Woman

[Rasputin]

مقامات زندان مشهور اوين در شمال تهران برای نخستين بار به خبرنگاران اجازه دادند از بخش زنان اين زندان ديدن کنند.
اين بازديد در آستانه نخستين نشست شورای تازه تأسيس حقوق بشر سازمان ملل متحد صورت گرفت و وزير دادگستری ايران هدف از ايجاد چنين امکانی برای خبرنگاران را مقابله با انتقاداتی اعلام کرده که از وضعيت زندانهای ايران می شود.

به نظر می رسد بخش زنان که ما از آن بازديد کرديم بتازگی تعمير و بازسازی شده باشد.

ما نتوانستيم بدون حضور مسئولان زندان با زندانيان صحبت کنيم.

شرايط کلی بخشهای که از آن ديدن کرديم به نظر مساعد می آمد ولی نمی شد مشخص کرد که آيا با زندانيان بدرفتاری می شود يا خير.

يکی از زنان زندانی که با او صحبت کردم همين که خواست از زورگويی در داخل زندان شکايت کند، بسرعت ما را از او دور کردند.

برای اين زنان که اکثراً به دليل جرائم مالی زندانی شده اند، بتازگی درمانگاه، کلاسهای سوادآموزی، کارگاه آموزش قاليبافی و همچنين سالن ورزش احداث شده است.

پزشک درمانگاه زندان به ما گفت ظرف شش ماه گذشته فقط يک مورد خودکشی در زندان اتفاق افتاده است.

او همچنين گفت که ۳۲ نفر از زنان زندان مبتلا به ايدزند.

به زندانيان اجازه داده می شود هر روز ده دقيقه از تلفنهای عمومی نصب شده در زندان استفاده کنند و گفته شد که حدود پانصد نفر از زنهای زندان خود را برای امتحانات ورودی دانشگاه آماده می کنند تا داخل زندان به تحصيلات خود ادامه بدهند.

در هر سلول زندان بيست زن به سر می برند و برای زنانی که فرزندان کمتر از سه سال خود را در زندان نگهداری می کنند جای خاصی در نظر گرفته شده است.

بچه ها از سه سالگی به بعد به مراکز دولتی ويژه منتقل می شوند.

مقامات زندان به ما گفتند در ميان بيش از ۲۵۰۰ زندانی زن در اوين هيچ زندانی سياسی وجود ندارد و زندانيان تنها به اتهام اقدام عليه امنيت ملی نگهداری می شوند اما به ما اجازه داده نشد با چند زندانی صاحبنامی که در اوين نگهداری می شوند ملاقات کنيم.

[Rasputin]

تجمع امروز در ميدان هفت تير که به دعوت جمعی از فعالان حقوق زنان و نيروهای جامعه مدنی برگزار شده بود با برخورد خشونت آميز و وحشيانه نيروهای نظامي،انتظامی که با حضور نيروهای لباس شخصی و بسيج همراهی می شد به دستگير تعداد زيادی از حاضرين در تجمع منجر شد.حاضرين در تجمع تعداد بازداشت شدگان را بيش از 60 نفر تخمين می زنند که طبق آخرين اخبار به زندان اوين منتقل شده اند.همچنين نيروهای امنيتی صبح دوشنبه پيش از آغاز تجمع با هجوم به منزل شهلا انتصاری از فعلان حقوق زنان اقدام به بازداشت وی کرده اند که خبری از وضعيت ايشان در دسترس نيست. در آخرين اقدام از سلسله برخوردهای نيروهای امنيتی با فعالان حقوق زنان برگزارکننده برنامه، در ساعات پايانی امشب و پس از اتمام تجمع نيروهای امنيتی با حمله به منزل اين فعالان ازجمله نوشين احمدی خراساني،شهلا انتصاري، پروين اردلان و... اقدام به تفتيش نيز تخريب اموال شخصی و منزل مسکونی انان کرده اند.به نظر می رسد اين اقدام در استای ايجاد جو رعب و وحشت و نيز پرونده سازی برای فعالان مدنی صورت گرفته است.
آخرين خبرها حاکی از آن است که مادر و خواهر پروين اردلان در تجمع امروز زنان نيز به نحو وحشيانه ای بازداشت شده اند.

[Rasputin]

As reported by the Human Rights Watch and major news organisations, Iranian women’s peaceful sit-in on June 12th 2006, was immediately broken up by the police in Tehran. Female police officers beat women’s rights campaigners with clubs and used pepper gas sprays to disperse their peaceful assembly.

This gathering occurred on the anniversary of a similar protest last year in front of Tehran University, when a group of Iranian women and men came together peacefully demanding a change in the rules and regulations specifically targeted against the civil and human rights of women in the Islamic Republic. This coalition of individuals, associations and NGOs that had attempted to put their “grievances and demands through civil disobedience” had formed “the largest independent women’s coalition to appear since the fall of the Shah”.

The sit-in on 12th June 2006 had been widely advertised online and was a peaceful plea to the Iranian government to change its unequal gender laws. The principle demands were as follows:

• Abolition of polygamy
• The right of divorce by women
• Joint custody of children for mothers and fathers
• Equal rights in family law
• Increasing the minimum legal age for girls to 18 (currently it is 15)
• Equal rights for women as witnesses in courts of law

As evident in the range of issues raised and demands specifically made, this gathering was targeting some of the specific juridical mandates definitive to Shi’i scholastic jurisprudence and constitutional to the Islamic state, some of which in fact dating back to the Pahlavi regime (e.g. women’s citizenship limitations and men’s prerogatives to polygamy).

The protest this year was initiated by a coalition of women’s rights activists. Approximately 2000 people inside Iran and hundreds of individuals and human rights organisations (including Amnesty International and the Nobel Women’s Initiative) outside Iran, had signed the petition on behalf of this peaceful protest.

The informal coalition of various women’s rights activists in Iran have now asked for national and international support for their peaceful and rightful demands and the release of all the arrested activists.

According to some official reports (Ministry of Justice) 70 people (42 women and 28 men) have been arrested so far (June 13th 2006), while several women’s rights activists have been summoned to appear in front of the Revolutionary Court and others have been sent to the notorious Evin Prison in Tehran.

In the manner of its effective mobilisation and the language of its civil rights demands, the Iranian women’s rights movement seems to have now entered a new, more daring and organically rooted, phase.

The Iranian women’s movement is formed by individual women and organisations, all revolved around the pursuit of equal legal rights, having an active literary, press, online and academic presence inside Iran and striving for women’s ever-more social and public presence. According to the latest statistics, Iran currently has more than 63% female university graduates, but only 11% are part of the public workforce, while it has elected more women to its Islamic parliament than have Americans in the United States.

Such leading civil rights and literary figures as the Nobel Peace Laureate Shirin Ebadi and the pre-eminent Iranian poet Simin Behbahani have actively and openly supported and/or participated in this renewed phase in Iranian women’s struggle for freedom and equality.

It is imperative at this juncture to recognise the increased momentum that the grassroot, vocal and multifaceted feminism has now assumed inside Iran. While during the Pahlavis, there was a court-affiliated feminist project claiming to represent the cause of women at large, today, and particularly since the reformist movement of the 1990s, we witness a democratic and widespread women’s rights movement, evident and operative in a succession of landmark events, but to the limited degree possible and permissible within the draconian mandates of a theocracy.

The predicament of the Iranian women’s rights movement, however, is that it is still very much urban, middle-class, Persian-speaking, ideologically fragmented and above all heavily censored by the officials of the Islamic Republic. This movement consistently faces the solid barrier of operating within a gender apartheid system and therefore its advancements are very limited and painstakingly slow. Women of a wide range of classes and ideological dispositions were integral to the massive revolutionary mobilisation that toppled the Pahlavi regime in 1979, and yet a significant middle class component of it became the immediate victim of the success of the Islamic Republic that succeeded it.

Today, Iranian women’s movement is fragmented along class, ideological, nominally religious-secular, and internal and expatriate lines. The reformist movement did in fact allow for a somewhat freer participation of women in the political process, but the very same movement paradoxically exacerbated these fragmentations, for significant components of the movement inside and outside the country refused to join rank with it, while the reformist agenda itself lacked any feminist agenda.

The expansive crescendo of small-scale but nevertheless persistent peaceful demonstrations we have witnessed in Iran over the last two years point to the gradual rise of a women’s rights movement that is in fact beyond the successes and failures of the reform movement and seeks its emerging agenda in a larger, cross section of the society at large.

Opposing this movement at this particular juncture are not just its internal inconsistencies and the constitutional limitations of the theocracy but also global circumstances surrounding the Islamic Republic. The government of President Ahmadinejad appears far more intolerant of such grassroot movements, which might indeed snowball to question the very constitutional foundation of the Islamic Republic, than the reformist government of President Mohammad Khatami was. The brutality and immediacy with which this year’s peaceful gathering was ruthlessly crushed speak of the increasing anxiety of the Islamic Republic about its prolonged legitimacy.

The concern of the Islamic Republic and its intolerance of the slightest manifestation of peaceful protest take place at a time that because of its nuclear ambitions, it is under increased international scrutiny and faces a possible UN sanction and/or a US-led military attack.

[Rasputin]

The peaceful women's rights protest demanding changes to family laws and legal discrimination against women, which took place between 5:00-6:00pm on June 12, 2006, in 7 th of Tir square, in Tehran, ended in extreme violence when police attacked the crowd with batons, and pepper gas. A large number of police and security forces arrived at the scene hours prior to the scheduled event in an effort to prevent the protest from taking shape. Despite this, it is estimated that several thousand protesters were dispersed throughout 7th of Tir Sqaure, which is one of the main squares of Tehran.

The female police forces brought to the scene were especially brutal in their treatment of protesters. Even small crowds were attacked and beaten violently in an effort to prevent the protesters from forming a large crowd. Besides female police, there were plain clothes security forces present at the scene. Prior to the protest, a massive campaign of harassment against those who had endorsed the protest was carried out by security forces. Scores of women were summoned to court and interrogated, including women's rights activists, student activists and webloggers, who had spread word about the protest.

