Woman

[khanoomi]

kheili jaleban

[Rasputin]

يگ روانپزشگ با بيان اينگه جوانان 14 تا 30 سال بيشترين افراد در معرض افسردگي هستند ، گفت : بررسي ها نشان مي دهد افسردگي دختران و زنان 2 برابر پسران و مردان است.

دگتر فربد فدايي افزود : افسردگي جزء بيماريهايي محسوب مي شود گه در اگثر جوامع وجود دارد اما اين روند در ايران به خصوص طي چند سال اخير در بين قشر جوان بيشتر مشاهده مي شود.

وي محروميت ها ، مشگلات اقتصادي ، بيگاري ، دورنماي شغلي نامناسب ، ناتواني در ازدواج و مسگن نامناسب را از جمله علل شيوع افسردگي در قشر جوان گشور عنوان گرد و گفت : اگثر قشر جوان به جهت مشگلات اقتصادي نسبت به آينده خود اميدوار نيستند و اين امر عاملي مي شود تا به جهت فشارهاي عصبي شديد در مدت زماني گوتاه به افسردگي حاد مبتلا شوند.

اين روانپزشگ تصريح گرد : درمان افسردگي ناشي از مشگلات اقتصادي و عدم دستيابي به خواسته ها و آرزوها در ابتدا از طريق درمانهاي رواني و اجتماعي و در صورت شدت نشانه ها مي توان از درمان دارويي استفاده گرد.

فدايي معتقد است : افرادي گه در معرض تغيير و تحول قراردارند و يا از حمايت هاي گروههاي سني ديگر بي بهره مانده اند بيشتر در معرض افسردگي قرار دارند.

وي در خصوص علل 2 برابر بودن ميزان افسردگي در زنان نسبت به مردان گفت : 2 برابر بودن ميزان افسردگي در زنان ريشه در عوامل ?نتيگي و عوامل اجتماعي دارد ، چراگه زنان به طور شايع بيش از مردان در امور مختلف با محروميت مواجه هستند و در برابر ناگامي و شگست نمي توانند همچون مردان عگس العمل داشته باشند و اين امر در نهايت عاملي براي بروز افسردگي در آنان مي شود

[Rasputin]

Helping hand

Giving women inside Iran a fair chance to gain their rights .
I Part

Not giving platform, sharing resources and the little knowledge we have with socially committed people who operate inside Iran, albeit all their limitations and/or flaws (both intellectually and politically) is sanctioning the innocent people of Iran who have no part in their regime’s affairs.

In the context of the Iranian women’s movement, I believe that if we do not support and nourish our fellow secular and religious women inside Iran, there won’t be anyone left who will care and fight for the rights of the most dispossessed in Iran. In review of a recent gruesome report of widespread child abuse in Iran, I wonder who is going to fight for the rights of these innocent wronged children? Who’s going to challenge the Iranian authorities and set up NGOs for sheltering these children? Should secular and progressive religious female lawyers abandon the Iranian courts just because the judge is an authoritarian misogynist cleric and they have to read and use fundamentally unfair Islamic legal passages to convict paedophiles and men who commit domestic violence?

I am of this conviction that dismissing religious and censored secular women from Iran is like sanctioning the very people of Iran. It is how the US sanctioned the Iraqi people because of Saddam's regime. The international community punished the Iraqi people and innocent children for years, while its tyrannical regime was intact. It even went over there and bombed schools and hospitals in the name of ‘freeing’ them. I hate seeing it metaphorically inflicted upon Iranians, by Iranians.
I spent 3 months in Iran for my doctoral research in 2003. During this time, I saw equal number of heroic, democratic, empowering tendencies as I saw heart-shattering and demoralizing ones. I have seen street-children in Tehran, 4-5 year olds on their own in cold winter’s nights at Vali Asr Avenue, totally dispossessed starved looking people and babies in urban Iran’s choking pollution, old men with white hair just like my own father pulling heavy trolleys in the streets (with no protection or pension), Iranian youth who are politically apathetic and many who are not only misogynist but they are racist and anti-Arab (seriously call themselves ‘Aryans’) and see as their sole goal to leave Iran for a better future abroad.

I was an eye-witness to a physical fight between an Islamist and secular woman at a female lawyers gathering in Tehran (started by the Islamist woman), and sat next to a bruised and tearful women in Police’s Forensic Clinic (Pezeshk-e Ghanooni) which I visited in Shiraz, where battered women were told to go back ‘home’ to their violators by female doctors, doctors who have no idea on how to counsel victims of violence and cannot give out any leaflets or telephone numbers of women’s shelters or NGOs (because there are no women’s shelters or NGOs in Shiraz, Iran’s third largest city), the very doctors who also conducted totally deplorable and heart-shattering ‘virginity’ tests on young women and girls upon requests by a court or a family member.

Seeing those bruised women that day in Shiraz (my mother’s hometown), who looked at me with a glimmer of hope, shattered my solid none-conformist secular dogma, it broke my heart, thinking of it even 2 years on makes me sob uncontrollably and crushes my soul. It was in the tears of those innocent women, in their heart-rending pleas in my own mother’s Shirazi accent that I re-realised that comforting, bandaging and saving these women, women who cannot immigrate to Canada or Sweden, even if I have to do it by operating in a gender-apartheid is worth it all. Of course we can do more, and we are doing more, in almost every field and outside the realm of religion too. How wonderful would it not be if we could unite in solidarity and strengthen our joint-efforts to help our fellow sisters?

