Woman

[Rasputin]

Becoming the WIFE .First part

Khastegari BY Jasmin K. Darznik


Our courtship started and ended with a problem of names.

For a long time in our house that imperious Persian word, khastegari , was invoked only when speaking about Iran and the past. When I turned nineteen it gained new currency. That year I managed to find the most unsuitable of suitors. Houman was thirty-one and lately separated from his wife. Suitors were not supposed to have ex-wives, because Iranians didn't get divorced (though one of course heard rumors from time to time). Houman was both Iranian and divorced. If he was to exist, we would have to find a name for him.

The situation seemed hopeless. We were forbidden from seeing each other. I made impressive displays of my misery. Deliberations were resumed. In the end my parents' disapproval was mitigated by the two factors: Houman was a doctor and he could be called my suitor or khastegar.

In America, Iranian girls who were clever became doctors, the merely pretty ones married doctors, and the very best Iranian girls did both. I had displayed no particular academic aptitude apart from a peculiar attachment to novels, and I was incredibly squeamish. So there was no chance I'd ever join the doctors. But despite my many faults and missteps up to that point, I was still in the running for marrying one.

After some hesitation, my parents agreed to accept Houman, but only so long as they could call him my suitor.

Yet the only title that seemed clear to me in this exchange was “wife.” This was an actual person, the woman to whom he had been married. Because he would not tell me her name, to me she remained his “wife.” In the two years of our courtship he spoke of her often, and I thought that I knew her in the ways that most mattered.

Recalling her kindness, her modesty, her innocence, he would smile and shake his head fondly. They had been childhood friends raised in the same small circle of Iranian Americans and had married in their twenties. He told me that it was he who'd felt stifled and had chosen to leave her, and that in letters to him she wrote that she was still waiting for him and would join him within the day if he should want her back.

A good Iranian girl.

One day alone in his room I went searching for proof of her.

It would not have been difficult to find her letters. A room like that—bare but for a Persian carpet and a mattress pressed against one wall-- had few hiding places. Minutes before he'd skipped down the stairs of his studio to bring us back something to eat. I slid the closet door open. When I found what I wanted, I simply twisted a sheet around my body, brushed back my hair, and emptied the contents of the large tattered envelope onto my lap.

I glanced quickly through the letters, noting the dates of the more recent ones, and then held up the photographs one by one. There were pictures of his wife from many years ago when they had first been married. In some her plump cheeks were streaked with a heavy red blush and she wore a black lace camisole. In spite of the pout that played on her lips, her eyes seemed not to beckon, but plead.

A good Iranian girl.

I listened quietly whenever he spoke of her, but I preferred him to speak of another woman: the forty-year old Frenchwoman with whom he'd lived in a state of refined lassitude one summer when he was a young student visiting France. For my benefit Houman would chronicle the many delightful initiations he'd experienced under this woman's tutelage. I hoarded the details for some as-yet indeterminate purpose: unmarried, long-limbed, witty, cultured, wise and insouciant. I had never known a woman like that and, while I never learned her name, I never tired of hearing about her.

For such entertainments I would scramble out of lecture halls each day and rush to his studio by the beach. I could never linger for long or leave without at least a mild panic jolting me back into reality. “I have to go,” I'd say, and he knew enough not ask me to stay. Only after ducking into the shower, combing my hair, and straightening my s***t would I race back home, in time, I prayed, to make my curfew--designated not by a specific hour, but the somehow superstitious marker of “sunset.”

According to the many rules of our courtship, Houman was allowed to take me out only one night of the week, so on Saturday nights he'd arrive dressed as I never saw him otherwise, in suit and tie and effecting a stiff manner that faded as soon as he eased into his car seat and turned to me with a conspiratorial smile. On the nights when I returned home later than I'd been told, my mother would always be waiting for me. Drawing her face closely to mine, she would take in the whole of my body with a single glance.

[Rasputin]

Becoming the WIFE .Second part

I would on no account have told Houman about these late-night exchanges, and if he ever wondered what happened after I closed the door to my parents' house, he never asked. And if on the next day he and his parents appeared at our door, my mother—now calm and sweet—would usher them into our living room and I would be called upon to serve everyone tea in tiny gilt-rimmed glasses.

This was the hour of the virgin. Not a single person in the room believed in my fitness for the part, but it was still necessary to all of us that I audition for it time and time again. I therefore dressed carefully, in pastel s***t suits and modest make-up, and crossed my legs at the ankles whenever I sat. His mother always eyed me suspiciously, but with some apparent satisfaction. I imagine she'd have preferred to get her old daughter-in-law back, but would have settled for me.

During these visits, Houman and I never sat next to each other and we were careful not to look too long in each other's direction. Afterwards, we'd laugh it all off, mocking the ridiculous customs of our parents, and congratulate ourselves on another perfectly executed performance.

Except that after a time he must have sensed that I was coming to believe that this courtship really would end with our marriage. Then he began to travel more frequently and for longer periods. “Suitor” or not, I was not allowed to spend more than a sliver of each Saturday night with him, and traveling together was out of the question. I complained bitterly to him, but secretly I admired the casual air with which he would take off for Berlin or Hong Kong or Buenos Aires, and I coveted the financial independence and especially the attitude that made these decisions so natural for him.