In an effort to stop the protest, several prominent women's rights activists were issued summons in the middle of the night on Saturday and on the days leading up to the protest. Since then, others have been summoned for interrogation by phone or in writing. Some of these women include: Noushin Ahmadi Khorasani, Parvin Ardalan, Sussan Tahmasebi, Farnz Seify and Fariba Davoodi Mohajer, to name a few. Only Fariba Davoodi Mohajer received her summons in person. Others were not at home or at their offices when agents arrived to issue summons. Ms. Fariba Davoodi Mohajer was issued a summons in person at 11:00pm on Saturday, and subsequently spent 10 hours in interrogation on the 12th of June. She was then released on her own recognizance. Since then, she has been called in for interrogation again.

On Monday morning, the day of the protest, another endorser of the event, Shahla Entesari, a Women's Rights Activist was arrested in her place of employment. It has been reported that Ms. Entesari was released from prison on July 14th, after countless hours of interrogation. According to reports from the Minister of the Judiciary, Mr. Karimi Rad, 70 persons were arrested during the course of this protest, 42 women and 28 men. These include a large number of women's rights activists, student activists, human rights defenders, and ordinary citizens. According to unofficial reports, those arrested are being held in Evin prison. It is also reported that a small number of those arrested were released on the 13th and 14th of June. It has been reported that those arrested are being charged with actions against national security.

The names of those arrested and released are unsubstantiated. But thus far, the following persons have been reported as arrested: Delaram Ali, Women and student rights activist (reportedly freed on June 14) Jila Baniyaghoob, Women's rights activist and journalist Taraneh Bani Yaghoob, Women's rights activist and journalist (reportedly released on June 14) Farahnaz Sharifi, Women's rights activist and film-maker Bahmane Ahmadi Amouie, Author Shahla Entesari, Women's Rights Activist (Arrested the morning of the protest and reportedly released on June 14th.) Nasim Soltan Beigi, Women's Rights Activist Student rights activists reported as arrested, include:

-- Ali Akbar Mousavi Khoini, head of the Alumni Organization of Iran, A leading student rights group, and a human rights defender
-- Farnaz Moayerian, Allameh University Student Activist
-- Fereshteh Habibollahi, Sharif University Student Activist
-- Leila Mohseni Nejad, Amir Kabir University Student Activist
-- Samira Sadri, Member of the Central Council of the Alumni Organization of Iran (reportedly released on June 14)
-- Bahareh Hedayat, Head of the Women's Commission of the Office to Foster Unity (leading student organization)
-- Atefeh Yousefi, Sharif University Student Activist
-- Ali Roozbehani, Sharif University Student Activist
-- Siamak Taheri, Journalist (reportedly released on June 14)
-- Leila Mohsenizadeh, Amir Kabir University Student Activist
-- Vahid Mir Jalili, Sharif Universtiy Student Activist
-- Amin Ghole'ie, Isfahan University, Student Activist

The violent dispersal of peaceful protesters and the arrests that ensued is in direct violation of the Iranian constitution which guarantees freedom of assembly and peaceful protest. Furthermore, the violent treatment of these peaceful protesters by police is in direct violation of Article 19 of Universal Declaration on Human Rights, which guarantees freedom of speech and assembly and to which Iran is a signatory.

It should be noted that despite the unprecedented pressure placed on student groups in recent months, they turned out in full support of the women's protest. Mr. Ali Akbar Mousavi Khoini, Head of the Alumni Organization of Iran, and a well known human rights advocate, was violently beaten while being taken into custody. Later in prison, after refusing to put on a prison uniform and objecting to illegal arrests of protester, he was beaten further. It is reported that he has suffered extreme injuries due to these beatings.

This protest was planned by a broad coalition of women's rights activists. In fear of reprisal, no Iranian NGOs sponsored the event. Instead a large number of individuals spontaneously spread word about the protest. Nearly 2000 signatures were collected in support of the protest. Over 50 international organizations expressed their support for women's rights activists in Iran and their protest, including several leading international women's rights organizations and human rights organizations.

Last year, on the 22nd of Khordad (June 12th), a broad coalition of women and women's groups organized a similar protest demanding equal rights under the law. This event was held in front of Tehran University and drew 1000s of protesters. Last year, these women promised to continue to push for their demands, if the government was unresponsive. Many of them were subsequently called in for interrogation and their organizations were pressured and threatened.

Despite the violence they faced, women's rights activists in Iran will continue to press for their rights and changes to Iran's legal code, in the hopes of ending all forms of legal discrimination against women. We urge the international community to press Iranian officials for an immediate release of those detained and to stop its harassment of women's rights activists, human rights defenders and their organizations. We also urge the international community to press the Iranian officials to end all forms of legal discrimination against women.

[golgol85]

Un khanoumi keh dareh kotak mizaneh,hoghoughesho hamoun akhounda midan ! Hamoun akhound haei keh mardom fekr mikardan keh ageh beheshoun e'etemad konan,mitounan Iran ro abad konan ! hamoun haei keh migoftan,zan ba mard mosavi hast ! hamounhaei keh migoftan,az zan bayad hemayat besheh va hezar ta mozakhraf-e digeh keh beh hich kodoumesh amal nakardand !

Hala chi shod ? cheh balaei zar-e un 'zan-e' irani umad !? cheh ta'aghirati shod nesbat beh ghabl az enghelab va alan !? ''Hichi'' !

Zan-e mardom ro az jeloyeh khunash midozdan, 4 rouz-e bad telephone mikonan va migan keh biaeid jenazeyeh zan ro tahvil begirid ! pezeshk-e ghanouni migeh keh un zan,behesh tajavoz shodeh,shekanjeh shodeh va beh badtarin vajhi morde ! khoub chi shod pas ? agar inha beh bahaneyeh Islam hast keh pas fateheyeh har chi Mosalman ro bayad khound !

In jaryan enghadar gham angiz hast keh sedam dar nemiad.kari joz goftane in akhbar va neveshtane maghaleh nemitounam bekonam ! vali in haghesh nist ! in, chizi naboud keh ''unhaei'' keh enghelab kardan,azash entezar dashtan !

Edameh dareh...

rastesho bekhain be nazaram mardome iran nemidoonan chi mikhan. zamani ke shah bood, mikhastan ke bere, bad molaharo ovardan chon fekr mikardan behtar beshe, bad tar shod(nemigam yeki behtar az oonyekiye, bahseh khoob o bad nist, bahse bad o badtare). mardome iran talaash kardan baraye behtar kardane vazeshoon, vali they didnt do their hw and their changing around of governments has led to the deminshing of womans rights. iranian women are strong, intelligent, and capable. they need to find their proper place in society again, not as second class citizens when compared to men, but as equals. I really hope the men of iran back them up on this and let them attain their equal rights, what is rightfully theirs for the having and for the taking.

[Rasputin]

ايران، زن است. در جايی از حافظه و غريزه ملی ما، در تصويری دور، بانوی پر غرور آب ها، حافظ زندگی و زايش با گردنی برافراشته با نگرانی به تصوير زنی سالخورده می نگرد که زير بار تحقير و بی حرمتی، زير بار فشار و بی عدالتی خم شده و بر زمين افتاده

“ ... پس از من ششصدهزار تن از آنان که هراس بر می انگيزند و حسادت می ورزند و سخريه می کنند و دشنام ميدهند حضور خواهند ياقت. در زوهری که من در آن نباشم، شايسته ی ستايش ديوان است...“
(اردوی سور اناهيتا، ايزد بانوی ايران)

“... در اينجا اردوی سور اناهيتا از چکادی که هزار قد آدمی بلندا دارد فرو می ريزد. او به بزرگی همه ی آبهايی است که در روی اين زمين جاری است و با نيرويی فراوان، روان. او بر دشمنی همه ی ديوها و جادوگران، فرمانروايان ستمکار، کوی ها و کرپن ها چيره می شود...“

***

ايران نام سرزمين ماست . ايران نام زن است. نام ايران بار زنانه دارد و در اين حکمتی است. سرگذشت سرزمين ما ايران ،همسان و همانند و همزاد سرنوشت زنانش نيز هست.

در جايی از حافظه و غريزه ی ملی ما تصويری هست از بانويی پر غرور، صاحب تمام آبها و آب مظهر زندگی است و زايش و آفرينش . آنکه بی واسطه ترين ارتباطش با نيروی خلاقه و ساختن و پروراندن و به بار نشاندن است و هسته ی اصلی وجودش آزادگی است و همزيستی و انساندوستی. اين بخشی از تصوير خدا بانويی است که در رهگذار تاريخ سرکوب وتحقير و يورش و هجوم و تجاوز، کمرش خم شده، از هويت تهی شده تا جايی که گاه ديگر ندانسته که بوده يا اين که کيست. هر بار خواسته قد بکشد، بپرسد، بداند و خود را بيابد، بر زمين افتاده ،جسم و جان و روانش لگد کوب شده ...

زندگی و مرگ، اهورا واهريمن، نيکی و کژی ، زايش و نيستی ، توليد وتخريب ، آزادگی و بندگی ، جمع اضدادند در درون يک وجود . هيچيک از بين رفتنی نيست ، اما می شود از يکی بنفع ديگری کاست يا بر آن افزود . اين کار، کار انسان است . انسانی که می تواند تبديل به يک ماشين مرگ زا ، نفرت پراکن ، نابود گر،هراس آفرين و از گوهر انسانی تهی بشود برای آرمانی که بر ضد انسانيت خود و حق حيات ديگری ساخته، انسانی که می تواند بسازد ، ببالد، ببالاند، رها شود، برهاند ....

ايران ، زن است. در جايی از حافظه و غريزه ی ملی ما ، در تصويری دور، بانوی پر غرور آبها ، حافظ زندگی و زايش با گردنی برافراشته با نگرانی به تصويرزنی سالخورده مينگرد که زير بار تحقير و بی حرمتی ، زير بار فشار و بی عدالتی خم شده و بر زمين افتاده.

ايران، مادر است. فرزندان بيشماری دارد. فرزندانی که نتيجه و يا برزخيان اين دو تصوير، اين دو جمع اضدادند. فرزندانی که گاه از ميان آنها ستارگانی درخشيده اند و خاموش گشته اند و گاه ديوصفتانی انسان کش و خشونت پرست قد علم کرده اند. اينک ، دختران ايران ، حاصل اين درد و غرور ، نه بر آبها که بر زمين سخت گام نهاده اند برای احيای حق حيات ، حق بودن، حق انسان بودن، حق ساختن و پروراندن، حق رها شدن و رهاندن. دختران ايران ، نه تک ستارگان، هزاران ستاره اند.

