانه از نيروهای آمريکايی به سمت رهبران و مردم غير نظامی شيعه تغيير مسير داد.

          قصد جنگجويان القاعده از هدف قرار دادن غير نظاميان شيعه، احتمالا ايجاد جنگ داخلی در عراق به منظور فراری دادن نيروهای ائتلاف بين‌المللی از اين کشور و ايجاد حکومتی به سبک طالبان افغانستان در عراق بود.

          آيت‌الله سيستانی مرجع بلندپايه شيعيان عراق، با درک استراتژی القاعده، به پيروان خود دستور داد که در برابر حملات القاعده و هم‌پيمانان سنی آنها در عراق، از خود خويشتن‌داری نشان دهند و دست به عمليات تلافی‌جويانه نزنند.

          در واقع شيعه‌ها تا اندازه زيادی به دستور آيت‌الله سيستانی عمل کردند تا اينکه گروههای شورشی به قصد تحريک آنها، گنبد امامان دهم و يازدهم شيعه (معروف به عسکرين) را از طريق بمب‌گذاری تخريب و منهدم کردند.

          در آن زمان تصور می‌شد که تخريب مرقد دو امام شيعه، آتش جنگ فرقه‌ای را در سراسر عراق بر افروزد، هرچند که چنين نشد، اما شرايط نسبت به پيش از آن به کلی تغيير کرد.

          در واقع، تخريب مرقد عسکرين، برخی از گروههای شبه‌نظامی شيعه را به فکر انتقام انداخت و آنان را به سمت قتل سنی‌ها هدايت کرد.

          از آن پس، تقريبا به طور روزانه خبر کشف اجساد ناشناس در حومه شهر بغداد که گفته می‌شد توسط شبه‌نظاميان شيعه به قتل رسيده‌اند، در رسانه‌های عراق منتشر شد.

          گروههای سنی، نيروهای وزارت کشور عراق در دولت ابراهيم جعفری نخست وزير دولت موقت عراق را به دست داشتن در قتل سنی‌ها متهم کردند و نمايندگان آمريکا نيز بر اين اتهام صحه گذاشتند.

          با فشار سنی‌ها و حمايت آمريکا و کردهای عراق، گروههای شيعه از معرفی ابراهيم جعفری به عنوان نخست وزير دائم عراق منصرف شدند و جواد (نوری) المالکی را به جای او معرفی کردند که مورد استقبال سنی‌ها قرار گرفت.

          مالکی با شعار مبارزه با فرقه‌گرايی و تشکيل دولت وحدت ملی گروههای موثر سنی را در دولت خود سهيم کرد و با تدوين طرح آشتی ملی راه را برای مشارکت گروههای مسلح سنی در روند سياسی عراق گشود.

          با آنکه انتظار می‌رفت طرح آشتی ملی مالکی به بازگشت آرامش به عراق کمک کند، اما تاکنون چنين نتيجه‌ای نداشته و چشم‌انداز آن نيز همچنان مبهم است.


          سنی‌های عراق پس از يک دوره از سردرگمی و سکوت پس از سقوط صدام حسين به تدريج به سازماندهی خود پرداختند و عمليات خود را عليه نظاميان آمريکايی مستقر در عراق آغاز کردند

          به نظر می‌رسد که گروههای سنی عراق استفاده از ابزار نظامی را برای محدود کردن قدرت شيعه‌ها هنوز رها نکرده‌اند و به رغم حضور در نهادهای دولتی، حاضر به محکوم کردن و تقبيح حملات انتحاری عليه اهداف غير نظامی شيعه نيستند. از سوی ديگر، شبه‌نظاميان شيعه نيز ظاهرا عزم خود را جزم کرده‌اند که در مقابل هر حمله گروههای سنی، حمله متقابلی به اهداف غير نظامی سنی انجام دهند.

          قاعدتا گسترده شدن اين نوع انتقام‌جويی‌های متقابل معنايی جز بروز جنگ فرقه‌ای تمام عيار در عراق ندارد، ولی تاکنون دامنه حملات به رغم تلفات بالای آن، محدود مانده است.

          با اين حال به نظر نمی‌رسد که وقوع جنگ داخلی فرقه‌ای در عراق به نفع هيچکدام از دو گروه شيعه يا سنی باشد و همين نکته شايد در ماههای آينده به بهبود روند کنونی کمک کند.

          برخی از رهبران سنی عراق، از نيروهای حافظ صلح سازمان ملل خواسته‌اند که برای تامين امنيت سنی‌ها در عراق مستقر شوند. اين درخواست بدان معنی است که سنی‌ها ادامه درگيری فرقه‌ای در عراق را به نفع خود نيافته‌اند و خواهان خاتمه آن هستند.

          در مقابل، شيعه‌ها نيز که اکثريت جامعه عراق را تشکيل می‌دهند، از اين نکته آگاهند که وقوع يک جنگ داخلی فراگير، موقعيت برتر سياسی آنان را در عراق به خطر می‌اندازد و حتی می تواند در نهايت باعث تجزيه اين کشور ‌شود.

          Comment


          • واقعه هجدهم تير ۱۳۷۸ بزرگترين چالش جنبش دانشجويی در ايران بعد از انقلاب بود، چالشی که بازنگری در هويت و نگرش را برای فعالان دانشجويی ضروری کرد.

            اين بازنگری به قطبی تر شدن تشکلهای دانشجويی انجاميد. بارزترين گسست در دفتر تحکيم وحدت، بزرگترين جنبش دانشجويی وقت، در واکنش به سرکوب اعتراضها و مسير آينده جنبش رخ داد.

            روزبه رياضی، عضو شورای مرکزی ادوار اين تشکل می گويد: "کم کم اين اختلافات به جايی رسيد که با دستکاری و سرمايه گذاری نهادهای امنيتی و عملکرد بسيار غلط احزاب اصلاح طلب يک انشقاق در دفتر تحکيم وحدت شکل گرفت: طيف شيراز و طيف علامه."

            اين انشقاق روی حمايت دانشجويان معترض از اصلاح طلبان تاثير گذاشت. دانشجويان می گفتند نقش مهمی در پيروزی محمد خاتمی داشتند و حداقل انتظارشان از دولت، حفاظت جسمانی و معنوی در مقابل سرکوبگری محافظه کاران است.

            عباس عبدی، فعال اصلاح طلب، عقيده دارد بايد ميان حمايت اصلاح طلبان از جنبش دانشجويی و صيانت از حقوق دانشجويان تفاوت قائل شد. آقای عبدی، از روزنامه نگاران روزنامه تعطيل شده سلام، جرقه واقعه ۱۸ تير، بوده است.

            وی به بی بی سی گفت: "اگر ما بخواهيم بگوييم که اصلاح طلبان يا هر کس ديگر موظف بودند از جنبش اصلاحات حمايت کند، چنين وظيفه ای برای کسی وجود ندارد. دانشجويان گروهی هستند که رفتار و افعال خاص خود را دارند. مشکل اساسی در مورد دفاع از حقوق دانشجويان است."

            اصلاح طلبانی که در ۱۸ تير ۱۳۷۸ بر مسند قدرت بودند، می گويند تمام تلاش خود را، با توجه به محدوديتها، بکار گرفتند.

            داوود سليمانی، معاون وقت دانشجويی و فرهنگی دانشگاه تهران درباره اقدامات اصلاح طلبان در دفاع از دانشجويان آسيب ديده می گويد: "دفتر حقوقی دانشگاه مجدانه تلاش کرد تا آسيب ديدگان بتوانند طرح شکايت کنند. برای اولين بار بود که رييس پليس تهران به اين شکل به محاکمه کشانده شد. مصطفی معين، وزير وقت علوم، در اعتراض به اين حرکت، استعفا کردند. رييس دانشگاه و بنده و ديگران از طريق پيگيری مطالبات دانشجويان کوشيديم به آنها دلداری بدهيم."

            با اين حال، تبرئه شدن متهمان اصلی حادثه کوی دانشگاه تهران و وضع مجازاتهای سنگين برای تظاهرکنندگان بر دلسردی معترضان افزود.

            ناظران می گويند دانشجويان معترض همچنين به تاثيرپذيری حکومت ايران از اصلاحات بدبين شدند. به گفته آنها، در نتيجه حاکميت محافظه کار ايران بعد از واقعه ۱۸ تير نگاهش نسبت به جنبش دانشجويی را تغيير داد تا توان بالقوه آن را کاهش دهد.

            عبدالله مومنی، سخنگوی ادوار دفتر تحکيم معتقد است: "حکومت جريان دانشجويی را يک تهديد می دانست که بايد آن را مهار کرد. ابزارهای حکومت، تحميل فشار، حبس و تعليق فعاليت بوده که از ۱۸ تير نه تنها تغيير نکرده، بلکه هر روز ابزارهای فشار بر جريان دانشجويی را وسيع تر کرده و نوع نگاه حکومت به دانشگاه و دانشگاهيان مبتنی بر يک نوع بدبينی بوده و همچنان ادامه دارد."

            فعالان دانشجويی می گويند واقعه ۱۸ تير با وجود تحميل هزينه ای تلخ و سنگين بر دانشجويان، چند دستاورد برای آنها دربر داشت.

            محمد قاعد، کارشناس مسائل آموزشی، يکی از اين دستاوردها را کشاندن اعتراضهای دانشجويی به ميان مردم بعد از تلاشهای قبل و بعد از انقلاب برای محدود کردن آن به محوطه دانشگاه ها بود.

            آقای قاعد به اشاره به کشانده شدن تظاهرات ۱۸ تير به خيابانهای مرکزی پايتخت ايران می گويد: "موتورسيکلت آتش زدن و شکستن شيشه بانک، مثلا در خيابان راه آهن (تهران) اتفاق نمی افتد. در واقع شايد بتوان گفت خيابانهای مخبرالدوله و سعدی به نحوی نمادين منطقه ای است زيرا از نظر طبقاتی و تاريخی خاستگاه بازار تهران است و اين طبقه بازار نمايندگانش در مسند قدرت بودند."

            دستاورد بزرگ ديگر، نور تاباندن بر نقاط ضعف جنبش دانشجويی بود. عباس حکيم زاده، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجويان دانشگاه امير کبير، دو دسته علت درونی و بيرونی را ريشه ضعفهای کنونی جنبش دانشجويی می داند.


            يکی از عمده ترين ضعفهای درونی، فقدان سازمان منسجم و رهبری واحد جنبش دانشجويی عنوان شده که بعد از هفت سال رفع نشده است. درمقابل، برخی بر اين باورند که جنبش دانشجويی، جنبشی آماتور است و نبايد مانند احزاب برای آن رهبری کلاسيک متصور بود.

            همچنين نداشتن ايده های نو که "فقر تخيل" عنوان شده، يکی ديگر از ضعفهای فعالان تازه وارد جنبش دانشجويی ذکر می شود.

            بخشی ديگر از ضعفهای جنبش دانشجويی، از برخوردهای حکومت ناشی می شود. در حال حاضر، دو دانشجوی دانشگاه اميرکبير بعد از دو ماه بازداشت هنوز اجازه نيافته اند که با وکيل مدافع خود ديدار کنند.

            آقای حکيم زاده درباره فشارهای حاکميت ايران به جنبش دانشجويی می گويد: "در همين يک سالی که از به قدرت رسيدن دولت جديد می گذرد، شاهد تعطيلی انجمنهای دانشجويی و فشار فزاينده بوده ايم که در رکود فعاليتهای جنبش دانشجويی بی تاثير نبوده است.

            هجدهم تيرماه از نظر دانشجويان دموکراسی طلب نوعی سرکوب با هدف انتقامگيری تعبير شده، ولی در اين هفت سال آنها، همانند دانشجويان حامی حکومت، پيکارجوتر شده اند و حرکت خود را مستقل از سياستمداران اصلاح طلب پيگيری می کنند.

            فضای دو سوی حصار دانشگاه متفاوت شده است.