Already I was measuring not only the distances between us, but between who I was and what I wanted, in these ways.

In the summer after graduation I drove myself up the coast to San Francisco. Whether it was out of an instinct for only his own interests or also mine, I still can't say, but Houman had not, finally, asked me to marry him. After one trip he told me, in a matter-of-fact tone, that he'd slept with another woman. Our games had become tedious to him. I'd been meanwhile been accepted to a law school up north and I had no means or excuse for staying in L.A. It was exceedingly hot the day I left and at some point the air conditioner broke down in my car so that I drove for much of that trip up the I-5 with all the windows down, crying for hours of the ride.

Then I began closing in on the distances that eluded me.

Five years later he could have found me tooling around Manhattan in a pair of black leather boots with soles flat and thick as a welder's. For whole stretches of those days no one in the world knew where I was, a realization that never failed to please me and that still figures prominently in my definition of freedom. Still, I would have stopped for him. I would have accepted his offer of lunch and over an exquisite meal in a gorgeous setting we'd have spent the afternoon talking, each of us of course remembering things that we wouldn't mention on that day or any other, and finally—of this I am sure-- I would have kissed him gratefully on the cheek and went on my way

As it happened, he found me seven years after we'd last seen each other, when I was again living in California. One night I picked up the telephone to hear him call me “Yassy,” his favorite name for me. He had stayed in Los Angeles and still lived alone. He sounded just the same, talked about the same things, and I can remember nothing from that conversation except that after I hung up the phone, I stood for a long time in the dark empty kitchen, wondering by what name he called me when he spoke of me to his lovers now.

[Rasputin]

http://www.leylaa.com/archives/038969.php

چند وقت پيش از کمبود کتاب و يا مجموعه ای می ناليدم که در آن افسانه های ايرانی گرد آوری شده باشد .دست دراز کردم و سيب از آسمان افتاد . کتابی هديه گرفتم که آقای " حميدرضا خزاعی" در آن به جمع آوری افسانه های ايرانی در شمال شرقی کشور پرداخته است . بيشتر راويان افراد پير وعامی هستند و افسانه ها همه نکات مشترکی دارند. المانهای داستانی مشترکی مثل : " زن و مردی که بچه دار نمی شوند و درويشی که به آنها سيبی می دهد تا آن را دو نيم کنند و بخورند و بعد از نه ماه و نه روز و نه ساعت ..." ، " جوانی که زير سايه درختی می خوابد که اژدهايی از آن بالا می رود و جوجه سيمرغها را می خورد و سيمرغ بزرگ بعد از اينکه جوان جوجه هايش را نجات می دهد ..." ، " سرزمين روشنايی و تاريکی ..." و

يونگ می گويد : " انسان از زمانی بدبخت شد که عادت کرد به افسانه هايش بخندد ."

من بعد از خواندن اين مجموعه و قصه های ديگری از ايتاليا ، آفريقا و جاهای ديگر دنيا خنده که هيچ! می توانم ساعتها بنشينم و گريه کنم . شايد شنيدن اين نکته برای خواننده های هم جنسم به دور از انصاف به نظر بيايد ولی باور کنيد برای خود من بسيار دردناک است وقتی که می بينم در متون کهن ما هرجا که اتفاق بدی رخ می دهد آتش ی است که از زير سر" زن" ی بلند می شود که به دلايلی مثل : حسد، کينه ، خودخواهی ، کوته فکری ، بخل ، طمع ، خيانت ورزی و ...همه چيزرا به گند کشيده است . عصبانی نشويد ! حتما شما هم مثل خود من در لحظهء اول منکر تمام اين خصوصيات می شويد
الان که داشتم اين مطلب را می نوشتم به دوستی زنگ زدم تا اينترنت بدون فيلتر بگيرم ، چون برای کامنت گذاری و پست مطالب وبلاگم فيلتر شده ، دوستم يک ساعت قبل گفته بود که می خواهد بعد از دو روز بخوابد و من فراموشکار از خواب پراندمش ، بعد از يکی دو جمله بی ربط تذکر داد که خواب بوده و مرا با شرمندگی تنها گذاشت و اين هم نمونهء دم دست بی فکریالبته قصد خودزنی ندارم وفرض هم بر اينست که گروه اناث معاصر همه در بالاترين حد شعور و آگاهيند. ولی عصبانيم که چرا تاريخ و افسانه های ما بايد پر از مردهايی باشد که گول زنها را خورده اند و زنهايی که به دلايل بی مزه ای حتی ملتی را بدبخت کرده اند، از حضرت آدم، ابوسفيان واسکندر و ناصرالدين شاه گرفته تا افسانه هايی که ممکن است دروغ به نظرتان بيايند ولی قطعا ريشه ای عميق در فرهنگ ممالک مختلف دارند .من مخالف اين جملهء نيچه هستم که می گويد : " از زنان تنها با مردان سخن بايد گفت " بلکه به نظر من اگر ايراداتی هست که قطعا هست بايد دراين باره با خود منبع اشکال طرف شد. نيچه در همان فصل کتاب می گويد : " همه چيز زنان معماست و همه چيز اش را يک راه گشودن است که نام اش آبستنی است ! " واقعا تعداد زنانی که غايت هدفشان ازدواج و در نهايت بچه دار شدن است، کم است ؟ من تمام دوستان هم جنسم را بعد از اينکه ازدواج کردند تقريبا از دست دادم ، درحالی که دوستانی از عناصر ذکور دارم که در دوران متاهليشان باب دوستی شروع شد و هيچ وقت هم مشکلی پيش نيامد . شايد بگوييد ايراد از روابط من است . قبول ! نيچه باز هم می گويد :" زن می بايد فرمان برد تا برای رويهء خود ژرفايی بيابد. نهاد زن رويه است ، لايه ای پر جنب و جوش برای آبهای کم ژرفا "