سه شنبه ۲۲ خرداد سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۲ ژوئن ۲۰۰۶ را به خاطر بسپاريم. ۲۲ خرداد روز زنان ايران است.

اين روز ، روز دختران ايران است ، پيشگامان رهايی ايران که بدون رهايی آنها، مادر ، ايران هرگز بر نخواهد خاست.

برای

سيمين بهبهانی، نوشين احمدی خراسانی، پروين اردلان، ژيلا بنی يعقوب، دلارام علی، بهاره هدايت، دلارام آرام فر، عاطفه يوسفی، معصومه لقمانی، سميرا صدری، شهره هدايت، شهلا انتصاری ، ليلا محسنی ، شهره کشاورز، اعظم الهامی، ليلی فرهادپور، سهيلا سيادتی، شيوا نهاوندی و ...

و با احترام به

سيامک ، فواد شمس، امين قلعه ای، بهمن احمدی امويی، مهندس موسوی خوئينی، وحيد ميرجليلی، علی روزبهانی و


و با ياد

تمام زنان و مردان پرشهامت و آزاديخواهی که در اين روز تاريخی با شرکت در تجمع اعتراضی زنان به قوانين تبعيض آميز ، برگ مهمی را در مبارزات آزاديخواهانه ی ملت ايران به ثبت رساندند.

نيلوفر بيضايی

[donsaeid]

زن در فلسفه كانت


در فلسفه سياسى كانت استقلال زن ناديده گرفته شده، آزادى و حق تساوى او با مرد نيز مورد تهديد واقع شده است.بررسى فلسفه سياسى كانت نشان مى دهد كه وى بر اين نكته تأكيد دارد كه زنان را مى توان تنها به عنوان «شهروندان منفعل» به حساب آورد.


مقدمه

ايمانوئل كانت (Emmanuel Kant) در 22 آوريل 1774 م. در شهر كونيگزبرگ (Konigsberg) آلمان زاده شد. پدرش، در آن شهر پيشه سرّاجى داشت. كانت پس از پايان تحصيلات ابتدايى، در سال 1746، كه پدرش درگذشت، ناگزير شد به تحصيلات خود در دانشگاه پايان دهد. او رساله كارشناسى ارشد خود را در سال 1749 منتشر كرد و اين نخستين نوشته وى بود كه به چاپ رسيد.
كانت تا سال 1775، براى تأمين معيشت خود در خانواده هاى متعدد، آموزگار سرخانه بود. وى در اين سال، رساله اى به زبان لاتين با عنوان درباره آتش منتشر كرد كه درجه دكتراى فلسفه به وى داده شد. كانت تا سال 1770 در رشته هاى گوناگون دانشگاه تدريس كرد. در اين سال، دانشگاه كونيگزبرگ از وى دعوت كرد تا در مقام استادرسمى داراى كرسى درآن دانشگاه، منطق و متافيزيك را تدريس كند.
كانت از سال 1772 ـ 1776 معاونت كتابخانه سلطنتى كونيگزبرگ را نيز بر عهده داشت و سپس از آن كناره گيرى كرد. در اين سال ها بود كه وى نظام فلسفى خود را در آرامش و فارغ از غم معاش، بنيان نهاد.كانت درمدت عمر خود، هيچ همسرى نگزيد و خانواده اى تشكيل نداد. وى در فاصله سال هاى 1786 ـ 1788 رئيس دانشگاه كونيگزبرگ بود. سرانجام، او در 28 فوريه 1804 در زادگاه خود. چشم از جهان پوشيد.1 از كانت آثار متعددى از جمله «متافيزيك اخلاقيات» و «دين در حدود عقل ناب» بر جاى مانده است.

زن در فلسفه كانت

از آن جا كه در فلسفه سياسى كانت استقلال زن ناديده گرفته شده، آزادى و حق تساوى او با مرد نيز مورد تهديد واقع شده است. تعارضات موجود بين انديشه هاى ارائه شده در فلسفه سياسى و فلسفه اخلاق سبب گرديده است تا كانت در ميان دو نظر مختلف اسير بماند; او از يك سو، بر اين باور است كه زن و مرد به طور طبيعى باهم برابرند و در عين حال، زن بايد حق تساوى طبيعى خود را براى منافع مشترك خانواده انكار كند و از سوى ديگر، معتقد است كه طبيعت منحصر به فرد زن، تقسيم متساوى اختيار و قدرت را نامناسب مى سازد و زن و مرد به طور طبيعى يكسان نيستند. اين موضوع علاوه بر كانت، براى عقيده فردگرايى ـ به طور عام ـ و براى عقيده فردگرايى زن گرايانه ـ به طور خاص ـ يك مشكل عمده به شمار مى رود.
مرى ميجلى (Mary Midgley) و جوديت هيوس (Judith Hughes) نويسندگان كتاب انتخاب هاى زنان2 در كتاب خود مى نويسند: «يكى از گرايش هاى زنان در هنگام خواندن فلسفه اين است كه در حال انديشيدن نيز گرفتار عادت خجلت شده و فكر مى كنند انتقاد از آن بخش از عقايد مضحك فلاسفه جايز نبوده و اعتقاد به جلوگيرى از درج مطالبى از اين دست، كه حاصل تفكرات فيلسوفانه است، امرى بس غيرعادلانه و بى مورد محسوب مى شود.»3
اين احساس خجلت هنگام خواندن عقايد كانت درباره ماهيت زنان و نقش آنان به عنوان شهروند بيش تر آشكار مى شود. مشكل، تنها انكار جايگاه زنان به عنوان «شهروند» از ديدگاه او نيست، بلكه مغايرت نظرات كانت در فلسفه سياسى با مطالب كتاب ديگر او به نام زمينه براى متافيزيك اخلاقيات4 مى باشد كه به طور قابل توجّهى باهم متضاد است.

در كتاب مذكور، كانت بسيار تأكيد مىورزد كه «اصول اخلاقى پيشنهادى وى، نه تنها مردان و حتى نوع بشر، بلكه مى بايست موجودات منطقى از اين قبيل را نيز شامل گردد.» و به طور طبيعى، او بايد در فلسفه سياسى، به زنان جايگاهى همانند مردان اعطا كرده باشد. ولى بررسى فلسفه سياسى كانت نشان مى دهد كه وى بر اين نكته تأكيد دارد كه زنان را مى توان تنها به عنوان «شهروندان منفعل» به حساب آورد. او در برخى موارد، به دلايلى مبهم اشاره مى كند و در برخى موارد ديگر نيز به صورتى غيرمنطقى ابراز مى دارد كه همين است كه هست! ولى هرگز به به گونه اى روشن مشخص نمى كند كه چرا زنان نمى توانند شهروند فعّال باشند.
مباحث تئورى و عمل5، متافيزيك اخلاقيات 6 و مردم شناسى7 حاكى از نوسان و ترديدى پريشانوار ميان مباحث ساده و فلسفى است. به نظر مى رسد كه كانت تحت تأثير تعصّبات حاكم بر دوره خويش قرار گرفته و بدون تعقل آن تعصّبات را تأييد كرده و انديشه هاى جزمى ديگران، به ويژه ژان ژاك روسو، را پذيرفته است.
قابل ذكر است كه نظرات كانت تنها محدود به برخورد با زنان به عنوان «شهروند منفعل» نيست، بلكه بسيارى از انديشمندان در مورد دورويى او در عقايد سياسى ـ به طور عام ـ نظراتى اظهار كرده اند.
رونالد آريس (Rheinhold Aris) اظهار مى دارد: «او (كانت) سيستم فئوداليته را مورد حمله قرار داده و در عين حال، از ايده محروم ساختن اعضاى غيرمالك (رعيت) از همه حقوق سياسى عمده نيز دفاع كرده است و هر دو اين استدلال ها به نام منطق انجام پذيرفته است.»8
كانت از يك سو، انقلاب را تأييد نمى كند و از سوى ديگر، از انقلاب فرانسه به عنوان يك «نهضت اخلاقى» به صورتى اغراق آميز ستايش و تعريف و تمجيد مى نمايد و اين نوسان ميان تمايل به حفظ وضع موجود و اشتياق به دگرگونى، از ويژگى هاى عجيب فلسفه سياسى كانت محسوب مى شود. به دليل عدم تطابق اين دو عقيده متناقض، تجزيه و تحليل آن ها بسيار مشكل است، برخى از منتقدان از اين كشاكش ها تعابير گوناگونى ارائه نموده اند; مانند كشاكش ميان محافظه كارىو اصلاح طلبى; خيال انديشى و عمل گرايى يا عقل گرايى و تجربه گرايى. شكى نيست كه اين كشاكش ها در جنبه هايى از تمايز ميان پديده و اشياى فى نفسه در رابطه با كتاب نخستين فنّ انتقاد9 به ظهور مى رسد.