            Comment


            • اگر جلادت شاه اسماعيل صفوی نبود که مذهب شيعه اثنی‌عشری را مذهب رسمی ايرانيان اعلام کند معلوم نبود به گفته مورخان آن زمان ايران در قبال وسوسه سلاطين عثمانی که مايل به توسعه امپراطوری خود در سراسر بلاد اسلام بودند چه سرنوشتی پيدا می‌کرد، ولی از آنجا که شادروان شريعتی به شيوه‌ای در کتاب شيعه علوی و شيعه صفوی عنوان کرده است که گويی شاه اسماعيل با قدرت قاهره تشنج را بدون هيچ‌گونه سابقه‌ای به ايرانيان تحميل کرده است، در صورتی که ما می‌دانيم اولاً علی بن ابيطالب از صدر اسلام هميشه مورد علاقه ايرانيان بوده کما اين‌که جلال‌الدين مولوی بدون اين که شيعه مذهب باشد در شعر معروفش می‌گويد:« از علی آموز اخلاص عمل» و ثانياً‌ ساليان دراز سلسله‌های گوناگون در نقاط مختلف کشور دين رسمی اتباع خود را شيعه اثنی عشری قرار دادند، ضمن اين که ما به خوبی می‌دانيم که شهرهايی نظير کاشان و قم و سمنان و تفرش از آغاز اسلام شيعه مذهب بودند. در ميان اين حکومت‌ها دو دولت به دست شيعيان تشکيل شده بود يکی حکومت سربداران که برای دفاع از دو برادر ساکن در ناحيه‌ای شيعه‌نشين که مورد ظلم حکام قرار گرفته بودند جماعتی قيام کردند و بعد از شکست حکام حکومتی به ياری شيعيان به پا کردند که بعدها صوفيه آن را مستحکم کردند.
              قيام ديگر به وسيلة قوام‌الدين مرعشی در مازندران بود که مانند ديگر سلسله‌های مازندران از ديرباز از شيعيان بودند ولی اين قيام به وسيلة يکی از پيشوايان صوفی و شيعی مذهب رخ داد که پيروان او که به خاطر او شمشير زدند پيروز شدند و دولت مرعشيان ناميده شدند.
              در دوران حملة مغول که ابتلائات مختلف و مصايبی که بر مردم غارت زنده و مردم ايران عارض می‌شد توجه اين مردم به کسانی جلب می‌شد که قادر بودند به تسلی و تشفی خاطر آنها بپردازند. به همين جهت مشايخ و زهاد مورد توجه عموم از کوچک و بزرگ قرار گرفتند. به گفتة دکتر ذبيح‌الله صفا در تاريخ ادبيات ايران «مشايخ شيعه از اواخر قرن هفتم و اوايل قرن هشتم به بعد از بذل توجه به نيازمندان کوتاهی نکردند و در طی زمان همان خدمات آنها منجر به تشکيل حکومت‌های شيعه گرديد.» جالب آن که اسلام و شيعه توانست از فرزندان مغولان سنگ‌دل و شقی انسان‌های خادمی را برای مردم به وجود آورد. بعنوان مثال می‌توان از غازان‌خان نواده هلاکو‌خان (۶۹۴ تا ۷۰۳) نام برد و ايلخان سراسر ايران بود عده‌ای از علمای شيعه و سنی را در دماوند دعوت کرد که به بحث بنشينند تا برای او روشن شود که کدام مذهب برتر و بر حق است. غازان‌خان بعد از اين مجلس مذهب شيعه را برگزيد. او برای پذيرايی از تهی دستان و سادات در تمام ايران دارالضيافه‌ها و دارالسياده‌ها ساخت. ماليات کشاورزان را تقليل داد و از تعرض رؤسای سپاه به کشاورزان جلوگيری کرد. در دوره او شمب غازان که هم محل عبادت و هم محل ترجمه و تأليف کتاب بوده در تبريز ساخته شد و در زمان غازان همچنين ربع رشيدی که طرح آن را وزير او رشيد‌الدين فضل‌اله ريخته بود ساخته شد. توجه و مهربانی غازان‌خان تا اين اندازه بود که فرمان داد تا برای پرندگان مهاجر جيره غذايی تهيه کنند.
              فرزند او محمد خدابنده يا الجايتو به مذهب شيعه اثنی عشری در سراسر ايران رسميت بخشيد. خطبه را با نام دوازده امام گفتند و سکه زدند و مسجد عظيم سلطانيه را ساخت. علمای شيعه را برای تدريس در آنجا جمع کرد. از جمله اين علما شمس‌الدين محمد آملی صاحب کتاب معروف نفائس الفنون (در دو جلد پرحجم) به زبان فارسی تأليف کرد. آيا نبايد به يادآوريم که صد سال قبل از سلطنت رسيدن شاه اسماعيل «مريدان که شيعيان آذربايجان و گيلان و نواحی اطراف بودند خانقاه اردبيل را که مقبرة شيخ صفی‌الدين و خاندانش نيز بود به يک کانون تبليغاتی شيعی که زيارتگاه مشتاقان و ملجأ ستمديدگان و متظلمان نيز می‌شد تبديل کردند. طوايف ترکمان مرزهای شرقی آسيای صغير هم که در سازمان اتحاديه‌های نظامی و اداری عثمانی راه نيافته بودند،‌ يا به چشم سوءظن نگريسته می‌شدند، به خانقاه اردبيل روی آوردند و البته انتساب اولاد شيخ به خاندان رسول هم، که يک شجره نسب بسيار معروف، آنها را از طريق امام موسی کاظم (ع) به شجره علوی منسوب می‌کرد موجب مزيد توجه و علاقه تمام اين مريدان ترک و تاجيک و دور و نزديک به خانقاه اردبيل گشت.» (نقل از تاريخ ايران به قم دکتر عبدالحسين زرين‌کوب»
              فرهنگ دهخدا درباره صفويه پس از بحث مفصل چنين نتيجه می‌گيرد «آنچه در پايان بايد دانست که شيعه‌گری در ايران از زمان پيش از شاه اسماعيل خود پيش رفته و سنی‌گری ناتوان گرديده بود. شاه اسماعيل کاری کرد که شيعه‌گری را کيش همگان در کشور گردانيد. در اواخر زمان مغول شيعه‌گری رو به افزايش بود و همانا تا زمان شاه اسماعيل شيعيان بيشتر و چيره‌تر گرديدند. به علاوه مردم ايران از آغاز اسلام دشمنی با بنی‌اميه کرده با علويان همدردی نموده بودند و برخی از استان‌ها از مازندران و ديلمان و گيلان به وسيله علويان اسلام را پذيرفته و از شيعه‌گری هواداری نشان داده بودند.»
              بعد از دوران ساسانيان که اختلاف طبقاتی آن چنان بود که جنبش مزدک پيش آمد که منجر به کشتار وحشتناک مزدکيان شد، ايرانيان اصل مساوات پيامبر اسلام را با جان و دل پذيرفتند ولی رفتار بنی‌اميه و به کار بردن لفظ عجم (يعنی کسی که کر و لال است و زبان نمی‌فهمد) برای غير عرب (از آن جمله ايرانی) را ايرانی‌ها توهين به خود تلقی کردند در اين صورت حساب عرب را از اسلام جدا کردند و از آنجا که بنی‌اميه را غاصب خلافت می‌دانستند يک همدلی و هم دردی با اهل بيت پيدا کردند. اين احساس طی قرن‌ها رشد کرد و روزی که شاه اسماعيل ملت ايران را دعوت به پذيرفتن شيعه دوازده امامی کرد طبعا بدون مخالفت نبود ولی با سرعتی غريب قبول عام يافت.
              مرحوم شريعتی در کتاب شيعه علوی و شيعه صفوی معتقد است که شيعه صفوی باعث تفرقه ملل مسلمان شده است و اين تفرقه تمدن اسلام را از تمدن اروپايی عقب انداخته است. ايشان فراموش می‌کند که تصرفات ارضی باعث پيشرفت اروپاييان نشده است بلکه ابداعات و اختراعات اروپاييان سبب پيشرفت آنها بوده است. ايشان اختراعات و ابداعات اروپاييان از گاليله و کپرنيک و کپلر گرفته تا ماری کوری و انيشتين را ناديده می‌گيرد و تحول وسايط نقليه از ماشين بخار تا ماهواره و وسايل مخابرات را از تلگراف با سيم و بی‌ سيم تا اينترنت را فراموش کرده است و به ياد نمی‌آورد که بعد از اين که ما از طريق مذهب شيعه در مقابل مطامع عثمانی سد دفاعی برای خودمان ساختيم چرا بعد از ما مصر که اهل سنت بود با مبارزه و تلاش پيگير خودش را از استيلای عثمانی نجات داد و چرا محور اصلی عثمانی که قلب امپراطوری بود يعنی ترکيه با مذهب و زبان يکسان با عثمانيان به وسيله انقلاب جوانان ترک از امپراطوری کهنه و فرسوده عثمانی جدا شد. و بالاخره امپراطوری که مدت بيست سال همه شرق شناسان آن را «آدم مريض» می‌ناميدند با فرياد استقلال طلبانه و آزاديخواهانه عرب و بلغار و يونانی و غيره از هم فروپاشيد.

              Comment


              • چرا اين سوال را ما از خودمان نکنيم؟ اگر اروپا از ملل مسلمان در ترقيات پيشی گرفت ما ايرانيان اگر به ترقيات اروپاييان نائل نشديم، لااقل جدايی ما از عثمانی به وسيله پيوند شيعه، به ما ملت ايرانی فرصت داد که زبان و فرهنگمان را به دورترين نقاط برسانيم به طوری که حتی امروز هم می‌توانيم از اين شاد باشيم که در کاشغر چين مردم نماز را به زبان فارسی می‌خوانند يا ببينيم فردوسی و خيام و سعدی و حافظ را قرن‌هاست که مردم مصر نظير شعرای خودشان از حفظ می‌خوانند. در قبرستان‌های اسلامبول که قدم می‌زنيم با ديدن سنگ مقابر گويی در شيراز يا اصفهانيم يا وقتی شعرای فارسی گوی شبه قاره را از نظر می‌گذرانيم تعدادشان شايد از کل شعرای ايران زمين کمتر نباشد. تأليف ارجمندی که مؤلف بی‌همتا و کم نظير آقای حسن انوشه در کتابی مشتمل بر ۸ جلد رحلی نزديک به ۹ هزار ورق به نام دانشنامة ادب فارسی تقديم علاقمندان کرده است به قسمی که هر ايرانی از ديدن آن با وجود عقب‌ماندگيمان در زمينه علوم و فنون لااقل از جهت گسترش زبان و فرهنگمان در جهان احساس غرور می‌کند مطلب قابل توجه اين که مطالعه اين کتاب نفيس به ما نشان می‌دهد تا چه حد اين زبان و فرهنگ غنی در دوران صفويه رشد کامل کرده است. دليل بارز آن دو تذکره شعرای ما است به وسيله دو فرزند شاه اسماعيل يکی فرزند بزرگش طهماسب ميرزا که پادشاه دوم صفوی بود و در اين زمان شاهنامه فردوسی را با بيش از ۱۵۰ مينياتور به چاپ رساند که چند سال قبل اين کتاب نفيس را موزه هنرهای معاصر با دادن چند نقاشی از يک هنرمند امريکايی با وساطت يونسکو به دست آورد و ديگری از آن فرزند ديگر شاه اسماعيل با نام سام است. اين دو کتاب نشان می‌دهد که پادشاهان صفوی نه فقط از پيروان شيعه دوازده امام بوده‌اند بلکه نسبت به زبان و فرهنگ فارسی از آغاز سلطنتشان به همان اندازه دلبستگی داشته‌اند.