در محافل زنانه معمولا از چه چيزهايی سخن می گويند ؟ محيط های کاملا زنانهء ما مثل سفره های نذری ، استخر های شنا ( شيوهء تکامل يافتهء حمام زنانه های عمومی ) ، آرايشگاهها و ...چه جور محافلی هستند ؟ زنان ما حتی در بازگو کردن مسائل جنسی هم از زبان طنز احمقانه ای استفاده می کنند که هيچ آموزشی در پی اش نيست و جالب اينجاست که مردان حتی در صحبت کردن راجع به اين مسائل هم در پی ياد گرفتن نکات جديد هستند ، قبيح تر از اين هم می توانستم بگويم ؟ بله مسائل روحی به نظر من از اين هم وحشتناک تر است .

" مرد را از زن هراس بايد آن گاه که زن عاشق شود . چه آن گاه است که زن همه چيز را فدا می کند و هيچ چيز ديگر را در نظرش ارجی نيست و مرد را از زن هراس بايد آن گاه که زن بيزار شود زيرا مرد تنها در ژرفای روان اش شرير است ، اما زن بد ذات است

تا به حال به مفهوم لغت بد ذات فکر کرده ايم ؟ چرا اکثر زنها در مسائل عاطفی اين جور افراط و تفريط می کنند؟ می دانيد چقدر آمار سرطان سينه و رحم در ايران زياد شده ؟ آنهايی که علت تمام بيماريها را ناشی از يک دليل و يا عقدهء روانی می دانند عقيده دارند که زنهايی دچار سرطان سينه و رحم می شوند که در عميق ترين جای ذهنشان بر اين باورند که در زندگيشان فداکاری زيادی کرده اند ! اگر هدف زندگی خودسازی و خود شناسی ست فداکاری زياد برای نفر دوم به هر دليلی که باشد چه معنی می دهد ؟ عاشق شدن اگر هم منتی داشته باشد بر سر دلست نه اينکه برای طرف مقابل باشد که يا به بيزاری و تنفر بيانجامد و يا اينکه از اينور بام بيفتيم و با فداکاری ها و ايثارهای بی دليل خود کشی کنيم . من خيلی دوست دارم ازهم جنسانم بشنوم .

می گويند تا نباشد چيزکی مردم نگويند چيزها ! گيرم همهء اينهايی که من گفتم چرند . چرا اينهمه در مورد ما حرف و حديث است و چرا بزرگترين کنجکاوی مردان، زنان هستند ؟ در حالی که عکس اين قضيه صادق نيست . ما در صدد کشف مردان نيستيم . ما در پی به دست آوردنشان هستيم . آخ ! اين لنگه دمپايی عجب دردی داره !من دوست دارم اين بحث را ادامه دهم و اين به شما بستگی دارد پس شايد بتوانم بگويم : ادامه دارد

*جمله های نيچه از کتاب چنين گفت زرتشت برداشت شده

[Rasputin]

15% of housewives are mental

More than 15% of housewives, 12.05% of people without jobs, 7.6% of workers and 6.99% of government workers have psychologicals disrorders, according to the Health Ministry's mental health chief Dr. Mohammad Taqi Yasami !

read it over here : http://www.isna***/Main/NewsView.aspx?ID=News-565573

[Rasputin]

یکی از مشکلات اساسی در راه کمک به قربانیان خشونت و تجاوزجنسی ، نه تنها در ایران ، که در تمام کشورهای دنیا ، اقدامات نادرست یا ناکافی قربانیان است که کاردفاع از آنان را برای وکلا سخت و گاه غیرممکن می کند

این امر ناشی از ضربه و شوک شدیدی است که اینگونه جرایم بر قربانیان وارد می کنند و آنها را دروضعیت مبهم و منفعل قرار می دهند ؛ به طوری که گاه قربانیان از بازگویی این واقعه برای نزدیکان خود نیز خودداری می کنند (ین مشکل در جوامع سنتی و قومی بسیار حادتر و بغرنجتر است)بنابراین بهترین راه حل ، دادن پیش آگاهی در این زمینه و اقدامات حمایتی برای قربانیان، پس از تجاوز است واین کار سازمانهای غیردولتی است که با الگوگیری از سازمانهای مشابه که در سرتاسر دنیا به این منظور تاسیس شده اند ، و با بهره گیری از وکلا، مددکاران و مشاورین داوطلب اقدام به تاسیس مراکز اینچنینی در ایران نمایند.