بر اين اساس، بايد گفت كه كانت توجّه به تناقضات حاكم بر استدلال هاى خويش نداشته است. هوارد ويليامز ( HowardWilliams) در كتاب خود به نام فلسفه سياسى كانت اين كشاكش ها را تنها به عنوان شناخت كانت از حدود تلاش سياسى توصيف كرده، اضافه مى كند: «از اين روست كه به نظر مى رسد در برخى موارد، كانت از راديكال ترين دگرگونى هاى سياسى طرف دارى كرده ـ هنگامى كه كلاه فلسفى اش را بر سر دارد ـ و در ساير موارد، از اصول به غايت محتاطانه محافظه كارى هوادارى مى كند ـ هنگامى كه كلاه رئاليستى هر روزه خود را بر سر دارد.»10

در مقابل، كوهن (Cohen) در مقاله اى به نام «نقدى بر فلسفه قانون كانت» نظر ديگرى ابراز مى دارد: «كانت فكر مى كند كه بنا به حكم خرد، مردان مى توانند لقب نجيب زادگى خود را به همسرانشان انتقال دهند، ولى عكس اين امر صادق نيست. چنين برخوردى با مسأله، موقعيت كانت را تا آن جا تنزل مى دهد كه اين سؤال در اذهان شگفت زده مطرح مى شود كه چگونه چنين ذهن قدرتمندى ممكن است حتى در سنين كهولت تا بدين حد پوچ و نامعقول بينديشد.11

بنابراين، شناخت كلى از علت پيدايش اين تعارضات و تحقيق و بررسى در اين زمينه ضرورت مى يابد و اين سؤال مطرح مى شود كه آيا تنها كشاكش هاى مزبور است كه ديدگاه كانت را درباره زنان شكل داده است يا خير؟


شهروندى

كانت نظريه «شهروندى» خود را در خلال متون تئورى و عمل و متافيزيك اخلاقيات به تفصيل تشريح كرده است. جان لد (Johnladd) در مقدمه خود بر بخش نخست متافيزيك اخلاقيات به نام «عناصر متافيزيكى عدالت»، به اشكال موجود در متون كانت اشاره مى كند. وى اظهار مى دارد كه كانت به دليل آن كه يك «انقلابى اصلاح طلب» و در عين حال، يك «مرتجع لجوج» است، مورد انتقاد قرار گرفته! با اين وجود، او كانت را مورد حمايت قرار مى دهد: «به دور از ناديده انگاشتن اين تعارض آشكار در اقوال، كانت اين موضوع را به عنوان زمينه اصلى تحقيق خويش برگزيده است. كل كتاب را مى توان يك شرح فلسفى مبسوط درباره ارتباط ميان آنچه هست و آنچه بايد باشد، در هر دو زمينه سياسى و قانونى، قلمداد كرد. جهت پى گيرى مباحث مختلف كتاب، درك اين نكته ضرورى است كه در برخى موارد، كانت حالات و وظايفى واقعى را مورد بحث قرار داده، در حالى كه در ساير موارد، به ايده آل مى پردازد.»12

كانت درمتافيزيك اخلاقيات،سهويژگى را مشخص مى كند كه بنابر اظهار خوداو،«ازماهيت شهروندى تفكيك ناپذير است.»13 در تئورى و عمل، اين اصول به عنوان «سه اصلى كه برپايه آن ها مى توان دولتى صرفاً منطبق بر اصول منطقى ناب در رابطه با حقوق خارجى بشر بنا كرد، لقب گرفته اند.» اين اصول عبارتند از:

1. آزادى هر عضو جامعه به عنوان يك انسان

2. برابرى هر يك از اعضا با سايران به عنوان شهروند; 3. استقلال هر يك از اعضاى يك كشور به عنوان يك شهروند

كانت در تئورى و عمل، بر اصول فوق تأكيد ورزيده كه اين اصول قوانينى نيستند كه به وسيله يك دولت نوبنيان ارائه شده باشند، بلكه قوانينى هستند كه فقط بر مبناى آن ها يك دولت امكان تشكيل پيدا مى كند. كانت بلافاصله، اصرار مىورزد كه همه اعضاى يك كشور براى «شهروند» به حساب آمدن از استقلال لازم برخوردار نيستند. با وجود آن كه به عنوان يك انسان آزاد و تحت الحمايه قانون با يكديگر برابرند، ولى «شهروند مستقل» نخواهند بود; با آن كه به عنوان يك «شهروند» در برابر قانون يكسان هستند، ولى همه آن ها در قانون گذارى سهيم نيستند. در اين باره او اظهار مى دارد:

«همه افراد يك جامعه از صلاحيت يكسان برخوردار نيستند تا داراى حق رأى شوند. به عنوان مثال، مى توان شهروند بود، اما در ميان سايرين «عادل» به حساب نيامد. اين افراد به عنوان اعضاى غيرفعال يك كشور مى توانند خواستار آن شوند كه همانند ساير افراد بر طبق قوانين آزادى طبيعى و تساوى با آن ها رفتار شود، با اين وجود اين بدان معنا نيست كه مى توانند به عنوان اعضاى فعال اجازه دخالت در تشكيل دولت و يا تأثيرگذارى بر آن را داشته و يا در طرح قوانين خاص همكارى كنند.»14

مطابق با نظر كانت، مى توان محروم ساختن تمامى گروه هاى يك جامعه از حق رأى را توجيه كرد. به همين دليل، ضابطه پيشنهادى كانت براى متمايز ساختن شهروندان فعّال از منفعل بايد مورد توجه قرار گيرد تا امكان تبديل اين تمايز به امرى قابل توجيه به عمل آيد.

كانت در زمينه پيشنهاد تقسيم بندى شهروندان به دو طبقه جداگانه، نوعى اضطراب از خود نشان مى دهد; زيرا اعتراف مى كند: «به نظر مى رسد اين تقسيم بندى با تعريف مفهوم «شهروند» از هر نظر متناقض است. پس از آن به نمونه هايى از گروه هاى فعال و غيرفعال شهروندان اشاره مى كند و مى گويد: ممكن است اين امر سبب غلبه بر مشكل شود.» كانت از اين موضوع نتيجه گيرى مى كند كه شهروندان منفعل «تنها نيروى كمكى كشور به حساب مى آيند; زيرا به دليل آن كه فاقد استقلال مدنى هستند، بايد تحت اوامر و حمايت ساير افراد قرار گيرند.»15 .

[donsaeid]

كانت در زمينه پيشنهاد تقسيم بندى شهروندان به دو طبقه جداگانه، نوعى اضطراب از خود نشان مى دهد; زيرا اعتراف مى كند: «به نظر مى رسد اين تقسيم بندى با تعريف مفهوم «شهروند» از هر نظر متناقض است. پس از آن به نمونه هايى از گروه هاى فعال و غيرفعال شهروندان اشاره مى كند و مى گويد: ممكن است اين امر سبب غلبه بر مشكل شود.» كانت از اين موضوع نتيجه گيرى مى كند كه شهروندان منفعل «تنها نيروى كمكى كشور به حساب مى آيند; زيرا به دليل آن كه فاقد استقلال مدنى هستند، بايد تحت اوامر و حمايت ساير افراد قرار گيرند.»15

كانت شهروندان منفعل را اين گونه تقسيم بندى مى كند: «شاگردان تجّار يا پيشهوران، خدمه اى كه در استخدام دولت نيستند، دون پايه ها، زنان ـ در كل ـ و تمام كسانى كه مجبور هستند براى گذران زندگى ـ به عنوان مثال، براى غذا و حمايت به ادارات و يا سايرين ـ به غير از دولت ـ وابسته باشند. تمام اين اشخاص فاقد شخصيت مدنى بوده و به بيان واقع تر، موجوديت آن ها كاملاً وابسته است.

هيزم شكنى كه براى كار در املاك من استخدام شده، آهنگرى كه در هند با چكش، سندان و دستگاه دم خويش از اين خانه به آن خانه مى رود تا بر روى آن كار كند، در مقايسه با نجار و يا آهنگر اروپايى كه مى تواند محصول كار خود را به معرض فروش عمومى بگذارد، معلم سرخانه در مقايسه با يك معلم مدرسه، رعيت در مقابل كشاورز و غيره، همه اين ها نيروى كمكى يك كشور به حساب مى آيند.»16

لازم به توضيح است كه كانت استقلال را بسيار ساده تفسير كرده و بر اين اساس، اظهار مى دارد كه هيچ كس نمى تواند در خدمت دو ارباب باشد. هر كس به نوعى، خدمه به حساب مى آيد ـ به غير از خادمان دولت ـ بايد او را به همين دليل از شهروند غيرفعال به حساب آورد.

از نظر وى، لازمه اين موضوع آن است كه شهروندان به غير از كار خويش، چيز ديگرى براى فروش داشته باشند. يك شهروند بايد «آنچه را كه متعلق به اوست» به معرض فروش بگذارد و به ديگران «اجازه استفاده از خودش را ندهد.»

كانت اين مطلب را كه «آنچه را كه متعلق به اوست» بايد چيزى به غير از كارش باشد، در تئورى و عمل توضيح مى دهد: «تقبّل يك كار توسط يك فرد مانند فروش يك كالا نيست... على رغم آن كه به نظر مى رسد مردى كه هيزم خود را جهت شكستن و خياطى كه پارچه را براى دوختن لباس هايم به او مى دهم رابطه مشابهى در قبال من داشته باشند، ولى اين دو با هم متفاوت هستند; همان طور كه آرايشگر و كلاه گيس ساز كه ممكن است موى مورد نيازش را از من دريافت كند و يا كارگر و هنرمند يا تاجر ـ كه كارى انجام مى دهد كه تا زمان فروش متعلق به اوست ـ با يكديگر فرق دارند; زيرا دسته دوم تجارت خود را دنبال كرده و دارايى خود را با ديگرى مبادله مى كنند، در حالى كه دسته اول به ديگرى اجازه استفاده خويش را مى دهند. با اين وجود، اقرار مى كنم كه بيان صلاحيت هايى كه افراد را مُحق مى سازد تا ادعاى ارباب خويش را ابراز دارند، قدرى مشكل است.»

در اين باره مى توان ديدگاه كانت را كه دو ضابطه را به كار مى گيرد، توضيح بيش ترى داد:

اولاً، كانت استدلال مى كند براى آن كه مردى يك شهروند فعال باشد، بايد آنچه را متعلق به اوست بفروشد. او بايد دارايى قابل انتقال خود را به معرض فروش بگذارد، در حالى كه تقبّل كار توسط يك فرد چيز قابل انتقالى به حساب نمى آيد.

كانت در اين زمينه، تمايز شديدى ميان كار ومحصول كار خود، قايل مى شود.

ثانياً، كانت بر اين نكته تأكيد مىورزد كه تنها از اين طريق است كه مرد مى تواند ارباب خود باشد، در حالى كه اگر انجام كارى را بر عهده گيرد، اجازه مى دهد ديگران از او به عنوان وسيله اى براى رسيدن به اهداف خود بهره گيرند.

با اين وجود، آنچه گفته شد وجوه تمايز اين دو حالت به حساب مى آيد; زيرا اين واقعيت كه آرايشگر از فرد ديگرى دستور گرفته و يا در خدمت مشترى است، بدين معنا نيست كه آن مشترى ارباب او بوده و به جايگاه او به عنوان يك «شهروند فعال» خدشه وارد مى شود، ضمن اين كه اين سخن در مورد كلاه گيس ساز نيز صدق مى كند; زيرا كلاه گيس ساز نيز همانند آرايشگر در خدمت مشترى خود بوده و از او دستور مى گيرد. هم چنين اين تعبير كانت كه «فرد مستقل كسى است كه مهارت و يا دارايى براى فروش داشته باشد» كاملاً اشتباه است; زيرا كلاه گيس ساز كم تر از آرايشگر از تهديد و ارعاب در امان نيست و خياطى كه به او پارچه مى دهيم تا براى ما لباس بدوزد به همان اندازه هيزم شكن درخدمت ماست.