                Comment


                • اين روزها در در حالی که سياست مداران اصلاح طلب از سياست ورزی حکومتی فارغ شده اند، سخن گفتن از تشکيل "جبهه ها و ائتلاف های سياسی" تبديل به تنهاسرگرمی اين سياست مداران شده است؛ و اين سرگرمی آن چنان که گفته خواهد شد صورتی است از سياست ورزی ای که همچنان با فاصله از محتوا و اقعيت روزمره در حرکت است. بدين ترتيب ما شاهد صحنه ای از سياست ورزی هستيم که در شباهت با دنيای کافکايی، و گويی تنها در پی پر کردن اوقات فراغت، تجربه ای قابل تامل را روياروی ما قرار می دهد؛ قابل تامل از آن روی که گويی اصلاح طلبان در دوران فراعت، سياست را تنها به مثابه يک دستگرمی می دانند و مترصد فرصتی سياسی به انتظار می نشينند. فرصتی که خروج آنها از فراغت را رقم زند و بالا رفتن از نردبان قدرت را به طرفه العينی ممکن سازد.

                  آن چنان که ديديم در روزها، هفته ها و ماه های پس از انتخابات عده ای از تشکيل "جبهه اعتدال اسلامی" سخن گفتند و گروهی ديگر نيز از تشکيل "جبهه صلح طلبی" سخن به ميان آوردند. جالب اما آن جا بود که مدعيان تشکيل جبهه صلح طلبی، هم زمان در مسيری ديگر شانه بر رخسار جبهه ای ديگر می زدند و ضرورت تشکيل جبهه ای به نام "دموکراسی و حقوق بشر" را با ما در ميان می گذاشتند.

                  حاميان جبهه اعتدال اسلامی اما زودتر از ديگران ايده خود را به فراموشی سپردند تا ناخواسته عرصه سياست ايران را کمتر مه آلود سازند.

                  گويی هاشمی و حاميانش به نيکی دريافته بودند که تشکيل جبهه اعتدال اسلامی نه ممکن است و نه مفيد و مطلوب. و اينکه هاشمی رفسنجانی نمی توانست محل اجماع حاميان رنگارنگ خود در دومين مرحله از انتخابات رياست جمهوری باشد. ضمن آنکه هاشمی نه می توانست محل اجماع نيروهای متباين و رنگارنگ حامی خود در انتخابات رياست جمهوری باشد و نه می خواست که مرکز نشين اين نيروهای گسترده اما موجه و ناموجه قلمداد شود. که چگونه می توان حاميانی داشت از محمود دولت آبادی تا جوادی آملی و از موسی غنی نژاد تا مراد فرهادپور و از محمد هاشمی تا سعيد حجاريان و از غفوری فرد تا بهزاد نبوی؟

                  هاشمی رفسنجانی به خوبی می دانست که نمی تواند و نبايد محل اجماع نيروهای سياسی از سکولار و لائيک تا سنت گرا و دينمدار و از چپ انديش و سوسيال تا راست انديش و ليبرال باشد. اين چنين بود که چراغ جبهه اعتدال اسلامی نيز هم زمان با خوابيدن تب انتخابات به خاموشی گراييد.

                  جبهه صلح طلبی که ايده پرداز آن سعيد حجاريان، عضو ارشد حزب مشارکت، بود در روزهای پس از انتخابات در حالی مطرح شد که فشارهای بين المللی در حاشيه برنامه هسته ای ايران رو به فزونی گذاشته بود. حجاريان اگرچه در گوشه و کنار تاکيد داشت که مسئله هسته ای، مسئله اصلاح طلبان نيست و آنکه باب اين ماجرا را گشوده خود بايد آن را پايان بخشد، اما در يک چرخش تحليلی با طرح تشکيل جبهه صلح طلبی پای اصلاح طلبان را به منازعه هسته ای حکومت مداران ايران گشود. او اينک از جبهه ای سخن می گفت که از نهضت آزادی تا موتلفه اسلامی، همگی سفره نشينان آن بودند. ايده ای که اگر چه ديدار مشارکت با موتلفه و ناطق نوری مويد تلاش برای عملياتی کردن آن بود، اما آن قدر دور از ذهن و خيال پردازانه بود که سياست مداران مشارکتی نيز از عدم همرايی شان با موتلفه و راست انديشان سخن بگويند تا مبادا از آن ديدارها، نسيم ائتلاف برخيزد و باب انتقادها گشوده شود.

                  ايده تشکيل جبهه صلح طلبی نيز بدين ترتيب با سپرده شدن به فراموشی دست و پنجه نرم کرد، گرچه همچنان از خاکستر آن آتش، گهگاه دودی و سوزی نيز بر می خيزد. در کنار طرح چنين ايده هايی که مويد ضرورت ائتلاف نيروهای سياسی از موتلفه تا نهضت آزادی بود اما در گوشه ای ديگر از اذهان سياستمداران عضو جبهه مشارکت، طرح تشکيل جبهه ای برای دموکراسی خواهی و حقوق بشر نيز در حال پروردن بود. اين جبهه همچنان امروز هم موضوع تلاش های اين سياست مداران ايرانی است؛ البته تشکيل جبهه ای برای دموکراسی و حقوق بشر، نه نيازی است که جبهه مشارکت بر آن آگاه باشد که ضرورتی مورد تاکيد ايرانيان تحول خواه است. در ادامه با بررسی واقعيت های اين جبهه و مختصات ذهنی بانيان آن، به تحليل اين واقعيت خواهيم پرداخت که آيا جبهه دموکراسی خواهی نيز هياهويی بر سر هيچ نيست؟ آيا اين جبهه به رغم پويايی در ظاهر، از باطنی خاموش همچون جبهه صلح طلبی و جبهه اعتدال اسلامی برخوردار نيست؟

                  اکنون با گذار از انتخابات رياست جمهوری، سخن از جبهه دموکراسی خواهی به ميان آمده است. اما آيا اصلاح طلبان اکنون محتاج اجماع، ائتلاف و فعاليت جبهه ای هستند؟ آن چنان که ديده ايم در سال های گذشته با فرا رسيدن هر انتخاباتی طناب اجماع سست تر شده و جبهه دوم خرداد نيز پای در مسير گسستگی گذاشته است. يک روز کارگزاران و مشارکت از هم فاصله گرفتند و روزی ديگر حزب همبستگی بيگانه تلقی شد. در پايان بازی نيز شيخ مهدی کروبی و اصلاح طلبان مشارکتی به تقابل با يکديگر نشستند تا اثری از ائتلاف و ردپايی از جبهه دوم خرداد باقی نمانده باشد. اين اصلاح طلبان اما از تعجب روزگار همچنان در انديشه استوار بودن افسانه ای به نام جبهه دوم خرداد هستند. حال بدون تعيين تکليف با جبهه ای به نام دوم خرداد، سخن گفتن از جبهه ای جديد به چه معنا خواهد بود؟ آيا جبهه دموکراسی خواهی، جبهه ای به موازات جبهه دوم خرداد است يا فراتر از آن يا فروتر از آن؟

                  اين چنين است که اصلاح طلبان پيش از تشکيل هر جبهه جديد به تعيين تکليف با بقايای جبهه های از پيش مانده احتياج دارند. اما علاوه بر تعيين تکليف با جبهه های سابق، و پيش از تشکيل جبهه ای جديد، با خود نيز تعيين تکليف بايد کرد. اصلاح طلبان بدين ترتيب اکنون بيش از آنکه محتاج ائتلاف و وحدت باشند، نيازمند اختلاف و جدايی هستند و بايد ائتلاف های سابق در هم شکند تا ائتلافی جديد بر ويرانه های گذشته استوار شود. به ديگر سخن تشکيل يک ائتلاف جديد سياسی نيازمند ميزانی از شفافيت و تعيين تکليف خود با گروه های سياسی ديگر است. بخشی از جبهه مشارکت اينک در کنار سياست مداران عضو نهضت آزادی در پشت يک ميز نشسته اند تا موتور جبهه ای برای دموکراسی خواهی را روشن کنند. اما اين سياست مداران مشارکتی به راستی چه انتخابی خواهند داشت اگر در انتخاباتی ديگر مجبور به انتخاب ميان دو راهی پيوستن به نهضت آزادی و مجاهدين انقلاب قرار گيرند؟ چرا که می دانيم سياست مداران عضو مجاهدين انقلاب همچنان برای نشستن در کنار نيروهای غيرخودی اعلام آمادگی نکرده اند. بدين ترتيب جبهه مشارکت اگر در انديشه کوک کردن ساز جبهه ای جديد است، ابتدا و پيش از هر اقدامی بايد از نگاه خود به گروه های سياسی در ايران و شناخت خود از احزاب دوست و غيردوست سخن بگويد. آن چنان که می دانيم زمانی سياست مداران مجاهدين انقلاب، از عدم امکان ائتلاف ميان يک گروه خودی و يک گروه غيرخودی سخن می گفتند. حال آيا اين حکم تاريخی ضرورت خود را از دست داده است؟

                  نمی توان بدون شفافيت در گفتار و کردار، در پی تشکيل جبهه سياسی جديدی برآمد و در عين حال تکليف خود را با موافقين و مخالفين اين جبهه نيز روشن نساخت. گيريم که حتی جبهه مشارکت با تقابل مجاهدين انقلاب و نهضت آزادی رو به رو نشود و در دوراهی انتخاب ميان اين دو حزب دوست قرار نگيرد، اما باز هم بايد توضيح دهد که اگر جبهه دموکراسی خواهی يک ضرورت است، چه رفتاری را با مخالفين اين جبهه و احزابی همچون مجاهدين انقلاب بايد داشت و آيا در مقايسه با حزبی همچون مجاهدين انقلاب که در مفارقت از اين جبهه تعجيل داشته است کدام يک در اولويت انتخاب سيسات مداران حاضر در جبهه مشارکت قرار دارند؟

                  بدين ترتيب کمی شفافيت برای حداقلی از سياست ورزی لازم وضروری است. زمانی مجاهدين انقلاب، راست سنتی را خودی فرض می کردند و نهضت آزادی را غير خودی می دانستند. حال جبهه مشارکت در همنشينی با نهضت آزادی تکليف خودر ا بايد با چنين ديدگاه هايی روشن سازد. آيا نهضت آزادی حزبی خودی است؟ و آيا راست سنتی هم جريانی خودی به شمار می آيد؟ چرا جمهوری خواهان همچنان غيرخودی به حساب می آيند و اثری از سکولارها و فعالان سياسی و فرهنگی غيردينی بنابر پيش نويس ارائه شده منشور دموکراسی خواهی در هيات موسس اين جبهه به چشم نمی آيد؟

                  جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر بدون چنين بنيان و مبنای تحليلی ای بنابرادعای بانيانش در حال شکل گيری است. بنابراين تا اين جای کار طراحان و بانيان اين جبهه نقش خود را بر آب می زنند. اما از اين نقش بر آب زدن که بگذريم [اگرچه اين مشکل قابل گذر و چشم پوشی نيست] بايد مشخص کرد که منظور از "دموکراسی خواهی" و "حقوق بشر" در عنوان چنين جبهه ای چيست؟

                  آيا مدعيان اين جبهه به يک جمع بندی شخصی در باب دموکراسی و حقوق بشر رسيده اند و اصولا آيا التفاتی نيز به لزوم وجود چنين اشتراکی در ديدگاه های خود داشته اند؟ آن چنان که می دانيم برخی دين و حقوق بشر را بالذات يکی می دانند وسازگار. برخی اما به دنبال نو کردن دين به نفع حقوق بشر هستند و اين در حالی است که گروه هايی از دين داران، دين سنتی را متقدم بر حقوق بشر مدرن می دانند. حال اما جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر در کجای اين جغرافيای هويتی قرار دارد؟ آيا آنها دموکراسی و حقوق بشر را به تاسی از رييس جمهور سابق منبعث ازمدينه النبی می دانند و دموکراسی خواهی آنها صورتی از همان مردم سالاری دينی با مختصات پديدار شده در هشت سال گذشته است يا که آنها اکنون به دنبال در انداختن طرحی ديگرند؟

                  پرسش هايی از اين دست همچنان بی پاسخ مانده اند تا روشن نشده باشد که بانيان و مدعيان جبهه دموکراسی خواهی نه تنها درکی روشن و شفاف از اين مفاهيم ندارند بلکه چه بسا خانه خود را بر مدار اجماع نيز بنا نکرده باشند و هر يک نگاهی متفاوت و چه بسا متباين به اين مقولات داشته باشند.