شبکه ملی مبارزه با زنا با محارم ، آزار جنسی و تجاوز، بزرگترین سازمان ضد خشونت جنسی در آمریکاست که قربانیان از طریق خط تلفن اظطراری با آن ارتباط برقرار کرده و کمک می گیرند . RAINN در ماموریت خود آگاهی بخشی در زمینه آزار جنسی را مد نظر دارد، ونیز سعی می کند کمکهای ملی را در اختیار قربانیان قرار دهد.
توصیه های زیر از سایت این سازمان به آدرس: www.rainn.org ترجمه شده است.


اگر مورد تجاوز واقع شدم ، چه کنم؟

• محل امنی برای خود بیابیداز یک دوست مورد اعتماد بخواهید که برای دادن آرامش روحی ، نزد شما بماند.
• مدارک و شواهد تجاوز را از بین نبرید .حمام نروید و دندانهای خود را مسواک نزنید. تمام جزئیات حمله و حمله کننده را تا جایی که امکان دارد ، یادداشت کنید.
• با مراکز حمایت از زنان خشونت دیده تماس بگیرید.
• تحت معاینه پرشکی قرار بگیرید. حتی اگر جراحت فیزیکی پیدا نکرده باشید، باید خطر بیماریهای مقاربتی و بارداری را در نظر بگیرید.

• برای جمع آوری مدارک قانونی از بیمارستان بخواهید سری آزمایشهای مربوط به تجاوز را در مورد شما انجام دهد.

• اگر شک دارید که به شما مواد مخدر داده شده باشد، از آنها بخواهید که آزمایش ادرار از شما بگیرند. این نمونه ممکن است بعدا در دادگاه به نفع شما مورد استفاده واقع شود.

• موضوع را به مقامات مسوول گزارش دهید. یک مشاور می تواند شما را از مراحل قانونی کار مطلع کند.

• به خاطر داشته باشید که شما به هیچ وجه مقصر نبوده اید.

• آگاه باشید که التیام یافتن عوارض تجاوز نیاز به زمان دارد، پس به خود فرصت بدهید.

• این را بدانید که هیچگاه برای گزارش یک تجاوز و تقاضای کمک دیر نیست ،حتی اگر سالها از آن گذشته باشد. بسیاری از قربانیان نمی دانند تا ماهها و حتی سالها ، بعد از تجاوز نیز نیاز به کمک دارند .

چگونه می توانم به دوستی که مورد خشونت جنسی واقع شده کمک کنم؟

• در کنارش حضور داشته باشید ، گوش کنید اما قضاوت نکنید.
• دوست خود را به طور جدی تشویق کنید که موضوع را گزارش کند. یک مشاور می تواند اطلاعاتی را که او برای انجام این تصمیم نیاز دارد در اختیارش قرار دهد.
• صبور باشید و بدانید دوست شما برای کنار آمدن با این آسیب به زمان نیاز دارد.
• او را از کمکهای تخصصی موجود برای او مطلع کنید اما بپذیرید که او خود باید تصمیم نهایی را در این مورد بگیرد.

چگونه می توانم خطر آزار جنسی را در مورد خود کاهش دهم؟

• مراقب لیوان نوشیدنی خود باشید و از افراد ناشناس نوشیدنی نگیرید.
• وقتی به مهمانی می روید با تعدادی از دوستان خود بروید، مراقب یکدیگر باشید و با هم مهمانی را ترک کنید.
• دائم مراقب اطراف خود باشید.
• با کسی که نمی شناسید یا به او اعتماد ندارید تنها نمانید.
• به میزان صمیمیتی که در روابط خود مد نظر دارید توجه کنید و حدود مورد نظر خود را رعایت کنید.

چگونه می توانم فرزند خود را از آزار جنسی حفظ کنم؟

• ارتباط ، ارتباط ، ارتباط
• با فرزندان خود صحبت کنید و نامهای مناسبی را برای اعضای بدنشان برای آنها بکار برید. کودکان آگاهتر بهتر می توانند درباره آزاری که نسبت به آنها صورت گرفته توضیح دهند.
• کودکان شما باید بدانند که احترام به بزرگترها به این معنی نیست که بزرگترها باعث شوند آنها احساس ناراحتی کنند و هیچ ایرادی ندارد اگر به آنها نه بگویند و محل را ترک کنند.
• به غریزه خود اعتماد کنید و اگر غریزه شما به شما می گوید ایرادی وجود دارد آن را جدی بگیرید و پیگیری کنید.

[Rasputin]

با نسترن قرار گذاشته ایم برویم خرید. همین که به بهانه خرید کردن، باصطلاح شیک می کنم و از اتاقم بیرون می آیم، به من روحیه می دهد. و حالا پس از مدتها، فرصتی است که چند کلمه ای حرف بزنم ... و آماده ام که مثل همیشه بگوییم و بخندیم.
نسترن از بانمک ترین آدم هایی است که دیده ام ... همیشه از هر چیزی سوژه برای خندیدن پیدا می کند، خنده های مسری نسترن را دوست دارم، و به آنها شدیدا احتیاج دارم! و تنها کسی است که در جریان همه جزئیات زندگی من و سقط جنین ام قرار گرفته و همه چیز را می داند.