تمايل كانت براى متمايز ساختن شهروندان فعال از منفعل بر اين نظر استوار است كه تنها افراد مستقل بايد در قانون گذارى مشاركت داشته باشند. حال ذكر اين نكته ضرورى است كه قانونگذار نبايد از سوى ديگران مورد تهديد و ارعاب قرار گيرد. افراد قانونگذار بايد ارباب خود باشند و به عنوان ابزار سياسى از سوى ديگران مورد استفاده قرار نگيرند.

شايد به نظر برسد كه به حساب آوردن زنان در رده شهروندان منفعل امرى كاملاً تصادفى بوده; زيرا كانت مشتاق است بر تفاوت هاى منتسب به جامعه اى خاص تأكيد ورزد. بنابراين، آهنگر هندى تنها يك شهروند منفعل است، در حالى كه آهنگر اروپايى يك شهروند فعال محسوب مى شود; زيرا آهنگر اروپايى برخلاف آهنگر هندى، كه تنها كار خويش را مى فروشد، محصول كار خود را به عموم مردم عرضه مى دارد.

ممكن است كه اين اميدوارى به وجود آيد كه كانت اجازه مى دهد تا در برخى جوامع، زنان به عنوان شهروندان فعال به حساب آيند، ولى اين كه مقام زن در حد يك شهروند منفعل است، تصادفى بوده و مربوط به آن زمان خاص است; همانند آهنگر هندى كه از استقلال محروم بود ولى امكان تغيير شرايط را داشت تا از استقلال برخوردار شود. بنابراين، نبايد اصل اشتياق زنان براى برخوردارى از مقام شهروندى فعال مورد اعتراض قرار گيرد.

سپس كانت در اين باره اشاره مى كند: «قوانين مورد توافق شهروندان از هر نوع كه باشد،نبايدباقوانين آزادى طبيعى و تساوىِ هم آوا با آزادى در تضاد باشد; بدين معنا كه هر شهروند قادر باشد با تلاش از مرتبه انفعال به مرتبه فعال ارتقا يابد.»17كانت بر اين نكته تأكيد مىورزد كه هر كس مى تواند براى ارتقا از مرتبه غيرفعال به فعال تلاش كند. حال بايد ديد كه آيا «هر كس» شامل زنان هم مى شود.

درباره برخورد كانت با زنان سه انتقاد مطرح است:

اول. موقعيت شهروندى منفعل به زنان واگذار شده و در كتاب متافيزيك اخلاقيات، ضوابط استقلال شهروند توجيه شده است. ولى بررسى نشان مى دهد كه ضوابط استقلال، موقعيت اجتماعى را به محكى براى صلاحيت حق رأى تبديل كرده است. در نتيجه، ضابطه استقلال به طور كلى عقيم مى ماند و شناخت پس از تجربه18 توجيهات حذف زنان از مرتبه شهروندى فعّال را با شكست مواجه مى سازد.

دوم. اگر ضابطه استقلال، قابل پذيرش و داراى ارتباط و نتيجه منطقى نيز بود، دليلى براى حذف زنان نمى توانست باشد. اصلاً بنابر تعريف ارائه شده در تئورى و عمل، زنان لايق استقلال نيستند!

سوم. حذف زنان به معناى آن است كه آن ها از هر شهروند منفعل مرد نيز پست تر به حساب مى آيند; زيرا بر خلاف مردان، حتى فرصت ارتقا به مرتبه شهروند فعال نيز از آنان سلب شده است.

از آن جا كه فرصت ارتقا به مرتبه شهروندى فعال يكى از الزامات تساوى است، اين موضوع با ديدگاه ديگر كانت در تعارض كامل است; چون او مى گويد: «قوانين مورد توافق شهروندان از هر نوع كه باشد، نبايد با قوانين آزادى طبيعى و تساوىِ هم آوا با اين آزادى، در تضاد باشد و اين بدان معناست كه هركسى بايد قادر باشد با تلاش، از موقعيت انفعالى به موقعيت فعال ارتقا يابد.»19

ولى وقتى زنان از امكان پيشرفت و ارتقا به مرحله شهروندى فعال محروم شوند، اين نتيجه حاصل مى شود. گرچه موقعيت زنان از نوع وابسته و فرمانبردار است و مانع و اعتراضى براى ارتقاى آن ها به مرتبه شهروندى فعال وجود ندارد، ولى كانت در تئورى و عمل در جهت افكار شهروندى فعال، براى زنان، دلايل گوناگونى ارائه مى دهد: «تنها صلاحيت لازم براى يك شهروند ـ البته جدا از شرط مرد بالغ بودن ـ اين است كه او بايد ارباب خويش بوده و صاحب مقدارى دارايى باشد (كه اين دارايى مى تواند شامل هر نوع مهارت، تجارت، هنر و يا علم باشد) تا بتواند از خود حمايت كند.»

حال با اين مطلب و بيان صريح و شفاف، مشخص مى شود كه مسأله محروميت زنان از مرتبه شهروندى فعال، نمى تواند تصادفى باشد، بلكه زنان از همان ابتدا، از صحنه حذف شده اند. در تئورى و عمل، بر خلاف مطالبى كه در متافيزيك اخلاقيات مطرح شده، از ما مى خواهد كه ابتدا جنسيت فرد را مورد بررسى قرار دهيم و سپس در صورتى كه مرد باشد، در مورد برخوردارى وى از ضابطه استقلال سؤال كنيم.

از اين رو، زنان هرگز از مرحله نخست عبور نخواهد كرد. بر اين اساس، زنان قابليت آن را ندارند كه مواضع اجتماعى خاصى را كسب نمايند و تنها جايگاهى را كه مى توانند به دست آورند، موقعيت «زن» است كه بنا بر تعريف ارائه شده، تنها با «شهروندى منفعل» مطابقت دارد و حتى مانند خدمت كاران نيز نمى توانند اميدوار باشند كه در آينده، از موقعيت بهترى برخوردار باشند. بنابراين، زنان براى هميشه از احتمال پيشرفت و ارتقا، كه حتى پست ترين مردان نيز از آن بى نصيب نيستند، به طور كامل محروم مى شوند.

بنابراين، درمى يابيم كه در تئورى و عمل، حذف زنان نه تنها غيرتصادفى، بلكه مبتنى بر اصول بوده است. حق تساوى، كه همه انسان هاى در حكم شهروند ـ اعم از فعال و منفعل ـ از آن برخوردارند، از آنان سلب مى شود و اگر چنين باشد، كانت علاوه بر آن كه زنان را از حق قانون گذارى محروم نموده، بدتر از آن، حتى تساوى مورد ادعاى خود براى همه انسان ها به عنوان شهروند را نيز از آنان دريغ كرده است. حال اين سؤال مطرح مى شود كه چرا زنان از امكان پيشرفت محروم گرديده اند؟ براى پى بردن به اين مسأله، بايد برخورد كانت با مبحث ازدواج، نظريه او درباره تساوى و هم چنين براورد او از ماهيت دو جنس مذكّر و مؤنّث را مورد بررسى قرار داد.

[donsaeid]

ازدواج

نظرات كانت درباره ماهيت ازدواج در بخش نخست كتاب متافيزيك اخلاقيات به نام «عناصر متافيزيكى عدالت» آمده است. برخورد كانت با اين موضوع سبب خجلت فلاسفه علم اخلاق و قانون گشته است. نظر كانت در مورد آميزش عمدتاً حيوانى بوده و در نهايت، با شأن و اعتبار انسان در تضاد است. حتى وقتى در قالب ازدواج قانونى باشد هم چنان نگاه او به اين مسأله حيوانى است:

«آميزش نوع منحصر به فرد عيش است و در حقيقت، شهوت و عشق اخلاقى هيچ نقطه مشتركى با يكديگر ندارند، گرچه اين دومى تواندتحت شرايط محدودبرهان عملى از اتحاد و نزديكى برخوردار شوند.»20

كانت تسليم شدن به ميل لذايذ جنسى را حتى بدتر از خودكشى مى داند:

«مردى كه صبورانه بار زندگى را به دوش مى كشد، حداقل از روى ناتوانى، تسليم انگيزه هاى حيوانى در جهت از بين بردن خويش نمى شود; خودكشى جرأت مى خواهد...بااين وجود، فساد غيرطبيعى، كه همان واگذارى كامل خويش به تمايلات حيوانى است، نه تنها انسان را به وسيله شهوت رانى مبدّل كرده است، بلكه به چيزى غيرطبيعى مانند يك شىء نفرت انگيز بدل ساخته و حتى او را از حرمت براى خويش نيز محروم مى سازد.» 21

اين نوع ادراك از آميزش، به عنوان شكلى از استثمار دو جانبه كه به قيمت ازدواج تمام مى شود حتى اعتراض «زن گرايان» را برانگيخته است. كانت آميزش را نوعى استثمار مردان به وسيله زنان و بالعكس مى داند:

«فمينيست ها از اين امر گله دارند كه مردان با زنان مانند يك كالاى جنسى رفتار كنند. كانت چنين اظهارنظر مى كند كه اين گله گذارى حتى عميق تر از آنچه به نظر مى رسد، است. برطبق گفته وى، زن و مرد هر دو با يكديگر مثل يك شىء رفتار مى كنند. اين بدان معناست كه دلايل طرف داران حقوق زن مبنى بر اين كه آميزش در جامعه نوين جنبه اى استثمارى به خود گرفته است، را مى توان به بهترين وجه، نه به عنوان نمونه اى از رفتار غيرانسانى مردان با زنان، بلكه به عنوان مثالى از رفتار غيرانسانى بشر با بشر در كل، مجدداً فرمول بندى كرد.»22

زيربناى تفكرات كانت در كتاب زمينه براى متافيزيك اخلاقيات اين است كه استخدام اشخاص به عنوان شىء غيراخلاقى مى باشد: «بشر شىء نيست، چيزى نيست كه تنها به عنوان وسيله مورد استفاده قرار گيرد.» 23

«رابطه متقابل» براى كانت، يك مسأله پيچيده است; زيرا رابطه متقابل اشاره به اين موضوع دارد كه مناسبات ازدواج بر پايه تساوى استوار است.