                  در کنار اين چالش ها و تهديدها بايد به صراحت از کارکرد مشخص اين جبهه نيز سخن گفت. آيا اين جبهه کارکرد انتخاباتی خواهد داشت؟ و اگر کارکرد آن انتخاباتی نخواهد بود چرا نطفه آن در بحبوحه تبليغات انتخاباتی بسته شد و اگر اين جبهه کارکرد انتخاباتی ندارد و طرح آن در زمان انتخابات نيز اشتباهی در رفتار سياسی اين سيسات مداران بوده، پس چرا بی هيچ توضيحی و نقدی بر گذشته به يک باره از ضرورت غيرانتخاباتی بودن اين جبهه سخن به ميان می آيد؟

                  همچنان که گفته آمده است جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر کارکردی انتخاباتی نخواهد داشت و اين در حالی است که اين سياست مداران اصلاح طلب همواره از اهميت انتخابات در مسير دموکراتيزاسيون در ايران سخن می گويند. حال بايد انديشيد که اگر جبهه دموکراسی خواهی ضرورتی در گذار به دموکراسی و از نگاه اصلاح طلبان مشارکتی دموکراسی در پيوند وثيق با انتخابات است، تا آن جا که تحريم کنندگان انتخابات مخالفان دموکراسی قلمداد می شوند، چگونه کارکرد انتخاباتی چنين جبهه ای به هيچ انگاشته و منتفی اعلام می شود؟ آيا غيرانتخابی بودن کارکرد جبهه دموکراسی خواهی بدان مفهوم است که سياست و نتيجه انتخابات بايد در سفره ها و ائتلاف هايی ديگر رقم زده شود و بدين ترتيب جبهه دموکراسی خواهی پوششی است برای سياست که در موقعيت و مکان ديگری انجام شود؟ به ديگر سخن آيا اين توجيه اصلاح طلبان بدان مفهوم نيست که آنها دست خود را بر گردن احزابی همچون نهضت آزادی می اندازند و سهم خود را با احزابی هم چون مجاهدين انقلاب قسمت می کنند؟

                  با مروری بر نکات پيش گفته شده مشخص می شود که مبنای جبهه دموکراسی خواهی بر زمينی هموار استوار نيست. و نيروهای سياسی اصلاح طلب متاسفانه آن گاهی که در برابر پرسش ها و چالش های سخت و مناقشه برانگيز قرار می گيرند، به جای تلاش در جهت حل مساله صورت مسئله را پاک می کنند. گويی که پرسش سخت را نپرسيدن بهتر است. اما آيا ناديده گرفتن چنين پرسش هايی راه پرچالش رو به رو را هموار خواهد کرد؟



                  Comment


                  • اما تاريخ هشت ساله اصلاحات نشان داده است که نصيب اصلاح طلبان از ايستادن بر لبه تيز اين مرز، دست و پاهايی خراشيده و زخم خورده خواهد بود، ديديم و ديدند که آنکه می خواهد بر اين مرز بايستد گاهی رانده حکومت خواهد بود و گاهی نيز رانده ايرانيان تحول خواه. اما نيروهای سياسی ائتلاف کننده با اصلاح طلبان در جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر همچون نهضت آزادی نيز اينک با پرسش هايی جدی مواجه هستند و بايد که تکليف خود را با برخی ابهام ها و چالش ها روشن سازند. آنها نيز بايد توضيح دهند که در پيوستن به اين جبهه به دنبال چه دستاورد سياسی ای هستند؟ آيا به آنها از سوی اصلاح طلبان مشارکتی برای همراهی و ائتلاف تضمينی داده می شود و آيا آنها بر اين گمان اند که چند جلسه نشست و برخاست، نيروهايی غيرخودی را همراه و همداستان با نيروهايی خواهد کرد که هنوز هم تکليف خود را با قصه پرغصه "خودی و غيرخودی" روشن کرده اند؟

                    بدين ترتيب تعيين تکليف با گذشته و اکنون خود، و همچنين ارايه تحليلی مشخص از گروه های سياسی موجود برای همنشينی اين گروه های سياسی ائتلافی با اصلاح طلبان مشارکتی نيز ضروری است. نيروهای شبه اپوزيسيونی که در پيوستگی با اين جبهه اند نيز نبايد در اين دام که "پرسش سخت را نپرسيدن بهتر است" گرفتار آيند. بدين ترتيب اصول کلی و خط مشی سياسی احزاب و گروه های مختلف به صورت شفاف و تدقيق شده و پايان سياست ورزی دو پهلو در جبهه اصلاح طلبی لازمه هر نوع سياست ورزی جديد در اين جبهه است. تنها در اين صورت است که دوستان سياسی يکديگر را پيدا خواهند کرد و جبهه های سياسی در زمين واقعی و مشخص ظهور و بروز پيدا خواهند کرد.

                    برای دميدن روحی در کالبد اصلاح طلبی ايرانی؛ حرکت در "آسمان" را به سوی "زمين" سياست بايد ترک گفت. آيا چنين واقعيتی را پذيرفتن ضروری نيست؟

                    Comment


                    • هفت سال ازآن روزهای فراموش ناشدنی در تيرماه ۷۸ می‌گذرد. جالب اما آنجاست که گويی با نشستن غبار زمان بر اين حادثه، گرد فراموشی برآن خاطرات پاشيده‌اند. گردوغبار زمان اگرچه بر بسياری وقايع و حوادث می‌نشيند و بدين ‌ترتيب بر ارزش آنها می‌افزايد اما تعجب آنجاست که در اين ميانه، حادثه ۱۸ تير گويی يک استثنا است که پس از ۷سال، سالگرد آن در سکوتی پرسش‌برانگيز سپری می‌شود. اين درحالی‌است که چه‌ بسا ۱۸ تير به‌مراتب برازنده‌تر باشد تا ۱۶ آذر برای آنکه "روز دانشجو" لقب بگيرد، و حتی اگر اين واقعيت را نپذيريم، چگونه می‌توان انکار کرد که "۱۸ تير"، "۱۶ آذر"ی ديگر بود؟ اما اکنون در ۷ سالگی آن حادثه و در ميانه اين سکوت چه می‌توان گفت و روی سخن را کدام گروه و جريان قرار بايد داد؟

                      صورت آن داستان روشن است و نياز به بازگويی ندارد: اقتدار گرايان ايرانی گويی فهميده بودند که دانشجو و روزنامه نگار، دو سويه ای هستند که ققنوس اصلاحات از خانه آنها، دانشگاه و مطبوعات، سر بر می دارد.
                      اين چنين بود که يک بار آتش کين خود را روانه دانشگاه کردند که همانا حادثه ۱۸ تير بود و يک بار نيز حکم توقيف فله ای مطبوعات را صادر ساختند تا که گويی نهال اصلاحات سودای سر بالا نداشته باشد. اين اما تمام ماجرا نبود که ۱۸ تير می توانست يک فرصت باشد همچنان که قتل های زنجيره‌ای نيز گرچه يک بحران بود اما خاتمی و اصلاح طلبان همراهش از آن بحران، فرصتی ساختند و بر تنور اصلاح طلبی خود دميدند.

                      در ۱۸ تير هم دميدند، اما بر تنور مقابله با اصلاحات، آن گاهی که در پی حادثه ح سکوت پيشه کردند و شکسته شدن حريم دانشجو و دانشگاه را به نظاره نشستند. حادثه کوی دانشگاه و ۱۸ تير چه بسا آن چنان که خاتمی گفت تاوان قتل‌های زنجيره‌ای بود، اما آيا در برابر چنين تاوانی و چنين انتقامی، سکوت و "آرامش فعال" – که گويی مولود آن حادثه بود - بايد پيشه می شد؟ و آيا ۱۸ تير نيز نمی توانست يک فرصت باشد، آن چنان که قتل های زنجيره ای فرصتی بود برای خاتمی تا جدايی خود از کاروان اقتدار گرايی و عزم خود برای اصلاح طلبی و بر کندن غده‌های سرطانی را به نمايش بگذارد؟

                      ديديم که اين چنين نشد و چه بسا اقتدار گرايان در پس اين حادثه نيز در اين انديشه بودند که مصلحت سنجی اصلاح طلبان آنها را به سکوت رهنمون خواهد شد، و از آن جا که اين سکوت مقدمه ای بر سقوط بود، چنان حمله ای تدارک ديده شد. بدين ترتيب است که ۱۸ تير و شناخت آن حادثه مهم می نمايد، اما صرفا از آن روی که اين حادثه اولين گام پيروزمند اقتدار گرايان در مقابله با اصلاحات بود و بدين ترتيب راهبرد اقتدار گرايان در ۱۸ تير، به الگويی برای مقابله با اصلاحات در سال های پس از آن نيز تبديل شد. اقتدار گرايان، مطبوعات را به صورت فله ای توقيف کردند و در پس سکوت اصلاح طلبان، گامی به پيش گذاشتند. نه صرفا از آن روی که بر اين مطبوعات فائق آمدند، بلکه از آن روی که طناب اعتماد را در جبهه اصلاحات سست تر کردند. يک روز دانشجويان، بی اعتماد به همراهی اصلاح طلبان شدند و ديگر روز نيز روزنامه نگاران از اين اعتماد دست شستند. حکم حکومتی برای مقابله با اصلاح قانون مطبوعات نيز آخرين تيری بود که بر پيوند روزنامه‌نگاران و اصلاح‌طلبان وارد شد تا روزنامه‌نگاران بدانند که در فرودآمدن اين حکم و مقابله با آنها، پشتگرمی به هيچ حمايتی نمی‌توان داشت. آن گاهی نيز که که اصلاح‌طلبان بر صداقت اصلاحی خود پای‌فشردند تا مصطفی معين را راهی اتاق رياست جمهوری کنند، نيز به يک باره داستان رد صلاحيت و تاييد صلاحيت او به واسطه حکم حکومتی حادث شد تا پذيرش اين حکم حکومتی گامی ديگر در جدا ساختن اصلاح طلبان از بدنه اجتماعی شان باشد.

                      بی شک ترديدی نيست که ۱۸ تير و بحران های متناوب، از آن روی تدارک ديده شد که اصلاح طلبان در قدرت تنها تر از پيش بمانند. اما آيا آنها در تن دادن به چنين تنهايی‌ای مجبور بودند و اختياری در کف نداشتند؟ تامل در چنين پرسش هايی چه بسا تنها سرگرمی ضروری‌ای باشد که در اين روزها می توان و بايد بدان پرداخت. اکنون در دوران مفارقت از قدرت، اصلاح طلبان را بايد به تامل در چنين تجربه هايی فراخواند تا چه‌بسا گذشته را چراغ راه آينده سازند.

                      حال پرسش اين است: آيا اصلاح طلبی و مشروطه خواهی اصلاح طلبان ايجاب نمی کرد که در پس حادثه ۱۸تير، بازی را بی‌هيچ تقلايی به اقتدار گرايان واگذارند؟ در آن حادثه بارها شنيديم که وزارت کشور، فهرستی از اعضای گروه‌های فشار را تهيه و آماده انتشار ساخته است. کميته تحقيقی نيز از سوی رييس جمهوری شکل گرفت تا که به بررسی ابعاد آن ماجرا بپردازد و نتيجه بررسی‌ها را در اختيار مردم و نهادهای قضايی قرار دهد. اما اين وعده‌ها هيچ يک صورتی قابل قبول و عملی به خود نگرفتند و بدين ترتيب پرسش چنين بود: اگر اصلاح طلبان از "فشار از پايين و چانه زنی در بالا" سخن می گويند، بحران ۱۸ تير به کدام چانه زنی در قدرت انجاميده است و چه عايدی برای اصلاحات در ايران داشته است؟ می بينيم که هيچ جز عقب نشستن و انحطاط.
                      اصلاح طلبان اکنون نيز از پشت صحنه آن حوادث باخبرند و بی شک می دانند که فرهاد نظری در آن شب پرحادثه و در تماس های تلفنی خود، دستور از کجا می گرفت. آنها از نقش "نوپو" در آن داستان باخبرند و روابط پشت پرده در شکل گيری آن حادثه را می دانند. چنين اطلاعاتی اما اگرچه به کار آنان می آمد تا از داستان ۱۸ تير متاعی برچينند و بر بحران سازان فائق آيند اما چنين نشد و آن چنان شد که ديديم: محکوم شدن يک سرباز به دزديدن ريش‌تراش.