درست به موقع به مقابل فروشگاه می رسم... نسترن با مادرش دارد وارد فروشگاه می شود. صدایش می زنم... برمی گردند... و با هم سلام و علیک می کنیم ... احوالپرسی و روبوسی با او و مادرش ... مثل روزهای پیشین ... برای خوشحالی ام کافی است، یا شاید نشان می دهد که دوران افسردگی را واقعا دارم پشت سر می گذارم.
مادرش هم مثل همیشه ظاهرا مهربان و خیلی آرام است، لبخندی صبورانه بر لب دارد و ندرتا حرف می زند، فقط هنگامی که از او چیزی بپرسید او خودش را موظف می داند که به رسم ادب پاسخ دهد.

نسترن شاداب حال مرا می پرسد و هنوز دارم بهش جواب می دهم که خودش را کمی عقب می کشد و نگاهی به سرتاپای اندام من می اندازد و خندان می گوید: "پس بچه ات رو کشتی! ها؟!"

خشکم زده! ... صد رحمت به نیش مار کبری!

آیا به حساب خودش دارد از زیبایی اندامم که دیگر باردار نیستم، تعریف می کند؟ اصلا چرا با این زبان نیشداربا من حرف می زند؟
گیج و مسموم، دست و پایم را گم می کنم و در دفاع از خود، هذیان وار و بسرعت می گویم که " این چه حرفی است!؟ معلوم است که کسی بچه اش را نمی کشد، آنهم من! ... من که از دوران دبیرستان در حسرت و آرزوی بچه دار شدن و مادر شدن بوده ام ... و هنوز هم مشتاقانه به بچه فکر می کنم ... «جنین» فقط یک جنین است، و هنوز «بچه» نیست ...من سقط جنین کردم، چون آمادگی اش رو نداشتم، داشتم دیوونه می شدم ... من کسی را نکشتم!"
این حرفها را از ته دلم می گویم ... یا می خواهم بگویم، اما زبانم نمی چرخد!
خشکم زده و کاملا درمانده شده ام ... هاج و واج سکوت کرده ام و او به من زل زده... بازتاب حرف هایش را در من می بیند و سکوت ام را به حساب این می گذارد که حرفی برای گفتن ندارم... یعنی که "آره، بچه ام رو کشتم!"

حس می کنم حالم بد شده ... دارم دچار حالت تهوع می شوم و بشدت استفراغم گرفته ... فقط می ترسم دهانم را باز کنم و همه جا کثیف شود. بزحمت جلوی مادرش و جمعیتی که در حال رفت و آمد به فروشگاه هستند، خودم را نگه می دارم، استفراغ نمی کنم، و حرفی نمی زنم.
فکری در سرم راه نمی رود، ذهنم شبیه شهر هیروشیما پس از انفجار بمب اتمی شده ... همه چیز به هم ریخته.

دنبال جایی می گردم که بنشینم، اما جایی برای نشستن در پیاده رو نیست ... باید بار تنم را همراه بار ناباوری هایم تحمل کنم و به اینور و آن ور بکشم ... باورم نمی شود که زن روشنفکری که کلی برای من درباره آزادی زنان صحبت کرده، سقط جنین را به جنایت و کشتن تشبیه می کند!! آنهم برای من که صمیمی ترین دوستش هستم!... تا بحال ندیده ام که کسی اینطور جلوی روی خودم، به من خنجر بزند!
قضاوت او برایم سنگین تر از آن است که در تصور خود نسترن هم بگنجد... انگار که اتفاقی نیفتاده، او هنوز چهره اش شاداب است ... انگار که امواج پس لرزه های انفجار در من را نمی بیند: حکم گناهی کبیره ... و دردهایی وصف ناپذیر ... درد هایی بیگانه با این موقعیت نیاز شدید من به دوستی و خوشحالی.
به حدی درمانده ام که نمی توانم از دست او خشمگین شوم. فقط عاجز و دردمندم.

استفراغی را که نکرده بودم، با نگاهم روی نسترن می ریزم. می پرسد "مگه نکردی؟

[Rasputin]

با هوشياري ماموران، پس از 35 سال، راز زندگي مرد زننما كه با دو مرد ازدواج كرده بود، فاش شد.

سرهنگ چمني، معاون اجتماعي فرماندهي انتظامي استان تهران در گفتوگو با خبرنگار حوادث ايسنا ماجرا را اين گونه تشريح كرد: در پي شكايت جوان 28 سالهاي به نام «احمد-ح» از زن 35 سالهاي به نام «گلچهره» كه او را با ضربات چاقو مورد ضرب و جرح قرار داده بود، ماموران پاسگاه انتظامي بيبي سكينه شهريار با راهنمايي شاكي و حكم مقام قضايي اقدام به دستگيري اين زن كردند.

با انتقال اين متهم به پاسگاه انتظامي بيبي سكينه، وي در خصوص اتهام وارده مورد بازجويي قرار گرفت.

«گلچهره» كه در ابتدا هرگونه اتهامي را نمي پذيرفت سرانجام در حالي كه ماموران نسبت به حركات او مشكوك شده بودند، اعتراف كرد كه در تمام مدت زندگياش «مرد» بوده اما از ابتداي تولد با ويژگيهاي زنانه رشد پيدا كرده است.

اين مرد زننما كه به اتهام ضرب و جرح پسر جواني كه تا پيش از اين به همراه همسر برادرش و چند تن ديگر براي او كشاورزي ميكردند، بازجويي ميشد، به ماموران توضيح داد: از آنجا كه به عنوان فرزند آخر خانواده، پس از 11 پسر و تنها يك دختر متولد شده بودم، مادرم به قصد داشتن همدم و اينكه در فعاليتهاي منزل به او كمك كنم از همان ابتدا مرا با نام «گلچهره» به جاي پسر، دختر معرفي كرد.