از ديدگاه كانت، رابطه متقابل دلالت بر تساوى ندارد و برترى طبيعى مردان نسبت به زنان و حق حكم رانى شوهر بر همسر از ويژگى هاى نظر كانت است. كانت بر اين اعتقاد نيست كه آميزش در چهارچوب ازدواج در مقايسه با آميزش در روسپى گرى يا زناى محصنه كم تر حيوانى است، بلكه تضمينى مى داند كه مانند برده با زن رفتار نخواهد شد. در ازدواج چند همسرى يا زناى محصنه، حقوق زنان با مردان مساوى نيست و موقعيت آن ها تا حدّ بردگى تنزّل مى يابد.

تمايل كانت براى اعطاى حقوقى بالاتر ازيك خدمه يا برده به زنان به معناى علاقه به اعطاى تساوى نيست، بلكه او اصرار مىورزدكه برترى طبيعى مردان، حق تحكّم شوهران بر زنان را براى مردان و وظيفه اطاعت از شوهران را براى زنان به همراه دارد. كانت بر اين اعتقاد است كه زنان با پا نهادن به چهارچوب ازدواج، بر خلاف مردان،استقلال مدنى خويش رامنكرمى شوند!


تساوى

كانت بسيار روشن و شفّاف اظهار مى دارد كه موقعيت واقعى زنان در ازدواج، با موقعيت همسرانشان يكسان نيست. ولى در برخى موارد ، چنين استدلال مى كند كه زن و شوهر با يكديگر برابرند و زن به دليل منافع مشترك خانواده، از اين تساوى صرف نظر مى كند: «قوانين قضايى مخالف تساوى ميان زوجين نيستند. در نتيجه، تنها هدف از اين تسلّط، حمايت از برترى طبيعى شوهرنسبت به زن به منظور تحقق منافع مشترك خانواده است.»24

در اين جا استدلال اين است كه برترى مردان لزوماً به معناى عدم تساوى طبيعى نيست، گرچه شوهر نسبت به همسر برتر است، ولى زن با شوهر برابر مى باشد. به همين دليل، زن با تصديق برترى مرد نسبت به خود، حق تساوى خويش را انكار كرده، مطيع شوهر خود مى شود.

كانت در برخى موارد ديگر، ادعا مى كند كه شوهر و همسر به طور طبيعى، يكسان و برابر نيستند، ولى رابطه متقابل اين عدم تساوى را توجيه مى كند; به دليل آن كه زن داراى قدرت سياسى نيست، تسلّط خود را در خانه اعمال مى كند: «چون مرد عاشق صلح و صفا در خانه است، به آسانى به حكومت زن در خانه گردن مى نهد.»25

اساس استدلال نخست بر وجود تساوى طبيعى استوار شده است كه به طور داوطلبانه انكار مى شود. در نتيجه اين استقلال (گذشتن زنان از حق تساوى طبيعى خويش)، سود بيش ترى از تساوى با مردان را نصيب زنان مى كند.

استدلال دوم بر اساس پيش فرض عدم تساوى طبيعى استوار است و صريحاً به ماهيت متمايز و منحصر به فرد زنان اشاره مى كند. از ديدگاه كانت، ازدواج وسيله اى است كه زن به واسطه آن، آزادى خويش را به دست مى آورد، در حالى كه مرد آن را از دست مى دهد!

نكته مهم اين است كه در هر حال، زن طبيعتش با مرد متفاوت مى باشد و اين تفاوت، موقعيت متفاوت وى ـ به عنوان شهروند منفعل و نه فعال ـ را توجيه مى كند. حال اين سؤال مطرح مى شود كه مگر طبيعت زن چيست؟ چرا آزادى، تساوى و استقلال از زنان سلب شده است؟


ماهيت زن

در كتاب مردم شناسى مبحث «ماهيت دو جنس» مطرح شده است. آنچه كانت در اين باره مى گويد چيزى جز تبعيض و تعصّب را نشان نمى دهد. وى در رابطه با طبيعت ذاتى زنان چنين اظهارمى كند:

«با بذل بى شائبه توجه نسبت به مردان، شخصيت زنانه نيز ادعاى آزادى كرده و به طور هم زمان، در جهت غلبه بر كل نژاد مردان به پا مى خيزد. على رغم آن كه چنين تمايل ناپسندى تحت لواى غلبه تحقق مى پذيرد، فاقد بنيانى واقعى و غيرقابل توجيه است. يك زن جوان هميشه با خطر بيوه شدن مواجه است واين ترس او را به آن جا مى كشاند كه از همه مردانى كه ثروت قابل توجّهى داشته و قابليت ازدواج را دارند، دل ربايى كند تا در صورت رخ دادن چنين مسأله اى، خواستگار داشته باشد.»26

هم چنين در جاى ديگرى مى گويد: «در ازدواج، شوهر تنها به همسر خويش اظهار عشق مى كند، در حالى كه همسر وى به تمام مردان تمايل دارد. تنها از روى حسودى و خيره ساختن چشم هم جنسان خود، لباس مى پوشد تا به لحاظ دل ربايى و فريبندگى، بر ساير زنان پيشى بجويد. از سويى ديگر، مرد فقط طورى لباس مى پوشد كه همسرش را در مقابل ديگران شرمنده نسازد. مردان اشتباهات زنان را با گذشت و ملايمت مورد قضاوت قرار مى دهند، در حالى كه زنان اين كار را با خشونت و به ويژه در مقابل جمع انجام مى دهند. اگر به زنان جوان حق انتخاب هيأت منصفه اى منتخب از زنان و مردان جهت قضاوت در مورد تخلف آن ها داده شود، مطمئناً هيأت منصفه اى متشكّل از مردان را برخواهند گُزيد.»27

بر همين اساس، اظهارات ناپسند و تحقيرآميز كانت يكى پس از ديگرى ارائه مى شود تا آن جا كه او شناخت زنان را بر اساس هوا و هوس و شناخت مردان را برپايه خرد مى داند: «زنان بايد سلطنت كنند، ولى مردان بايد حكومت كنند; چرا كه اين هوا و هوس است كه سلطنت مى كند و اين خرد است كه حكومت مى كند.»28

پس مشخص مى شود كه نمى توان اين ديدگاه كانت را ناگهانى و تصادفى دانست; زيرا ساير جنبه هاى فلسفه قانون كانت با اين عزل نهايى زنان و حذف مؤثر آن ها تطبيق مى كند.

اين ديدگاه كانت تا آن جا به پيش مى رود كه امكان وجود زنان دانشمند را منكر مى شود: «زيرا زن دانشمند از كتاب هاى خود به همان شكل استفاده مى كند كه از ساعت خويش. به عنوان مثال، ساعت خود را صرفا به اين دليل حمل مى كند كه مردم ببينند كه او ساعت دارد، گرچه اين ساعت غالباً يا كار نمى كند و يا با خورشيد تنظيم نشده است.»29

بنابراين، در مورد ديدگاه بسيار منفى كانت در مورد طبيعت و توانايى هاى زنان نمى توان شك كرد. شايد عذر آورده شود كه كانت تنها فرزند عصر خودش است، در فضاى كوچكى هم چون كونيگزبرگ (Konigsberg) زندگى مى كرده و ازنظر مصاحبت با زنان دچار كمبود بوده است، در حالى كه چنين نيست.

در ابتدا، نظرات «مرى ميجلى» و «جوديت هيوس» ذكر شد كه آن ها هنگام خواندن ديدگاه هاى فلاسفه بزرگ قديم درباره زن احساس شرمندگى مى كنند. آن ها هم چنين نتيجه گرفته اند كه حتى اگر براى توجيه آكوينياس يا ارسطو نيز عذر و بهانه اى بتراشيم، با رسيدن به قرن هجدهم تمام اين عذر و بهانه ها مردود خواهد بود.

بنابراين، اگر راه به خطا طى مى شود، بايد رك و ساده به آن اعتراف كنيم. تلاش هاى ارتجاعى مثبت درجهت پاى دارى دربرابردگرگونى هاوشكست آن ها،جايگزين هم نوايى بدون تعقل گرديده است.30

هم چنين در آنچه گذشت، به تعارضات موجود در فلسفه سياسى كانت اشاره گرديد. هوارد ويليامز ادعا مى كند كه كشاكش هاى مزبور تنها بخشى از محافظه كارى كلى كانت محسوب مى شود. مقدمه جان لد بر فصل «عناصر متافيزيكى عدالت» نيز اشاره بر اين دارد كه اين كشاكش ها نمايانگر آگاهى زيركانه اى است از اختلاف فاحش ميان آنچه كه هست و آنچه كه بايد باشد. يافتن نمونه هاى محافظه كارى كانت در فلسفه سياسى وى و در حقيقت، زندگى او كار دشوارى نيست. كانت در هيچ جا براى موقعيت پست و ناچيزى كه براى زنان قايل مى شود، عذرخواهى نمى كند. در كتاب مردم شناسى تا آن جا پيش مى رود كه مى گويد: در جامعه متمدن، موقعيت زنان نسبت به جامعه ابتدايى به ميزان قابل توجهى بهبود مى يابد. او حتى در مورد خطرات اجازه تحصيل زياد به زنان نيز هشدار مى دهد. اين گونه برخوردها در نامه هاى ا و به ماريان هربرت نيز ابراز گرديده است.

ماريان هربرت درباره مسأله اى خيالى، كه نگرانى زيادى به همراه داشت، براى كانت نامه هايى نوشت.

كانت به اين نامه ها با لحنى عبوس و اخلاقى پاسخ داد و علاوه بر آن، نامه هاى اين خانم جوان را براى دختر يكى از دوستان انگليسى خود ارسال كرد تا در مورد آنچه در اثر فكر و خيال زياد زنان و درماندن در مهار تخيلات آن ها رخ مى دهد، به وى هشدار دهد.31

[donsaeid]

بنابراين، حتى اگر محافظه كارى كانت درفلسفه سياسى پذيرفته شود،هرگزنمى تواند توجيه كننده برخورد او با زنان باشد.