                      حال اما آيا چنان اطلاعات و اطلاعات مشابهی، در آينده نبايد و نمی تواند به اهرم فشاری تبديل شود تا اقتدارگرايان ايرانی به حکم مصلحت راه را بر تحول خواهی بگشايند؟

                      در اين داستان و پرسش های برآمده از آن به تامل بايد نشست، چرا که نقطه کور ماجرا نيزدر پس پشت همين ترديد و تامل ها پنهان است. مساله اين است: آيا می توان اقتدارگرايان را به تمکين واداشت بدون آنکه در پس هر مقابله ای با اقتدارگرايان از تصور ضربه پذير شدن "نظام" ترسان و لرزان شد؟ آيا در هموار کردن مسير اصلاحات و مواجهه با اقتدارگرايان، بهانه ای به نام "حفظ نظام" توجيهی برای عقب نشينی است و در پس چنين عقب نشينی هايی آيا از اصلاحات جز نامی باقی خواهد ماند؟ تامل بايد کرد، اينک در هفتمين سالگرد ۱۸ تير.

                      Comment


                      • دانشجويان پيش از انقلاب در برابر حکومت پادشاهی، مونارشيست‌ها و اليگارشيست‌ها موضع مخالف اتخاذ کردند. آنها خواهان استقلال کشور از بيگانگان و دخالت ملت در اداره امور سياسی وطن بودند. گفتمان دهه پنجاه جنبش دانشجويی که از بی‌سازمانی رنج می‌برد و اهداف کلان را به صورت غيرمنسجم تعقيب می‌کرد به سه گروه قابل تقسيم است. اول ماترياليست ‌ها و مارکسيست‌ها که جامعه ايرانی خاطرات خوشی را از ‌آن‌ها در ذهن ندارد. دوم نيروهايی که بين مذهب و مارکسيسم پل زده بودند و بعدها به گروه‌های التقاطی معروف شدند و بالاخره نيروهای مذهبی مبارز که اهداف مشخص‌تری را تعقيب می‌کردند. جنبش دانشجويی که خواهان تغيير در مناسبات قدرت ‌‌-‌‌ ملت بود تنها به دنبال تحول در برنامه‌های حکومتی نبود بلکه معتقد بود که بايد نظام حاکم بر ايران به نحوی تغيير کند که اکثريت ملت بتوانند در آزادی نفس بکشند، فکر کنند، تحقيق کنند و بياموزند. آنچه که جنبش دانشجويی را در دو بخش اول به حاشيه راند، ناشی از تضاد آشکاری بود که انقلابيون مذهبی که پس از انقلاب جايگاه مناسبی در قدرت کسب کرده بودند با آن ها بر سر ديدگاه ها و جهان‌بينی‌ها داشتند. حوادث سريع پس از انقلاب چون توفانی نسخه دو گروه پيشين را درهم پيچيد. آهسته آهسته آن هابر سر اختلاف با انقلابيون حاکم به نحوی حرکت کردند که سرانجام کارشان به مبارزه مسلحانه با انقلاب و جمهوری اسلامی کشيد. اين نقطه پايانی بر فعاليت‌های رسمی و آشکار دو گروه پيش گفته بود. جنبش دانشجويی پس از اضمحلال دو گروه پيشين حرکت خود را در دو موضوع پی‌گيری آزادی و تقاضای عدالت متمرکز کرد. اين موضوعی بود که انقلابيون حاکم نيز با اعتقاد راسخ به هر دو عنصر ياد شده نه تنها مخالفتی با آن احساس نمی‌کردند بلکه خودنيز مبلغ و متقاضی آزادی و عدالت‌ بودند. اساسی‌ترين عنصرجنبش دانشجويی که پس از انقلاب با تکيه بر آن حرکت‌های نه چندان نيرومندی را موجب شد عنصر آگاهی و انتقال آن به‌ جامعه بود. مخصوصا پس از آن‌که جامعه دانشگاهی کشور از ۳۵۰ هزار نفر يکباره به بيش از يک ميليون و ۷۰۰ هزار نفر رسيد. پتانسيل جنبش دانشجويی در تحرک بخشيدن به جامعه دانشگاهی در وهله اول و سپس به جامعه افزايش يافت. آنچه جنبش دانشجويی را در حرکت‌های سياسی ايران با اهميت جلوه می‌دهد بدون شک استکبار و استعمارستيزی اين جنبش است و پی‌گيری آزادی و عدالت نيز در همين مسير معنا و مفهوم پيدا می‌کند. اکنون اين پرسش مطرح است که آيا جنبش دانشجويی با مرگ زودرس از دايره تحولات سياسی و اجتماعی کشور کنار گذاشته شده است؟ويا در اغمای اجباری به سر می‌برد...؟!‌گزارش همبستگی را در اين باره بخوانيد.

                        دانشجويان از فعاليت سياسی نااميد شده‌اند

                        علی صالح آبادی مدير مسوول روزنامه همبستگی در خصوص پيشينه جنبش دانشجويی می‌گويد: جنبش دانشجويی مربوط به بعد از انقلاب نمی‌شود اين جنبش پيشينه ۵۰ ساله دارد و به نظر می‌رسد نقش تاثيرگذاری دانشجويان در قبل از انقلاب برای مردم بيشتر نمايان است تا حرکت‌های اين جنبش بعد از انقلاب. عضو شورای مرکزی حزب همبستگی می افزايد: جنبش دانشجويی تا پايان دوره اول رياست جمهوری خاتمی در ايران کماکان پويا و رو به پيش بود اما رفتار خاتمی و دولت و مجلس اصلاحات از يک سو و از سوی ديگر مخالفين اصلاحات شرايطی را به وجود آوردند که دانشجويان به تدريج از فعاليت‌های سياسی نااميد شدند.نقطه آغاز اين نااميدی را می‌توان در واقعه تاسف بار ۱۸ تير ديد اين واقعه که به خاطر بسته شدن روزنامه سلام از کوی دانشگاه تهران آغاز شده حوادث تلخ و تاسف باری را به وجود آورد که آثار و تصاوير و شواهد آن ثبت و ضبط گرديده است.علی صالح آبادی تاکيد می کند : برای کسانی که می‌خواهند در اين زمينه تحقيق و تفحص کنند به اندازه کافی منابع وجود دارد.‌‌ من خود آثار تخريب و ضرب و شتم دانشجويان را در دو نوبت در کوی دانشگاه ديدم جز تاسف خوردن به اين وقايع چيز ديگری نمی‌توانم بگوييم. عضو مجمع نمايندگان ادوار معتقد است: از آنجا که دانشجويان سازندگان آينده کشور هستند تلاش برای به صحنه آوردن اين قشر که موتور حرکت جنبش اصلاحات بودند ضرورتی اجتناب ناپذير است.وی در خصوص تعامل دولت نهم با جنبش دانشجويی می گويد: اصولا دولت نهم توجه چندانی به نقش رسانه‌ها، احزاب و تشکل‌های سياسی ندارد و در همين راستا بيشتر توجه دولت به تشکل‌های خاصی است که در دانشگاه ها به وجود آمده‌اند.بنابراين در چنين شرايطی می‌طلبد که دانشجويان بار ديگر برای دفاع از آزادی وحقوق مردم به صحنه بيايند وبه صحنه آمدن دانشجويان اين فايده را به دنبال دارد که به طبع اقشار ديگری به صحنه سياسی باز می‌گردند. غيبت حضور دانشجويان در عرصه سياسی بی‌ترديد به نفع کسانی است که دوست دارند دانشگاه غيرسياسی و غيرفعال و بدون رفتار مسوولانه نسبت به سرنوشت جامعه باشند. نماينده مردم مشهد در دوره سوم مجلس شورای اسلامی تصريح می کند: به نظر می‌رسد که جنبش دانشجويی متفاوت از گذشته هم قبل و هم بعد از انقلاب به تدريج در دانشگاه‌ها با شرايط جديد وبحران‌هايی که بر لحاظ اجتماعی و خارجی ممکن است به وجود آيد دانشجويان بار ديگر به صحنه خواهند آمد.اشکالی که بر دانشجويان وارد است اين است که اين قشر تاثيرگذار در شرايط فعلی به فکر خويش و گذران زندگی و داشتن آينده بهتر است.علت اين امر برمی‌گردد به دوره‌ای که با فعاليت خودکسانی را به قدرت رساندند و در عمل مشاهده کردند که مطالبات محقق نشد وعلت ديگر اصولا به شرايط جهانی وجود انواع سرگرمی‌ها مثل ماهواره اينترنت و گرايش به زندگی غيرسياسی و اجتماعی بر می گردد .‌وی در خصوص راه حل اين موضوع می گويد: به نظر می‌رسد چاره کار اين است که نسل دومی‌ها که دانشگاه‌ را و تنش دانشجويان را به خوبی می‌شناسند بايد با حوصله با نسل سومی‌ها وارد تعامل شوند وخطراتی که اين نسل را به لحاظ فکری و اخلاقی تهديد می‌کند بر آن‌ها گوشزد کنند.اين نسل با تجربه‌ای که با خود دارد در صورتی که موفق شود آن رابه نسل بعد خود انتقال دهد بی‌شک به آينده کشور خدمت کرده است.در غير اين صورت دانش‌آموختگان ما در آينده نسبت به هويت دينی و ملی خود بيگانه خواهند بود و اين به زيان کشور خواهد بود.

                        ‌‌۱۸ تير جدايی مديران و روشنفکران اصلاحات

                        محمدهاشمی دبير تشکيلات تحکيم وحدت نيز پيرامون ابعاد حادثه حمله به کوی دانشگاه به همبستگی می‌گويد: من فکر می‌کنم جريان دوم خرداد و جنبش اصلاح طلبی از دو بخش تشکيل شده است که يک بخش آن را روشنفکران و فعالان دانشجويی و بخش ديگر آن را مديران حکومتی اصلاح طلب تشکيل می‌دهند دبير تشکيلات تحکيم وحدت در ادامه تاکيد می‌کند: در حقيقت ۱۸ تير نقطه جدايی و افتراق دو بخش جريان اصلاح طلبی در داخل کشور بوده زيرا از يک سو مديران درصدد حفظ گفتمان اصلاحات در درون حاکميت بودند و از طرف ديگر روشنفکران و جنبش دانشجويی خواستار اصلاحات در بدنه قدرت به طريق دموکراتيک بودند. درنهايت و پس از حمله به کوی دانشگاه که موجب جدايی اين دو بخش اصلاحات از يکديگر شد، جنبش دانشجويی و همچنين مديران اصلاح طلبی با تلقی يکديگر از اصلاح طلبی آشنا شدند که می‌توان اين امر را مهم‌ترين دستاورد ۱۸ تير دانست.