به گفته متهم، حتي تنها خواهر و برادرانش نيز از پسر بودن وي اطلاعي نداشتند و همواره به او به چشم خواهر نگاه ميكردند.

اين مرد زننما كه در تمام اين مدت با آرايش و پوشش زنانه به فعاليتهايي همچون قاليبافي اشتغال داشته است، با مردي به نام «ابراهيم» ازدواج ميكند كه پس از دو سال به طلاق ميانجامد.

وي پس از طلاق تا زمان عزيمت خواهرش به افغانستان نزد او سكونت يافت اما پس از آن براي امرار معاش ، نزد احمد شاكي كه با او نيز بدون آن كه جنسيتش فاش شود، ازدواج و دو سال زندگي كرده بود، كارگري ميكرد

به گزارش ايسنا سرانجام در روز حادثه در حالي كه «احمد» براي درخواست كار به محل سكونت اين مرد زننما رفته بود، با درخواست او مبني بر ورود به منزل براي خوردن چاي مواجه شد كه ابتدا نپذيرفت؛ اما پس از اصرارهاي مكرر او وارد منزل متهم شد و در حالي كه پس از مدتي بر سر برخي اختلافات، با هم درگير شده بودند، با 4 ضربه چاقوي مرد زن نما، مجروح شد

ژبا اعترافات متهم وي با قرار بازداشت موقت روانه زندان شد و پرونده جهت رسيدگي در اختيار مقام قضايي قرار گرفت

گفتني است متهم در اعترافات خود درخواست كرده است كه ميخواهد «زن» بماند

[The way it is]

women are too materialistic

[elly khoshkele]

no that is sooooooooo not true.. bazam ke to gene4ralize kardy ke baba

[The way it is]

90% of women´s are materialistic. the rest has what it needs

[Rasputin]

مستقل بودن؛ تنها راه نجات

بعضی وقت ها مهم نيست که چقدر آگاهی داشته باشی، چقدر توانايی داشته باشی، چقدر طرفدار حقوق زنان باشی و به حقوق خودت به عنوان يک زن آگاهی داشته باشی. بعضی وقت ها، واقعيت زن بودن آنچنان عين پتک بر سرت کوبيده می شود هرروز و هر ثانيه که مجالی نخواهی داشت برای استفاده از آگاهی هايت و حقوقی که تنها خودت آنها را قبول داری.

همه اين فکر ها وقتی آمد که ازدواج کردم. تا قبل از ازدواج، مانند ميليون ها دختر ايرانی، در خانه ای زندگی می کردم که پدر دوست داشتنی اش مردسالار بود و سنتی. برای رسيدن به اندک حقوق خودم تلاش و مبارزه زيادی کردم. حق کار کردن را با چنگ و دندان به دست آوردم. به آزادی جنسی معتقد بودم و خودم را از اين حق محروم نساختم اما هميشه بايد مواظب بودم که مبادا بفهمد. از حق مسافرت محروم بودم. از حق رفتن به بسياری از مهمانی ها محروم بودم. آزادی هايم را با دروغ به دست می آوردم. پنهان کردن واقعيت کارهايی که حق من بود پشت کارهايی که پدر می پسنديد.

با مردی که فکر می کردم ايده آل من است ازدواج کردم و تلاش هايم را کردم تا خانواده ام را متقاعد کنم. مردی را برای ازدواج انتخاب کردم که دليل آشنايی ام با او بحثی در باره فمينيسم بود! مردی که مانند من ادعای برابری و عدالت برای انسان ها داشت. مردی که با او توانستم از آزادی های جنسی صحبت کنم و از اهميت روابط جنسی در يک رابطه. مردی که مانند من دغدغه مهر داشت، دغدغه ياری به انسان های نيازمند، دغدغه افق های روشن. مردی که فکر می کردم مانند من به دنبال چيزهای زيادی است و از تعلقات مادی به دور است. مردی که خودش را در تمامی ايده آل هايم همراه نشان داد. مردی که حس کردم از جنس ديگری است. و هفته ای نگذشته بود از روزی که از شروع ازدواجمان گذشته بود که پتک ها بر سرم فرو آمدند. همان مرد نمی توانست حضور دوست من و همسرش را در سفری تحمل کند. حق را به او دادم! بايد گذشت کرد و حق انتخاب داد. بايد از خط کشی های او پيروی می کردم برای طرز زندگی. در سفر، در خوابيدن، در غذا خوردن. ساعتی که او می گويد بايد خوابيد. ساعتی که او می گويد بايد بيدار شد. رستورانی که او می گويد بايد رفت. با افرادی که او دوست دارد بايد معاشرت کرد. روابط عاشقانه و جنسی بايد روز و ساعت مشخصی داشته باشد. خواسته های من رد می شد و گاه توهين می شنيدم که خواسته هايم پست و مادی است. روابط جنسی امان تنها بايد ماهی يکبار می بود. و همان يک بار هم با من مانند يک تکه چوب رفتار می کرد. خواسته هايم را به وضوح برايش می گفتم. اما انگار نمی شنيد! هر گاه که اعتراضی کردم و خواستم به اين ازدواج خاتمه دهم هم خودش هم اطرافيانمان که دوستمان داشتند می گفتند اين مشکلات موقتی است و برای مشکلات موقتی راه های دائمی نمی گزينند. حرف هايشان را باور کردم. قرار ما رفتن به کشور ديگری بود. چرا که همسر روشنفکر من در کشور ديگری زندگی می کرد. وقتی به کشور جديد رفتيم تا ده روز از صحبت با خانواده ام محروم بودم، چرا که همسرم به نوع خاصی از تلفن اعتقاد داشت و تا گرفتن آن نوع تلفن بايد صبر می کرديم. به دور و اطراف آشنا نبودم و نمی دانستم چگونه خودم می توانم تلفن کنم. روزی که دلتنگی صحبت نکردن با مادرم که برای اولين بار از او دور می شدم مرا دچار حمله عصبی کرد راضی شد تا امکان تلفن صحبت کردن را برايم فراهم کند.