تعبير دوم، كشاكش هاى موجود در فلسفه سياسى، كانت را به ناتوانى او در تشخيص تناقضات نسبت مى دهد. به همين دليل، آريس اظهار مى دارد كه كانت «به طور هم زمان، ازيك سو، نظام رعيتى را مورد حمله قرار داده و از سوى ديگر، از محروميت تمام اعضاى فاقد دارايى جامعه از كل حقوق سياسى عمده دفاع مى كند و هر دو مورد نيز تحت نام عقل و خرد انجام مى پذيرد.»32

در فلسفه سياسى كانت، ترفيع روش هاى محتمل به مقام نيازهاى عقل، بيانگر انكار قاطع اين امر از سوى كانت است كه هر چيز بجز وضعيت موجود ممكن است امكان پذير باشد و اين مسأله با توسل جستن به خرد توجيه مى شود.

در بحث ديدگاه كانت درباره تساوى زنان، اشاره شد كه كانت نظراتى متناقض دارد: از يك سو، معتقد است كه زن و مرد به طور طبيعى باهم برابرند و در عين حال، زن بايد حق تساوى طبيعى خود را براى منافع مشترك خانواده انكار كند. از سوى ديگر، بر اين باور است كه زن و مرد به طور طبيعى يكسان نيستند; طبيعت منحصر به فرد زن تقسيم متساوى اختيار و قدرت را غيرمقتضى و نامناسب مى سازد.

اين مشكل بزرگ و عميقى براى كانت و عقيده فردگرايى ـ به طور اعم ـ و فردگرايى زن گرايانه به طور اخص ـ است. كيرد (Caird) اين موضوع را با اشاره خاصى نسبت به فلسفه كانت ابراز كرده، مى گويد: در تميز ميان ازدواج تك همسرى از پيوند آزاد، كانت به وحدتى اجتماعى ميان دو نفر اشاره مى كند و اين نكته با نظر اصلى او درباره حق، كاملاً در تناقض است:

«اگر مقوله رابطه متقابل را به طور اكيد حفظ كرده و از ادامه راهى كه به مقوله متعالى تر اجتماع زنده ختم مى شود امتناع ورزيم، هر شخصى بايد به عنوان وسيله و نه هدف براى ديگرى در نظر گرفته شود و اين پاسخ گويى مورد حظّ نفس است كه به موجب آن، هر فردى وسيله شهوت رانى ديگرى مى گردد و هيچ يك از طرفين در پى هدف متعالى تر نيستند. با اين وصف، كانت در واقع، به رابطه اجتماعى والاترى اشاره دارد كه بر اساس آن، هر فرد هويّت گمشده خودش را در زندگى مشتركى كه در آن سهيم است، باز مى يابد.»33

همه نظريه هاى فردگرايى با چنين مشكلى روبه رو هستند. بنابراين، انتخاب بين فردگرايى و تجزيه و تحليل خانواده، خواه ناخواه مطرح مى شود; خانواده اى كه يك واحد منفرد است و شوهر در رأس آن قرار دارد و از قدرت تصميم گيرى برخوردار است.

خانم اليزابت ولگاست ( ElizabethWolgast) اين مسأله پيچيده را اين چنين تشريح مى كند: «زن و شوهر افراد متفاوتى هستند، با اراده هاى جداگانه. ممكن است اين طور تصور شود كه در موقع تصميم گيرى نهايى، آن ها نهاد كوچكى را تشكيل داده اند و اين نهاد به شيوه خود تصميماتى اتخاذ مى كند كه اعضاى آن مشتركاً مسؤوليت اين تصميمات را بر عهده دارند. با اين وجود، اين نمونه با الگوى ذرّه گرايى در تضاد خواهد بود; زيرا از نقطه نظر ديدگاه اجتماعى، طرفين موردنظر نه افراد كاملا مجزا و نه يكى در كل به حساب مى آيند. ساده تر بگوييم كه شوهر معرّف هر دو خواهد بود و اين در خدمت خصايص سطحى ذرّه گرايى است. رئيس خانواده مثل يك شخص مجرّدسخنگوى يك واحد ذرّه گانى محسوب مى شود.34

در مورد كانت نيز همين طور است: «اگر بخواهيم وصلت و پيوندى هماهنگ و پايدار داشته باشيم، پيوند دو نفر به شكلى كه براى طرفين خوشايند باشد كافى نيست، بلكه يكى بايد تابع ديگرى باشد.»35 و بر همين اساس، كانت به طبيعت زنان روى آورده تا ادعاى خود مبنى بر تابع بودن زن و حاكم و مسلّط بودن مرد را توجيه كند. با همه اين اوصاف، عقيده فردگرايى اين معمّا را كنار مى گذارد; زيرا به عنوان يكى از اصول، حكم مى كند كه يكى بايد مسلّط باشد و ديگرى تسليم. حتى اگر فردگرايى زن گرايانه (فمينيستى) نيز باشد، نخواهد توانست از خواسته هاى داخلى خود فرار كند. زبان سلطه از اركان اساسى فردگرايى به حساب مى آيد و تنها با رها كردن عقيده فردگرايى، قادر به تعليق آن هستيم. بنابراين، عقيده زن گروى فردگرايانه متهم به تبديل زنان به مردان كاذب است و مى توان نتيجه گرفت كه كانت توانايى آن را ندارد كه فراتر از سنّت هاى اجتماعى دوره خويش را ببيند.بنابراين، كنارگذاردن برخى از سنن و جايگزين كردن برخى سنن ديگر، پيشرفت تلقى نمى شود، به ويژه آن كه الگوى فلسفى هر دو نيز ناقص باشد

[Michellica]

rastesho bekhain be nazaram mardome iran nemidoonan chi mikhan. zamani ke shah bood, mikhastan ke bere, bad molaharo ovardan chon fekr mikardan behtar beshe, bad tar shod(nemigam yeki behtar az oonyekiye, bahseh khoob o bad nist, bahse bad o badtare). mardome iran talaash kardan baraye behtar kardane vazeshoon, vali they didnt do their hw and their changing around of governments has led to the deminshing of womans rights. iranian women are strong, intelligent, and capable. they need to find their proper place in society again, not as second class citizens when compared to men, but as equals. I really hope the men of iran back them up on this and let them attain their equal rights, what is rightfully theirs for the having and for the taking.

mardome iran zood khar(sorry) mishan...ta yeki miad ye cherto pert mige "naftttt be hamatoon midiiiiiiiim felaaaan mikonim...etc.." zood mioftan donbalesh..haminkaro zamane shah kardan ke fatehe khoondan be Iran...az bahs ke shekamoo hastan va sob ta shab donbale mal o servat hastan ba shekam por raftan donbale khomeini....hala alanam az oonvar ghoooor mizanan ke areh economy e iran gande..society gande...human rights va women rights nadaran o in harfa...vali ta ye TV khareji miad mosahebe mikone migan "areh ma inja kheili azadim har kari doost darim mikonim..ma zana kar mikonim...felan mikonim...hame respect mikonan maro.." ...ta vakhti ke fagadr beshinan alaki ghor bezanan vaze iran az in behtar nemishe....ta vakhti ke fagadr 20% orze daran sedashoono dar biaran va baghie fagadr tamasha mikonan hamdasti nemikonan hamin akhoonda mimoonan motassefane!

[Rasputin]

فاطمه خانوم کماندو
هی خانوم، فاطمه خانوم کماندو! می دانم که سرتا پا عقده ای و سرتا پا تحقير، هی تو که دوست نازنين من را می زني، تو، انسان درنده خو، هرچه قدر هم که خشن باشي، هرچه قدر هم که بزنيد و بگيريد و ببنديد و مثل دهه 60 بکشيد، من، دوستانم، ,ما, همان واژه ای که ازش می ترسيد، دست به خشونت نمی زنيم.



تنم لرزيد وقتی عکس هايت را ديدم رفيق نازنين تپل، نترس از فاطمه خانوم کماندو که هيچ گهی نمی تواند بخورد، هيچ گهی نخورده تا حالا. مابوديم که دربرابر عراق ايستاديم. ما بوديم که بمباران را تاب آورديم. ما بوديم که تبعيد و زندان و اعدام و هزار زهرمار ديگر که جمهوری اسلامی بر ما تحميل کرد را تاب آورديم. ما باز هم می ايستيم و مقاومت می کنيم. ما مردم هستيم.
نه نازنين، نترس، تو تنها نيستی. تو هيچ وقت تنها نبودی. تنها آن فاطمه خانوم کماندو است که تو را بيشرمانه می زند. تو پاکي، تو مهري، دلارامی. دلم می خواست آنجا نبودی. هيچ کس آنجا نبود. نباشد. علی الخصوص اين فاطمه خانوم آشغالی که در عکس می بينيد. او هم قربانی است. خون آشامی که خون خون بسيار از او آشاميده اند. خدا می داند چند بار صيغه چند مرد رذل مسلمانی شده. تو او را ببخش، اگر چه لايق بخشايش تو نيز نيست. تو دل ها را با خود داری. تو آرام بمان و خشمت را مگذار که نفرت شود. تو راه ديگری ساز کن. تو از حقوق همان زنان بدبختی که تو را زدند نيز دفاع کن. فاطمه خانوم کماندو محتاج تو است. او بايد از حقوق خود اگاه شود. او بايد بداند در جامعه طبقاتی و مردسالار، چه ظلمی برش روا می شود. او را از لجنزاری که درش غوطه می خورد نجات بده، اگرچه تو را باباتومش می زند. هی خانوم، فاطمه خانوم کماندو! می دانم که سرتا پا عقده ای و سرتا پا تحقير، هی تو که دوست نازنين من را می زني، تو، انسان درنده خو، هرچه قدر هم که خشن باشي، تنها ترحم ما را برمی انگيزی!!!
تصاويری واضح از فاطمه خانوم کماندو وقتی رفيقان ما را می زند و می برد

http://www.kosoof.com/archive/2006/Jun/12/425.php

[golgol85]

mardome iran zood khar(sorry) mishan...ta yeki miad ye cherto pert mige "naftttt be hamatoon midiiiiiiiim felaaaan mikonim...etc.." zood mioftan donbalesh..haminkaro zamane shah kardan ke fatehe khoondan be Iran...az bahs ke shekamoo hastan va sob ta shab donbale mal o servat hastan ba shekam por raftan donbale khomeini....hala alanam az oonvar ghoooor mizanan ke areh economy e iran gande..society gande...human rights va women rights nadaran o in harfa...vali ta ye TV khareji miad mosahebe mikone migan "areh ma inja kheili azadim har kari doost darim mikonim..ma zana kar mikonim...felan mikonim...hame respect mikonan maro.." ...ta vakhti ke fagadr beshinan alaki ghor bezanan vaze iran az in behtar nemishe....ta vakhti ke fagadr 20% orze daran sedashoono dar biaran va baghie fagadr tamasha mikonan hamdasti nemikonan hamin akhoonda mimoonan motassefane!

rast migi, age hameye zanha narahat hastan, bayad hame ba ham ye kari bokonan, na inke ye meghdare kamishoon eteraz be naghze hoghooghe zanan boland beshan o eteraz konan. mardome iran kheili chiza ro faghat ba cheshmeshoon mibinan, be ayande fekr nemikonan, vali khob hala doode fekr nakardan rajebe ayande to cheshme khodeshoon dare mire. khoda kone bishtar az 20% hazer bashan to rooye dolaat vaysan, khoda kone be hadefeshoon beresan! baraye movafahiyat, bayad hame ba ham, che mard che zan, to roye dolaat boland shan!