                        جنبش دانشجويی فاقد استراتژی است

                        سخنگوی ادوار تحکيم وحدت: حمله به کوی دانشگاه به خاطر فقدان استراتژی جنبش دانشجويی و اصلاح طلبی ايجاد شد عبدا... مومنی سخنگوی ادوار تحکيم وحدت در گفت و گو با خبرنگار همبستگی به مناسبت سالروز حمله به کوی دانشگاه می‌گويد: ۷ سال از فاجعه حمله به کوی دانشگاه تهران می‌گذرد ولی تاکنون مهر اين فاجعه بر پيشانی عوامل پديدآورنده آن و زخم‌هايش بر پيکره جنبش دانشجويی باقی مانده است. مومنی در ادامه ضمن بيان اين مطلب که جنبش دانشجويان از همان ابتدا پی به ماهيت طراحان حمله به کوی دانشگاه برده بود می‌افزايد: متاسفانه حاکميت هيچگاه درصدد برخوردی جدی با عوامل حمله به کوی دانشگاه برنيامده بلکه با دانشجويان خصوصا فعالان دانشگاهی برخوردهايی را صورت داد. سخنگوی ادوار تحکيم وحدت در ادامه تاکيد می‌کند: پروژه ۱۸ تير در راستای بی‌اثر کردن فعاليت‌های جنبش دانشجويی در دانشگاه‌ها و کنار گذاشتن فعالين دانشجويی در دوم خرداد ۷۶ بود که در نهايت به ياس و نااميدی دانشجويان و حذف اصلاح طلبان از عرصه قدرت گرديد. عبدا... مومنی در ادامه با بيان اين مطلب که متاسفانه اصلاح طلبان در پيش‌گيری از تضييع حقوق جنبش دانشجويی در فاجعه ۱۸ تير ماه ناتوان بودند. تصريح می‌کند: نااميدی دانشجويان از پيگيری روند اصلاح و تغيير ساختار قدرت به شکلی دموکراتيک و بی‌تفاوتی دولت خاتمی نسبت به اين سرخوردگی زمينه‌های تضعيف جايگاه و موقعيت دولت اصلاحات و اصلاح طلبان در ميان دانشجويان و مردم را فراهم کرد. اگر چه حادثه کوی دانشگاه فعاليت سياسی نمودن در محيط‌های دانشگاهی و سياسی را با پرداخت هزينه‌های گزافی همراه نمود ليکن دارای دستاوردهايی نيز بود. يکی از مهم‌ترين دستاوردهای حمله به کوی دانشگاه مساله شناخت نقاط ضعف جنبش دانشجويی و اصلاح طلبی در فقدان استراتژی و سازماندهی تشکيلاتی بود. در واقع می‌توان گفت که حادثه ۱۸ تير به دليل عدم استراتژی مشخص و وجود يک رهبری واحد در هر دو جنبش دانشجويی و اصلاح طلبی ايجاد شد. عبدا... مومنی معتقد است تا زمانی که اصلاح طلبان نتوانند به بازيابی اعتماد عمومی نسبت به خود اقدامات موثری را انجام دهند هرگز نخواهند توانست جايی برای خويش در معادلات قدرت پيدا کنند.‌

                        جنبش دانشجويی نبايد بازوی احزاب باشد!

                        تقی رحمانی از فعالان ملی مذهبی در گفت‌وگو با همبستگی با بيان اين که جنبش دانشجويی نبايد بازوی احزاب باشد تصريح می‌کند: در کشورهای جهان سوم به دليل فقدان ساختار مدرن همواره ارتش و دانشگاه‌ها کانون تحولات بوده‌اند.اين فعال سياسی در ادامه می‌افزايد: دانشگاه‌ها برخلاف ارتش که همواره در راستای سرکوب آزادی و حرکت‌های دموکراتيک گام برداشته، در پی احيای دو عنصر مذکور بوده‌اند. رحمانی معتقد است: دانشگاه‌ها در ايران به لحاظ تشکيلاتی چندان موفق نبوده‌اند ولی از نظر ايده‌دهی و نظريه پردازی بستر مناسبی را فراهم کرده اند. هر چند خود دانشجويان هيچ گاه نظريه پرداز نبوده‌اند. اين فعال ملی مذهبی می‌گويد: در کشورهای پيشرفته دنيا که دارای تشکيلات و ساختارهای دموکراتيک می‌باشند جنبش دانشجويی همواره نقش پيشتاز داشته ولی هيچ گاه در نقش رهبری و تصميم گيرنده حرکت‌های سياسی و اجتماعی ظاهر نگرديده‌اند.ما در ايران هيچ گاه يک جنبش دانشجويی به معنای واقعی نداشته‌ايم و آنچه که تاکنون در ايران رخ داده بيشتر حرکت‌های دانشجويی است زيرا اصولا هر جنبش اجتماعی زمانی می‌تواند به عنوان يک جنبش مطرح شود که دارای برنامه‌ای مشخص و سيستماتيک باشد. رحمانی می‌گويد: متاسفانه جنبش دانشجويی در کشور يک زمان نقش رهبری حرکات سياسی را برعهده داشته و زمان ديگر مورد سوءاستفاده گروه‌های سياسی قرار می‌گيرد.وی تاکيد کرد: جنبش دانشجويی نبايد در نقش بازوی احزاب در جامعه ظاهر شوند. زيرا در چنين حالتی مورد سوءاستفاده احزاب سياسی قرار خواهند گرفت. چنان که در سال ۵۸ مخالفان دولت موقت به دليل برخی از اشتباهات اين دولت از احزاب دانشجويی در راستای برآوردن خواسته‌های راديکالی خويش سوءاستفاده کردند.

                        ‌نبايد ۱۸ تير ۱۶ آذر می‌شد




                        Comment


                        • ناگفته ها را می گويم‌

                          موسوی لاری می‌گويد:نظام درحادثه ۱۸ تير کوی دانشگاه در همه سطوح خود، سعه صدر بالايی از خود به نمايش گذاشت و اين شرح صدر و ظرفيت بالا، مساله را خاتمه بخشيد.‌اگر تدبير و حوصله و متانت مجموعه تدبير کنندگان نظام نبود، اين حادثه دامنه وسيع‌تری پيدا می‌کرد. حال آن که حوصله و سماجت مديريت امنيتی و سياسی کشور بود که اجازه نداد اين حادثه به انفجاری خطرناک تبديل شود.‌نظام درحادثه ۱۸ تير ۷۸، سعه صدر بالای خود را به نمايش گذاشت که من در فرصت مناسب نا گفته‌های کوی دانشگاه را منتشر خواهم کرد.وزير کشور دولت اصلاحات در گفت‌و‌گو با خبرگزاری ايرانيوز با اشاره به ضرورت شکافته شدن موضوع کوی دانشگاه سال ۷۸، گفت: در آن زمان فرمانده نيروی انتظامی‌وقت از وزير کشور تبعيت نمی‌کرد و همان زمان ديديم که بالاخره نيروی انتظامی‌وقت، خودش اعتراف کرد که برخی از ندانم کاری‌ها موجب بروز اين حادثه شده و خود نيروی انتظامی‌هم برخی از فرماندهان خود را به عنوان مقصرين حادثه معرفی کرد و پيشنهاد عزل آنها را ارايه کرد.عبدالواحد موسوی لاری تاکيد می‌کند: در يک جمع بندی کلی می‌توان گفت که مديريت آن زمان نيروی انتظامی‌درانجام وظايف خود ناموفق بود.وی در خصوص عوامل اصلی شکل دهنده حادثه کوی دانشگاه معتقد است: آنچه مسلم است اين است که حرکتی ناشايست و اشتباه به همراه سوءتدبير از ناحيه عوامل نيروی انتظامی‌در کنار بهانه جويی عده‌ای فرصت طلب که در لباس دانشجو قصد داشتند از آب گل آلود ماهی بگيرند، حادثه‌ای را به وجود آورد که همه ديدند.از سوی ديگر حضور برخی افراد تحت عنوان لباس شخصی‌ها هم فضا را بحرانی‌تر کرد و در شکل گيری حادثه موثر بود. وزير کشور دولت خاتمی تصريح می‌کند: اما آنچه که من به عنوان نقطه اوج کار به آن نگاه می‌کنم، تحمل بالای حکومت بود.نظام از بالاترين مرجع تصميم گيری تا پايين ترين مراجع، در مقابل اين بحران با متانت برخورد کرد و سعه صدر بسيار بالايی نشان داد. به‌رغم اين که حادثه کوی دانشگاه، توطئه و فتنه‌ای بود که مشکلات زيادی را می‌توانست برای نظام درست کند و ديديم که دردسرهايی هم درست کرد.‌اگر تدبير و حوصله و متانت مجموعه تدبير‌کنندگان نظام نبود، اين حادثه دامنه وسيع‌تری پيدا می‌کرد. حال آن که حوصله و سماجت مديريت امنيتی و سياسی کشور بود که اجازه نداد اين حادثه به انفجاری خطرناک تبديل شود.وی درخصوص برخی ديدگاه‌ها که از حضور بخشی از دولت اصلاحات در پشت پرده حادثه کوی دانشگاه سخن می‌گويند، گفت: بايد از خودکسانی که‌اين سخنان را طرح می‌کنند، پرسيد که منظور آنها چه کسانی بوده و مقصدشان از پشت پرده چيست؟!موسوی لاری می‌گويد: بی شک حادثه‌ای مثل کوی دانشگاه، ناگفته‌های بسياری دارد که طرح آنها نيازمند فرصت مناسبی است.وی درپايان اظهار داشت: مسايلی که جنبه امنيتی دارند بايد در زمان مناسب از آنها سخن گفت و هر وقت که زمان مناسبی فرا برسد، ناگفته‌های حادثه کوی دانشگاه را در يک مجموعه گرد آوری شده منتشر و بازگو خواهم کرد.‌

                          Comment


                          • احتراما مايليم باطلاع شما برسانيم که با توجه به افزايش تنش های بين ايران و آمريکا، ما عميقا نگران سرنوشت و آينده افراد سازمان موسوم به مجاهدين خلق، در کمپ اشرف در عراق هستيم.

                            ما ضمن قدردانی از نتيجه اعمال فشارهای بين المللی در مورد کمپ “‌گوانتانا بی“ –که دادگاه عالی ايالات متحده آمريکا اين کمپ را غير قانونی و بر خلاف قانون اساسی اعلام کرد– لازم می دانيم توجه شما را به موقعيتی مشابه، اگر نه بدتر، در کمپ اشرف جلب کنيم.

                            تشابهات زيادی بين دو کمپ وجود دارند، و اگرچه کمپ اشرف رسما به عنوان زندان معرفی نشده، اما در اين کمپ نيز يک گروه از شهروندان کشوری ديگر، در يک کشور ثالث، به عنوان اسير، و تحت نظارت دولت آمريکا، بدون هيچ نظارت بين المللی بيش از سه سال است نگهداشته شده اند.
                            .
                            طی هفته گذشته، در روند کشمکش ها ميان هر سه دولت ايران، آمريکا، و عراق، به نظر می رسد آينده ساکنان کمپ اشرف در دستور کار مذاکرات سه گانه آنان قرار گرفته است. اکنون، عبدالمهدی (معاون نخست وزير عراق) در پی مذاکراتی که در اوايل تير ماه در ايران صورت گرفت، و الهام سخنگوی دولت، بر اخراج و استرداد اعضای سازمان مجاهدين تأکيد می کنند. همچنين در کنفرانس مطبوعاتی، المشهدانی، رئيس مجلس عراق، و حداد عادل، رئيس مجلس ايران، در روز ۱۵ تيرماه، با اشاره به اين موضوع اظهار داشتند که عراق حضور نيروهای خارجی، از جمله مجاهدين را، که مورد حمايت آمريکا باشند، تحمل نخواهد کرد.
                            تجارب گذشته ما درمورد عملکرد جمهوری اسلامی ايران با گروه های مخالف، منجلمه سازمان مذکور، حاکی از آن است که اگر معامله ای بين دو کشور ايران و عراق صورت گيرد، فاجعه انسانی مانند فاجعه قتل عام زندانيان سياسی در سال ۱۳۶۷ ديگری در راه خواهد بود.