سفری رفتيم که دوست من از ايران هم آنجا می آمد و شايد تا سال ها ديگر نمی ديدمش. دوست ديگرمان گفت چند روزی را پيش آنها سر کنم. اما ظاهرا قرار اين بود که با خانواده شوهرم آن چند روز سفر را بگذارنم. حتی اجازه پيدا نکردم يک قرار شام را بهم بزنم تا با دوستانم باشم آن شب را.

مراحل صدور اجازه کار من يک سالی طول می کشيد و هر دو می دانستيم که تا يکسال خرج زندگی بر عهده شوهرم است. من کمی نگران اين وضع بودم. شوهرم گفت درک می کند. شايد روزی هم او بيکار شود و من مخارج زندگی را به عهده بگيرم. معنی زندگی مشترک همين چيزهاست ديگر؟ با همين حرف ها آرام گرفته بودم و حاضر به ازدواج و آمدن به اين کشور شده بودم. اما معنی زندگی مشترک جور ديگری خودش را به من نشان داد.

برای خريد حداقل های زندگی و وسايل شخصی بايد ازاو اجازه می گرفتم. همه چيز بايد مهر تاييد او را برخودش می داشت و به سليقه او بود. پول او بود آخر! هر گاه عصبانی می شدم و دلم می خواست چند ساعتی تنها باشم تا ناراحتی ام فروکش کند محکوم به اين بودم که حرف هايش را که مانند نيش عقرب بود برای ساعت ها بشنوم. از او لقب انگل گرفتم چرا که با خرج او زندگی می کردم. هر گاه می خواستم به ازدواج خاتمه دهم و به کشورم برگردم پشيمان می شد و عذر خواهی می کرد. و من که هنوز دوستش داشتم از تصميم منصرف می شدم. با چند نفر دوست و فاميلی که بهشان اعتماد داشتم مشورت می کردم. بزرگترها می گفتند اول زندگی مشترک است. همه چيز درست می شود. همفکران خودم می گفتند دوام بيار تا اجازه کارت بيايد و مستقل شوی. می خواهی برگردی چه کار کنی؟ که پدرت سرکوفت طلاقت را بزند؟ تو که نمی توانی در ايران بدون هيچ پولی زندگی مستقلی داشته باشی. بايد با پدرت زندگی کنی و محدوديت های سنتی اش برای تو که ديگر زن مطلقه ای خواهی بود چندين برابر خواهد شد. تو که تحمل قبل را هم نداشتی، حالا که طعم زندگی در محيطی آزاد را چشيده ای، چگونه می توانی برگردی به محدوديت هايی که بيشتر هم خواهد شد؟ ترسيدم. ماندم. به اجازه کار فکر کردم.

با پول پدرش برايم يک کامپيوتر خريد. پدرش گفت هديه تولد من باشد. هر روزی که دوست نداشت با کامپيوتر کار کنم کامپيوتر را به زور خاموش می کرد و می گفت کامپيوتر اوست. من که پول نداشته ام! اگر می خواستم از خانه بيرون بروم برخلاف ميل او، جلويم را با زور می گرفت و نمی گذاشت در خانه را باز کنم و بيرون بروم. گاهی هم می گفت فقط به شرطی می توانم از خانه بيرون بروم که سوئيچ ماشين و کارت اعتباری را بگذارم خانه. آخر ماشين و کارت اعتباری مال او بود!

سرم به خانه گرم بود. خانه کوچکمان را با وسائل ساده ای تزئين کرده بودم. دوستانش و فاميلش می گفتند چقدر زندگی آورده ام با خودم. ثانيه شماری می کردم برای آمدن اجازه کارم تا بتوانم روی پای خودم بايستم و دوباره مستقل شوم. بعد از 6 ماه که از نداشتن رابطه جنسی دل آزرده بودم از من علت عمگين بودنم را پرسيد. وقتی گفتم هربار که خواهشم را رد می کنی دلم می شکند شروع کرد به توهين کردن و مرا سگ حشری ناميد! من ديوانه شدم. می خواستم در گوشش بزنم. جلوی خودم را گرفتم. می خواستم از خانه بيرون روم که بتوانم آرام شوم. نگذاشت. مرا در خانه حبس کرده بود و به من توهين می کرد. می خواستم به دوستی تلفن کنم شايد او آرامم کند. نگذاشت. گفت تلفن مال من است و حق نداری از آن استفاده کنی. آخر سر به زور خودم را از خانه بيرون انداختم. تلفن کسی همراهم نبود. تنها جايی که می توانستم از تلفن مجانی در نزديکی خانه امان زنگ بزنم تلفن پليس بود. به پليس زنگ زدم و گفتم تلفن يک خانه امن را می خواهم. پليس گفت کسی را می فرستند. سه ماشين پليس آمدند. من و شوهرم را بازجويی کردند. شوهرم گفت من در گوشش زده ام، در صورتی که نزده بودم. خودش قبول دارد که نزدم و می گويد که نگفته. اما پليس چيز ديگری به من گفت و به دستهايم دستبند زدند و شخصيت له شده ام را به زندان بردند.