[Rasputin]

احيای حقوق مدنی و حق شهروندی زنان تکيه گاه مادی مهمی برای رشد و گسترش جنبش زنان است. با اين حال جنبش زنان نيز مانند ساير جنبش های اعتراضی, مبارزه مدنی خود را اکنون در شرايط ويژه ای به پيش می برد: از يک سو رژيمی بی نهايت وحشی و سرکوبگر که اجازه طرح علنی ابتدايی ترين خواست های مدنی به شيوه مسالمت آميز را نمی دهد؛ در برخورد امنيتی و سرکوب و ايجاد اختلاف و پرونده سازی, در شکار فعالين و هدايت گران اصلی جنبش های اعتراضی و بی سر کردن جنبش ها و منحرف کردن مسير حرکت جنبش های سر بريده شده, در تعيين ميدان بازی از طريق زمينه سازی برای کشاندن معترضان به اعتراضات علنی پيش رس, در محاصره مکارانه و قطع ارتباط فعالين با لايه های گسترده ناراضيان و در کاربست همزمان ترکيبی از مجموعه اين ترفندها از مهارت بالايی برخوردار است, از سوی ديگر سازماندهی يک "انقلاب مخملی" در کنار "گزينه هايی" چون تجزيه ايران, تحريم اقتصادی ايران, و حمله نظامی به ايران يکی از "گزينه های" آمريکاست. آمريکا همزمان در زمينه همه اين "گزينه های" خود مشغول سازماندهی و برنامه ريزی است. سرقت جريان هدايت جنبش های اعتراضی از طريق چهره سازی برای اين جنبش ها و نشاندن "چهره ها" بر بالای جنبش ها به بهانه حمايت از آزادی و دموکراسی در ايران حلقه اصلی در سناريوی انقلاب مخملی هدايت شده است تا از اين طريق به شکلی حدالامکان نامشهود و ظاهرا "طبيعی" جنبش های سر بريده شده توسط ارتجاع حاکم را صاحب سرهای جديد کند.

جنبش های اعتراضی ايران که همزمان در معرض خطر سرکوب از درون و سرقت از بيرون از سوی دو دشمن اصلی آزادی و عدالت اجتماعی قرار دارند, با سمت گيری به سوی اعماق و تکيه بر سازماندهی قشرهای محروم تر مردم, با حرکت بر مدار مطالبات پايه ای و بی واسطه خود و با ترجيح شيوه های هدايت جمعی بر رهبری فردی تا هر جا که واقعا ممکن است, با تاکيد بر تنوع خواست ها و مطالبات و استقلال عمل خود, می توانند در برابر اين دو دشمن و طرح های آنها از موجوديت و شرايط رشد طبيعی خود دفاع کنند.
البته بايد آشکارا گفت و نوشت که هيچ معجون ويژه ای که با سرکشيدن آن بتوان جنبش های اعتراضی را از خطر افتادن به دام توطئه های دائمی دو دشمن ياد شده مردم ايران برای هميشه مصون داشت وجود ندارد و اين واقعيت را فعالين اين جنبش ها و دمکرات ها و آزاديخواهانی که زير ضرب ارتجاع در شرايط سرکوب و خفقان و توطئه های دايم دو طرف در شرايطی طاقت فرسا مبارزه می کنند, بهتر از همه می دانند. به همين جهت است که آنها هميشه به طور مشخص خود را ناگزير می بينند که قبل از شروع هر حرکت اعتراضی نخست به نيروهای شرکت کننده در آن, ترکيب نيروها و بويژه "چهره ها"ی شرکت کننده, پيشينه آنها, جايگاه هدايتی و حمايتی هر يک از نيروهای مورد نظر و بويژه "چهرها", شبکه حاميان اصلی و فرعی آنها در داخل و خارج, قدرت بسيج نيروی آنها, آتشبار تبليغاتی آن ها, نوع و نحوه طرح شعارها و خواست ها و مهم تر از همه نقشه ای که برای تداوم حرکت مورد نظر کشيده اند, به دقت توجه کنند و بر بستر توجه به اين مجموعه تعيين کنند که مثلا در حرکت اعتراضی معينی بدون پيش شرط شرکت کنند يا مستقلا شرکت کنند يا ضمن افشای طرح ها و شيوه های بخش ديگری از معترضان شرکت کنند و يا اصلا شرکت نکنند. اين فعالين از اين طريق, تلاش می کنند که حمايت و حضور موثرشان در هر جنبش اعتراضی عليه نظم سرکوبگرانه و فاشيستی موجود به وسيله ای برای افتادن آنها به دام طراحان يک نظم سرکوبگرانه جديد تبديل نشود و در مبارزه با نيروهای سياه موجود, بدون تضعيف اين مبارزه به نيروهای سياه ديگر امکان موج سواری ندهند.
البته نبايد بدبين بود, جنبش های اعتراضی ايران با پيش زمينه تجربه تلخ سرقت انقلاب بهمن توسط خمينی شياد و دستگاه روحانيت او حرکت می کنند و پديده زايش ارتجاع از زهدان انقلابهای سياسی پاره وار و ناکام را می شناسند. اين آگاهی تاريخی عامل مهمی است که هم ادامه, گسترش و تقويت اعتراض عليه ارتجاع مذهبی حاکم و هم پرش از دامچاله "مخملی ها" را می تواند مقدور و ميسر سازد.

[Rasputin]

The three girls walked into Golestan Mall. They were pretty, real pretty, tight jeans, tight smocks covering tight shirts with tight roosaris barely covering long beautiful hair. One stood out more than the other two, a spitting image of Charlize Theron. Charlize really is a brunette right?

They walked and smiled and talked and giggled and glided gorgeously across the white shiny marble floor of the mall.

Outside a white police car with the words "Ershad" (orthodoxy) pulled up to the curb.

Out stepped a fat officer, gestapo styled cap cocked sleazily to a slight angle. He had a scowl on his face already. He waddled and followed the girls immediately. He pulled up behind them, quickened his pace until he was alongside them, and barked, "Khanoum Een Cheh Vaazesheh!" (Miss, What's all this then?)

Charlize turned around, and said "What?"

"Your clothes and appearance are improper," he barked again.

"What? You want to arrest me because I'm beautiful?" Charlize said angrier.

"What can I do? I'm beautiful! That's just the way it is! There's nothing anyone can do about it." Charlize snapped as she leaned in towards him.

He backed away. By law he was forbidden to touch her. She knew this. "Right, let's go!" he snapped back, having had enough of her tone.

"I'm not going anywhere!" she said even more defiantly. Her friends began pleading with the officer to let their friend go. A crowd began to gather around them as their voices rose up at each other in anger.

Seeing this, he immediately reached for his walkie talkie and ordered backup. Less than a few minutes passed and two black chador-clad women arrived with badges on their bosomless chests, black scarves tightly wrapped around their plain un made-up scowling faces. Fati-Commando, as they were known.

They could put their hands on other women, and were the thugs called in whenever a woman was acting up.

They grabbed Charlize and her friends, and began pulling them to a holding center erected inside the mall especially for these kinds of detentions.

The girls began screaming and by now almost fifty people, mostly men had gathered around the commotion. The officer looked around him, and started to worry about the crowd, Charlize sensing the opportunity, suddenly bolted from the grasp of the two Fatis, who afraid of losing her friends, let her slip through.

The officer ran after Charlize who had made a wrong turn and found herself cornered in one of the arteries of the mall. The crowd grew and followed. Charlize began screaming her lungs out, and the crowd grew even more, now restless.

Because she had run away from them, she had now broken the law and now any officer could grab hold of her, which he did, and dragged her kicking and screaming, slapping him hard, trying to scratch his face with her long lovely nails.

As he dragged her through the crowd towards the detention center, the crowd had now grown to around a hundred, and gathered completely around them, and murmurs and groaning could be heard as people watched the helpless girls. At that moment, Charlize sat down on the floor. The two Fatis, who had now put away her friends, began to lift and grab Charlize, trying to force her into the makeshift cell. Meanwhile the officer turned to the crowd and yelled at them to keep back.

Another opportunity came. Charlize took it. As the officer pushed the crowd back, a small opening appeared between the legs of the by standers, and through that gap Charlize bolted again.

This time as she ran past, people in the mall helped her and guided her away from the officer who was hot on her heels. As she ran past the crowd, the men side stepped her and moved out of the way. She ran towards two older ladies dressed in full elegant roosaris, and as she passed by them, they moved themselves bravely directly into the path of the officer just as he came up on them. Instead of stopping though, he lowered his shoulder and charged head on into the two ladies, almost knocking them off their feet.

Infuriated now, the crowd immediately launched into a long and loud "Ho!" (boo) . People began yelling at the officer. "What's the meaning of this?" "Leave her alone!" "You should be ashamed of yourself!"

Sensing the rising hostility of the crowd, the officer picked himself up, straightened his cap, turned around, and LEFT!

Meanwhile, on the street in front of the mall, Charlize ran full speed, right down the middle of the road, her roosari long ago lost in her escape, her beautiful long silky dark hair flying bravely in the wind behind her as she sprinted away.

True story.