                            بعد از سال ۲۰۰۳، و بلافاصله بعد از سقوط صدام حسين، نيروهای آمريکائی کمپ اشرف را به کنترل خود درآوردند. به گفتۀ شاهدان عينی، تمامی قرارگاه های سازمان، مانند قرارگاه علوی، بر اثر بمباران آمريکائی ها ويران، و کمپ اشرف نيمه ويران شد. عليرغم اينکه حدود ۴۵۰ نفر از نيروهای سازمان در جريان اين بمباران ها کشته و يا مفقودالاثر شده اند تنها به کشته شدن ۳۳ نفر در اعلامیه ۲۹ فروردين ۱۳۸۲ مسعود رجوی اشاره شده، و از سرنوشت بقيه خبری در دست نيست.
                            در اين مدت هيچ نظارتی از سوی نهادهای بين المللی مانند سازمان ملل بر اين امر صورت نگرفته است. تنها گزارش منتشره از سوی ديدبان حقوق بشر در ماه مه ۲۰۰۵ صادر شد که خبراز نقض حقوق بشر در اين کمپ می داد.

                            در يک مورد سعيد نوروزی به صورت مخفيانه در کارت تبريکی برای خواهرش (مقيم کانادا) تقاضای کمک برای خروج کرد. چندی بعد سعيد نوروزی کشته شد و تا کنون ۳ دليل مختلف در توضيح علت مرگ وی، به طور رسمی، و توسط سازمان مجاهدين، به خواهران مرحوم سعيد نوروزی، اعلام و منتشر شده است.

                            براساس مدارک موجود، و شهادت اعضای جدا شده از سازمان، و بستگان افراد محصور در کمپ اشرف، بسياری از ساکنان کمپ اشرف بر خلاف ميلشان به دنيای خارج هيچ گونه دسترسی ندارند و از ملاقات با بستگان خود منع می شوند.

                            در مواردی که خانواده ها توانسته اند برای ملاقات با فرزندانشان به اشرف راه يابند، يکی از مسئولين سازمان در تمامی مراحل ملاقات حضور داشته است. گزارش رسمی سفارت کانادا دراين مورد به حضور بهزاد صفاريان در برخی از اين ملاقات ها صريحا اشاره دارد . در مواردی جوانان محصور در کمپ مجبور شده اند ديدار با خانواده خود را به خاطر جلوگيری از اتهام عدم همبستگی با رهبری سازمان، و نيز به دليل متهم شدن خانواده ايشان به ارتباط با رژيم جمهوری اسلامی از سوی مقامات اشرف،‌ لغو کنند. مکالمات تلفنی اين اعضا با خانواده ها در حضور مسئولی از طرف سازمان بوده،که همه اين مکالمات هم کنترل می شود. آن ها از نوشتن نامه برای خانواده خود، به دلايل مختلف، منع شده اند، و يا اين نامه ها که به مسئول سازمان داده می شود، به دست خانواده ها رسانده نشده است.

                            در آخرين نمونه، سفارت عراق از صدور ويزا برای خانواده يکی از ساکنان اشرف، بعد از مدت ۲ ماه سرگردانی در اردن، خودداری کرد. با توجه به شواهد قبلی و نيز گفته های خانواده مذکور، شايعه عدم علاقه آمريکائی ها برای آزاد کردن و اعزام جداشدگان تقويت می شود. لازم به ذکراست "جداشدگان" حدود ۵۰۰ نفر می باشند،که مدت هاست در قسمت امريکائی کمپ اشرف، در شرايط نامناسب روحی و بهداشتی، در انتظار خروج از عراق به سر می برند.

                            به عنوان نهادی حقوق بشری، اطلاعات و مدارکی دال براعزام تعدادی از جوانان که سرپرستان آنها در ارتباط با سازمان مجاهدين بوده اند در سنين نوجوانی در دست داريم . اين اعزام ها در مواردی بدون اطلاع خانواده، و در مواردی بدون رضايت خانواده هايشان، در طول سال های ۷۷-۷۸ برای بازديد يکماهه به عراق صورت گرفته است . بسياری ازآن نو جوانان دختر وپسر عليرغم درخواستشان برای انتقال و يا بازگشت به کشوری آزاد و امن،‌ بعد از گذشت ۶ سال، هنوزاجازه بازگشت را دريافت نکرده اند.


                            در يک مورد پزشک نظامی آمريکائی کمپ، خانم دکتر"فيل"، به يک زن جوان که قصد خروج از اشرف را داشت و برای اين منظور ابتدا بايستی به کمپ آمريکائيان می رفت، در حضور هيئت نظامی آمريکائی می گويد که کمپ آنها، امريکائيان، برای زنان امن نيست. وی با اشاره مستقيم به تجاوز جنسی از وی می خواهد که سکوت پيشه کند و در کمپ اشرف منتظر صدور پاسپورت قانونی خود باشد. اين اقامت بيش از ۲ سال طول کشيده است. چندين مورد تجاوز جنسی به نوجوانانی که از کمپ اشرف جدا شده اند گزارش شده است. اين مورد يکی از دلايل اصلی است که بسياری از زنان و جوانان ترجيح می دهند در کمپ اشرف بمانند.

                            با توجه به شرايط محاصره و کنترل اشرف، و امکان استرداد ساکنان کمپ به ايران توسط دولت عراق،‌ ما از نمايندگان سازمان ملل متحد تقاضای بازديد فوری از کمپ اشرف را داريم.
                            بنابر تمامی شواهد موجود و شهادت های اعضای جدا شده وشاهدان عينی و فيلم ها و عکس های موجود، ادعای حضور داوطلبانه افراد، بويژه جوانان دراشرف قابل بحث می باشد مگر اينکه تمامی افراد ساکن اشرف در يک محل امن و بيطرف در خارج از اردوگاه اشرف، با تضمين حمايت و رعايت حقوق بين المللی برای حفظ جان آنان، به طورانفرادی مورد مصاحبه با يک سازمان معتبر جهانی مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل قرار گيرند.
                            ما خواستار اقدام فوری سازمان ملل و نهادهای بين المللی برای جلوگيری از يک فاجعه انسانی هستيم. لازم است که کلیه نهادهای بين المللی حقوق بشری به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل در مورد تشخيص هويت ساکنان اشرف کمک کرده و به آنان پيشنهاد حمايت قانونی کنند، و شرايط انتقال آنان به يک کشور امن را فراهم آورند.

                            فراموش نکنيم که هميشه افراد عادی و بی دفاع هستند که قربانيان بيرحمی و خشونت دولت ها و سازمان های غير دموکراتيک هستند.
                            مسئوليت اين نهادها حمايت از انسان هايی که خود در شرايط تصميم گيری برای سرنوشت آينده خود نيستند.


                            کانون انديشه، ‌گفتگو و حقوق بشر در ايران -ـتورنتو


                            رونوشت:

                            عفو بين الملل
                            صليب سرخ جهانی
                            دبير کل سازمان ملل متحد
                            ديده بان حقوق بشر
                            نمايندگان پارلمان کانادا
                            گزارشگران بدون مرز

                            Comment


                            • - هر روزه ۶ هزار جوان به اچ آى وى آلوده مى شوند.۹۶ ميليون زن جوان در دنيا نمى توانند بخوانند و بنويسند.
                              ۲- سخن صندوق جمعيت جهانى
                              اين است كه به جوانان آزادى دهيم تا فعال شوند، از امكانات بهره گيرند
                              و آنها احترام بگذاريم.
                              ۳- بيش از ۵۰ درصد از جمعيت ايران زير ۲۲ سال هستند و ساختار جمعيتى جوان بايد مراقبت شود.