فردايش مرا آزاد کردند اما تا چند هفته اجازه نداشتم به او نزديک شوم و در خانه دوستی بودم. آن روزها خوب بودند. روزهای آرامش. تا وقتی که دادگاه اجازه داد برگردم. آن روزها روزهای عذر خواهی او بود. روزهای اعترافش به اشتباهاتش. روزهايی که خانواده مهربانش ساعت ها با او صحبت می کردند و به او می گفتند تو حق نداری برای زنت تعيين تکليف کنی. وقتی غمگين است و می خواهد چند ساعتی تنها باشد نبايد جلوی اين کار را بگيری. خلوتش را بايد به او پس دهی. نبايد به او توهين کنی به خاطر داشتن خواهش های جنسی. بايد برای حل مشکلات جنسی ات به دکتر بروی. اين خانه خانه او هم هست. زندگی مشترک يعنی همين چيزها ديگر.

آن روزها گذشتند و همه چيز از نو شروع شد. توهين های رنگ و وارنگ. کنترل شخصی ترين مسائل زندگی. از رنگ لباس گرفته تا مسافرت. باز هم اجازه مسافرت به جايی که می خواستم را نداشتم. می گفت راضی نيستم. به همين راحتی! و به همان دليلی که وقتی خانه پدرم بودم بايد قوانين او را انجام می دادم، در خانه شوهر هم مجبور بودم قوانين شوهر را انجام دهم. چون مثل هميشه خانه مال کسی ديگر بود و خرج زندگی مال کسی ديگر و او حق کنترلم را داشت. حق اينکه چه کاری انجام بدهم، کجا بروم و کجا نروم، چه چيزی بخرم و غيره.

حالا چند ماهی مانده تا آمدن اجازه کارم و تصميم جدا شدن که در سرم می چرخد. هنوز عين احمق ها کمی دوستش دارم. اما مانند يک نفر که به بودنش عادت کرده ام. روابط جنسی امان به دليل ناتوانی اش ماه هاست که وجود ندارد. شخصيت انگلی ام ماه هاست که خورد شده. و منتظرم تا بعد از آمدن اجازه کارم به دنبال کاری مناسب بگردم و اينبار واقعا مستقل شوم. بدون نياز به وجود مردی ديگر که از قوانين زندگی اش پيروی کنم.

اما همه اينها را گفتم نه برای اثبات بد بودن آن مرد يا بدبختی خودم. که اگر مرد را کلا بد می دانستم هيچگاه از اول با او دوست نمی شدم و ازدواج نمی کردم. بسياری چيزها در روابطه ما بوده که دراين چند خط گفتنشان ممکن نبوده که شما بتوانيد قضاوت کنيد. اينها را فقط برای اين نوشتم شايد دخترانی مثل من که می خواهند از طريق ازدواج کشورشان را ترک کنند بخوانند و کمی بيشتر در مورد تصميمشان فکر کنند. دخترانی که کسی را در کشور جديد ندارند و برای مدتی بايد وابسته به شوهرشان باشند برای زندگی. بهتر است هر چقدر هم که شوهرشان روشنفکر و معتقد به آزادی و حقوق زنان باشد، باز هم به اين فکر کنند که آيا شوهرشان به مفهموم واقعی زندگی مشترک اعتقاد دارد يا نه. آيا وابستگی موقتی در زندگی مشترکشان معنی انگل بودن خواهد داد يا نه. در خيلی از موارد همه چيز به خوبی و خوشی می گذرد و زن و مرد دوران وابستگی زن به مرد را با همکاری و همدلی می گذارنند تا زن هم مستقل شود و با هم زندگی اشان را بهتر کنند. اما بعضی موارد هم اينگونه نمی شود. بعضی وقت ها هم وابستگی زن به انگل بودن تعبير می شود و تمام آزادی هايش گرفته می شود و هويتش خورد می شود. پس چه خوب خواهد بود اگر قبل از اينکه تن به چنين ازدواجی بدهيد قبلش خوب در اين مورد تحقيق کنيد تا به وضعيت من دچار نشويد چرا که گاهی وقت ها، وابستگی ها و عدم استقلال، هر چقدر هم که روشنفکر باشيد و طرفدار حقوق زنان شما را خورد خواهد کرد!

[IQ]

wHAT'S WOMEN? NEVER HEARD OF IT!!!

[Cop]

lol

[elly khoshkele]

i agree. i nevr heard of men either

[The way it is]

hehe