                              بيش از ۵۰ درصد از جمعيت ايران زير ۲۲ سال هستند، گروهى كه در تقسيم بندى سازمان ملل با نام جوانان شناخته مى شوند و به همين دليل بايد دولت ها براى آنها سيستم آموزشى، بهداشت، مسكن، كار و ... در نظر بگيرند. در همين حال شعار امسال روز جهانى جمعيت كه هر ساله از سوى صندوق جمعيت سازمان ملل در ۱۱ جولاى در سراسر جهان برگزار مى شود، جوانان است. براساس برآوردهاى انجام شده بيش از نيمى از جمعيت جهان زير ۲۵ سال هستند. محمد عبدالاحد رئيس صندوق جمعيت سازمان ملل مى گويد: جوانان با ارائه راهكارهاى مختلف مى توانند بسيارى از مشكلات پيش روى جهانيان را بردارند. او معتقد است استفاده از ايده ها و نظرات جوانان در عرصه هاى مختلف امكان دستيابى به اهداف توسعه هزاره را براى بسيارى از كشورها ممكن مى سازد. صندوق جمعيت سازمان ملل بزرگترين منبع بين المللى در خصوص جمعيت و برنامه هاى ارائه شده براى سلامت و بهداشت است كه از سال ۱۹۶۹ آغاز به كار كرده و در حال حاضر بيش از ۱۴۰ كشور، سازمان غيردولتى و دولتى در آن عضويت دارند. عمده برنامه اين صندوق براى جوانان و زنان در بخش هاى مختلف است. كنترل خانواده، جلوگيرى از باردارى ناخواسته، سلامت مادر و نوزاد، اجتناب از روابط جنسى پرخطر، مقابله با خشونت عليه زنان از مهمترين برنامه هاى اين صندوق است. ارائه برنامه پنج ساله اين صندوق و شروع به كار آن در ايران و روز جهانى جمعيت بهانه اى شد براى گفت وگويى با مدير اين صندوق، محمد عبدالاحد كه پيشتر روزنامه نگار بوده، اصليتى مصرى دارد و در حال حاضر رياست اين صندوق را در ايران عهده دار است.
                              •••
                              •شعار امسال روز جهانى جمعيت، جوانان است، دليل انتخاب اين عنوان چيست؟
                              همانطور كه مى دانيد هر ساله صندوق جمعيت سازمان ملل UNFPA روز جهانى جمعيت را در ۱۱ جولاى جشن مى گيرد. هر سال شعارى براى اين روز در نظر گرفته مى شود و شعار امسال با توجه به آمار بالاى جوانان و اهميت حضور آنها در عرصه هاى مختلف به جوانان اختصاص يافته است. براساس نظر سازمان ملل و تعريف اين سازمان جوانان گروهى هستند كه ميانگين سنى آنها بين ۱۰ تا ۲۴ سال است. نوجوانان ۱۰ تا ۱۹ سال نيز شامل اين تقسيم بندى مى شوند. نوجوانان و جوانان بزرگترين نسل فعلى جهان را شامل مى شوند. در حال حاضر بيش از نيمى از جمعيت جهان زير ۲۵ سال هستند. جوانان در هر كشور و منطقه اى ايده، عقيده، نظر، اميد و ... دارند. با استفاده از همين نگاه ها مى توان مشكلات مختلف جوامع را رفع كرد. مشكلاتى از قبيل فقر و بيمارى اچ آى وى- ايدز ، همچنين مى توان با بهره گيرى از نقطه نظرات جوانان باعث توسعه جوامع مختلف شد. اما متاسفانه وضعيت موجود نشان دهنده چالشى در ميان تشكلات جوانان است. اين مشكلات به ويژه در دستيابى به اهداف توسعه هزاره مشهود است. بيشتر جوانان در حال حاضر در كشورهاى فقير زندگى مى كنند، براساس برآوردهاى انجام شده از هر چهار جوان در كشورهاى در حال توسعه يك نفر در فقر شديد (با درآمدى زير يك دلار) زندگى مى كند. آنها در مقابل بسيارى از بيمارى هاى مختلف آسيب پذيرند. از جمله اين بيمارى ها اچ آى وى- ايدز است. طبق تحقيقات انجام شده هر روزه ۶ هزار جوان به اچ آى وى آلوده مى شوند. وضعيت سواد و آموزش نيز در جهان چندان مناسب نيست. ۹۶ ميليون زن جوان در دنيا نمى توانند بخوانند و بنويسند. اين چالش هاى مهم براى دستيابى به اهداف توسعه هزاره است. براى رسيدن به اهداف توسعه ما نيازمند شناسايى مشكلات جوان و يافتن راه حل براى آن هستيم. بايد به فقر، آموزش، بهداشت و ... جوانان رسيدگى شود. آموزش در كشورها تغييرات اساسى را در زندگى افراد به وجود مى آورد. براساس تحقيقات هر يك سال آموزش در بين زنان نتايج مثبتى در كاهش مرگ و مير دارد. همچنين آموزش در مقاطع راهنمايى و دبيرستان امكان كاريابى را افزايش مى دهد. همين آموزش مى تواند در مقابله با فقر نيز مورد استفاده قرار گيرد. وقتى اين موضوع را در بعد جنسيتى مورد نظر بگيريم با ظرفيت سازى و قدرتمند كردن زنان در عرصه هاى مختلف مى توان به اهداف توسعه هزاره دست يافت. با آموزش جوانان آنها مى توانند تغييرات بنيادى در مسائل اجتماعى، فرهنگى، اقتصادى و ... جوامع خود ايجاد كنند. در همين حال با آموزش جوانان مى توان در مقابل بيمارى چون ايدز راهكارهاى عملى ارائه كرد. همچنين با آگاهى دهى، استفاده از جوانان در بازار كار و ... با تروريسم كه به نوعى ريشه در فقر و ناآگاهى دارد، مى توان مقابله كرد. به همين منظورUNFPA امسال را با اين شعار آغاز مى كند، سخن ما در اين صندوق اين است كه به جوانان آزادى دهيم تا فعال شوند، از امكانات بهره گيرند و آنها احترام بگذاريم.
                              •با توجه به مواردى كه اشاره كرديد، وضعيت جوانان در ايران را چگونه ارزيابى مى كنيد؟
                              ايران كشورى با جمعيت بالاى جوان است. بسيارى از آنها از كودكان جنگ(۱۹۹۱-۱۹۸۱) هستند كه در حال حاضر در سن جوانى هستند. در حال حاضر بيش از ۱۸ ميليون جوان در ايران نيازمند تحصيل، آموزش، مسكن، امكانات بهداشتى، كار و...اند ايران اين توانايى را داشته كه يك دهه و نيم پس از جنگ بتواند به برخى از اهداف چون آموزش و بهداشت در برخى مراحل دسترسى پيدا كند. آمارها نشان مى دهد مرگ و مير بارورى از ۵۲ در هر يك هزار به ۲۸ كاهش يافته، مرگ و مير نوزادان نيز كاهش يافته، آموزش دختران در سن ۱۵ تا ۲۴ سال افزايش يافته است.
                              •اما همچنان در برخى مناطق از تحصيل دختران و زنان در كشور جلوگيرى مى شود؟
                              بله، متاسفانه در برخى از مناطق همچنان اين مشكل به چشم مى خورد. اما بايد از حركتى كه دولت ايران براى مقابله با منع تحصيل زنان در پيش گرفته، قدردانى شود. دولت جمهورى اسلامى به همراه وزارت آموزش و پرورش و قوه قضائيه قرار است براى آموزش زنان برنامه اى را به اجرا درآورد و در صورت ممانعت از تحصيل توسط خانواده، قانون وارد عمل شود. يكى از مشكلاتى كه جوانان ايرانى با آن روبه رو هستند، مسئله بهداشت و سلامت است. بايد در اين حوزه ظرفيت سازى شود. حضور زنان در عرصه هاى سياسى، برابرى وضعيت استخدامى و حقوق از ديگر مسائل است. در اين راستا نيز بايد برنامه ريزى دقيقى انجام شود. براى حل اين مشكلات بايد ظرفيت هاى توسعه افزايش يابد، وضعيت اقتصادى كشور مناسب تر شود.
                              •فكر مى كنيد براى حل اين مشكلاتى كه اشاره كرديد، سازمان هاى غيردولتى و بخش خصوصى مى توانند به دولت كمك كنند؟
                              دقيقاً، سازمان هاى غيردولتى، NGO ها و بخش خصوصى مى توانند در اين راستا به دولت كمك كنند. اين مراكز نقش بسيار مهمى دارند. همانطور كه قبلاً اشاره كردم، ايران كشورى با جمعيت جوان است و فعاليت اين بخش ها در كنار دولت مى تواند بسيارى از مشكلات آنها را رفع كند. به طور مثال در بخش بهداشت و سلامت فعاليت بخش خصوصى و NGO ها تاكنون كمك موثرى بوده است.
                              •در برخى موارد NGOها و بخش هاى خصوصى علاقه مند به فعاليت هستند اما دولت اجازه اين فعاليت را به آنها نمى دهد، صندوق جمعيت چطور مى تواند دولت را تشويق به اين همكارى كند؟
                              صندوق جمعيت سازمان ملل در تلاش است تا دولت و نهادهاى مدنى را در كنار يكديگر قرار دهد. برنامه استفاده از كاندوم در بحث بهداشت و سلامت نمونه خوبى براى اين ادعاست. همكارى سازمان هاى غيردولتى، بخش خصوصى و رسانه ها در كنار دولت سبب موفقيت در اجراى برنامه ها مى شود. برنامه هاى اين صندوق نيز به گونه اى طراحى شده كه اين مراكز بيشترين همكارى را با يكديگر داشته باشند و حتى در حوزه هاى مختلف فعال تر حاضر شوند. با اجراى چنين برنامه اى مى توان دسترسى به آخرين هدف توسعه هزاره كه مشاركت است را نيز هموار كرد.
                              •اچ آى وى-ايدز يكى از مشكلات كشورها از جمله ايران است، كه طى سال هاى اخير آمار اين بيمارى در كشور افزايش يافته است. به نظر شما ايران برنامه مناسبى در اين زمينه داشته و صندوق جمعيت UNFPAچه كمكى در اين زمينه به ايران ارائه مى كند؟
                              UNFPA همانند ديگر آژانس هاى فعال سازمان ملل در اين حوزه در ايران در حال فعاليت است. همانطور كه صندوق حمايت از كودكان سازمان ملل UNICEF در بخش آموزش براى مقابله با اچ آى وى- ايدز فعاليت دارد. صندوق جمعيت نيز در بخش بهداشت به ويژه استفاده از كاندوم فعاليت دارد. UNFPA معتقد است بايد به بخش بهداشت و سلامت جوانان توجه بيشترى شود. بهداشت جنسى يكى از مهمترين راه ها براى مقابله با اين بيمارى است. در حال حاضر بيش از ۷۰ درصد از دلايل ابتلا به اچ آى وى- ايدز عدم رعايت مسائل بهداشتى است. به همين دليل جوانان در اين بخش به شدت در خطرند. بيش از ۵۰ درصد از جمعيت ايران زير ۲۲ سال هستند و ساختار جمعيتى جوان بايد مراقبت شود. اين صندوق به مسئله بهداشت و آموزش برنامه توسعه بهداشت مى پردازد. در همين راستا برنامه اى براى وزارت آموزش و پرورش دارد. اين صندوق در نظر دارد مربيان و معلمان مدارس را در خصوص نحوه ابتلا، راه هاى پيشگيرى و مقابله با اچ آى وي_ ايدز آموزش دهد. همچنين والدين دانش آموزان نيز آموزش ببينند، البته نحوه برخورد با نوجوانان و رعايت مسائل بهداشت و سلامت نيز براى والدين در نظر گرفته شده است.
                              •اين برنامه فقط در تهران برگزار مى شود، يا يك برنامه سراسرى است؟
                              اين يك برنامه ملى است. در ابتدا تعدادى استان انتخاب شده و اين برنامه ها در آنها به اجرا درمى آيد. ما در نظر داريم نخست آموزش را آغاز كنيم و سپس ادامه آن را به وزارت آموزش و پرورش و دولت بسپاريم. ما همچنين برنامه حمايتى خارج از مدرسه هم داريم. براى بيسوادان و گروه هاى پرخطر و... در تلاشيم چنين برنامه اى را به اجرا درآوريم. همچنين مى كوشيم تا مسئولان سياسى و پارلمان را هم همراه خود داشته باشيم.
                              •يكى از برنامه هاى اين صندوق افزايش آگاهى و ظرفيت در مورد بهداشت بارورى، بهداشت بارورى نوجوانان، حقوق بارورى و جنسيت است اما بر اساس اعلام قبلى در مرحله نخست رهبران مذهبى، سياستگزاران كليدى، رسانه ها و مردان سن بارورى را هدف گيرى كرده، دليل تمركز بر روى اين گروه ها چيست؟
                              رهبران مذهبى نقش بسيار مهمى در ايران دارند. به طور مثال امام خمينى به عنوان رهبر مذهبى برنامه اى موفق را در خصوص سلامت خانواده، سلامت مادر و نوزاد اجرا كرد كه سبب توسعه پيشرفت در بين خانواده ها شد. براى اجراى برنامه هاى بهداشتى و مسائل بارورى رهبران مذهبى نقش كليدى براى اجراى اين موارد در بين اقشار جامعه دارند. سياستگزاران كه بيشتر نمايندگان مجلس و قانونگذاران مورد نظرند مى توانند با تصميم گيرى در مورد حقوق زنان، تخصيص بودجه و ... در اين امر فعاليت كنند. در همين راستا مردان با آموزش هايى كه به آنها داده مى شود مى توانند در اين راستا حضور يابند. در همين خصوص رسانه ها نيز نقش آگاهى رسانى عمومى را برعهده دارند.
                              •جنسيت و مسائل مربوط به آن يكى از موضوعات مهم در برنامه اين صندوق است، همچنين يكى از اهداف توسعه هزاره، به اعتقاد برخى كارشناسان با توجه به مشكلات و كمبودهايى كه ايران در اين بخش دارد، اين كشور نمى تواند تا زمان در نظر گرفته شده به اين هدف دسترسى داشته باشد. نظر شما در اين خصوص چيست؟


                              Comment


                              • مسئله خشونت عليه زنان تنها مختص ايران نيست، يك موضوع جهانى است. كشورها نبايد به دليل وجود چنين مشكلى خجالت كشيده و از ارائه آمار جلوگيرى كنند. همين طور نبايد با اشاره به جهانى بودن آن از اطلاع رسانى و فعاليت در آن جلوگيرى شود. بسيارى از كشورها با وجود اين مشكل به آن اشاره كرده و اطلاع رسانى نيز انجام مى شود.
                                •اما ايران آمار دقيقى در اين حوزه ندارد؟
                                بله، موافقم. از آيت الله موسوى اردبيلى در قم نكاتى آموختم، اسلام به هيچ عنوان خشونت عليه زن و مرد را نمى پذيرد. اسلام دين متمدنى است. حضرت محمد هيچ گاه همسرانش را نمى زد. به او اهانت نمى كرد. در فرهنگ ايرانى نيز چنين خشونتى وجود ندارد. مردم بايد در خصوص اين مسئله آگاه شوند و آموزش هايى در خصوص رفتار با زنان ببينند. با آموزش جوانان مى توان به مقابله با اين رفتارها پرداخت. حمايت از زنان و قربانيان اين خشونت ها نيز مى تواند كمك شايانى در كاهش و رفع آن ايجاد كند. براى مقابله با پديده خشونت عليه زنان بايد رسانه ها، سازمان هاى غيردولتى، نهادهاى مدنى، دولت، رهبران مذهبى در كنار يكديگر فعاليت كنند. در ايران مردم شناخت كمى از اين موضوع دارند. صندوق جمعيت سازمان ملل در ايران در برنامه پنج ساله اش نخست قرار است، شبكه اى از موسسات دولتى، نهادهاى مدنى و دانشگاهى براى رسيدگى به مسئله خشونت جنسيتى راه اندازى كند، سپس يك گروه اصلى از مربيان براى كسب مهارت فنى و ترويجى لازم در برخورد با خشونت جنسيتى تشكيل شود، جمع آورى اطلاعات در اين حوزه و برگزارى گردهمايى براى مقامات مذهبى، سياستگزاران و رسانه هاى همگانى از ديگر برنامه ها است.

                                Comment

                                Working...
                                X