It is in the backdrop of these experiences that I cannot understand why we cannot invite that unenlightened doctor (not due to her own fault) to tell us about her work in Iran's forensic medical system (under the control of the judiciary), so we can follow events in Iran and let that doctor come in contact with experts and fellow women, learn tons and go back to Shiraz with lots of new ideas and networks (where else is she going to have that chance if not with Farsi speaking emancipated Iranian feminists). But if that doctor came e.g. to the Iranian Women's Studies Foundation (IWSF) annual conferences, on her capacity as a employee of Iran’s judiciary in her head-scarf and told us about her realities in Iran, she would get slaughtered in the present climate...
Who's going to set up that women’s shelter in Shiraz if not that doctor? What are battered women going to do until the day someone stages a revolution and overnight turns Iran into a democracy with a full functioning civil society? Where are the guarantees for her until that day? Don’t we want our doctors to gain skills and knowledge about counselling victims of violence? What are battered women going to do in Shiraz in the meanwhile? What should doctors, lawyers, lecturers, social workers, journalists, teachers, students who want to help their people do inside Iran? Who’s going to rebuild Iran, who is going to change Iran if not they with a bit of our support?

[Rasputin]

Helping Hand

II Part

When I visited Zanan women's magazine’s hidden office in Tehran (they have been attacked continuously by conservative zealots), I saw with my own eyes how their journalists spent half their time giving legal advice to battered and wronged women who have no where else to turn to (in the capital of Iran). This is how acute the situation is in Iran.

I cannot understand why we who are outside Iran are laughed at when we want to project and analyse both the very *few* positive as well the *many* gruesome Iranian realities to the outside world and help raise awareness about it inside Iran? I repeat the many, the many gruesome and totally unacceptable realities, realities which make our hearts ache and our souls crushed.

No one’s saying Iran is a rose garden, it is in fact the very opposite. I don’t understand why we can’t lend a helping hand to people inside the hell-fires of a potential rose-garden who want to save the very dispossessed people I mentioned above (e.g. the journalists at Zanan or activists who work in NGOs, or lecturers and students)? Why do we punish religious women who care? Why do we ridicule secular women who see religious people (not torturers) as equal human beings with an inherent human dignity and wish to work with them?

All we do is throw flowers on secular none-conformist heroes and stones on all things Islamic and inside Iran’s borders? We must not sanction/ discipline the Iranian people for the crimes their leaders have committed (see again comparison with the Iraq sanctions). By this I do not mean we only look for empancipatory solutions in the realm of religion or in a gender-apartheid, on the very contrary we who live in democratic societies should peacefully transmit other alternatives, pacifist secular solutions. Definitely! That’s what I personally do, my own framework is secular pacifist feminism.

I think it's time after 26 years of sanctions to cooperate with our fellow socially committed people who work and live within hell-fires. For instance, attending the IWSF conferences has done wonders for me. It was there I met openly gay and proud Iranian women for the very first time and it is one of the happiest and most empowering experiences of my life, not mentioning allowing me to make friends with Iranian women who are amongst the most socially committed in the world, it has also taught me countless things I could have never learnt in a classroom. I would like to see more women having positive experiences from meetings and projects with fellow feminists, not just because they are secular or atheists, but because they have an egalitarian consciousness and care. We must truly see them as equal and reciprocate the respect and hope they have in us.

I will end this note with an anecdote, I interviewed a very senior woman in the Presidential Office for Women's Participation in Tehran about Iran’s international obligations to human rights treaties. Right in the middle of the interview she winked at me to turn off my tape-recorder, and said "of course we don't want to have any reservations to CEDAW (UN’s Convention Against All Types of Discrimination Against Women), this is what we are fighting for in Iran". She looked just like one of my ultra-religious Hezbollahi teachers who I used to dread at elementary school in Shiraz, but in the past 26 years these religious women have changed, and many of them (those who work outside their homes) want what we want now.

Hence, let's give women inside Iran (despite all their possible flaws) a fair chance to gain something from their meetings with us, and we from meeting with them (despite all our possible flaws). They are our fellow human beings, our sisters.

All human beings are in truth akin, all in creation share one origin...
When fate allots a member pangs and pains,
No ease for other members then remains...
If, unperturbed, another's grief canst scan, thou are not worthy of the name of human
-- Saadi Shirazi, 13th century AD Persian poet .

By Golbarg Bashi is a PhD student in the area of human rights in Iran at Bristol University, UK.

[Rasputin]

زنان بيشتر از مردان مايل به تغيير شغل خود و استعفا هستند و علت اين امر پرداختن به مشاغلي است گه خودشان آن را انتخاب نگرده اند

در تحقيقي گه روي 595 نفر از گارمندان زن در مشاغل اجرايي ، مديريتي ، تخصصي دولتي ، دانشگاهي و عمومي انجام گرفته ، مشخص شد زنان به 13 دليل ممگن استعفا مي دهند گه از مهمترين آنها مي توان به فقدان امنيت شغلي ، دستمزدها ، شرايط گاري ، منافع و مرخصي هاي استحقاقي اشاره گرد

بر اساس اين تحقيق ، در مدت 2 سال گار در مراگز گوناگون ميزان استعفاي زنان 2 برابر مردان بوده است در حاليگه فقط 2/12 درصد مردان در مدت مشابه از آغاز گار قصد استعفاء داشته اند ، 2/22 درصد از زنان آمادگي خود را براي استعفا اعلام گرده اند. با توجه به نرخ زاد و ولد و افزايش جمعيت نبايد مشگل گمبود نيروي گار جديد وجود داشته باشد اما برخلاف تصور مي بينيم گه اين گمبود به ويزه در نيروي گار زن از اواخر دهه 90 جدي تر شده است و عدم رضايت زنان از مشاغل محوله و نبود زمينه مناسب براي رشد و ارتقاي شغلي باعث شده گه بيشتر درخواستهاي استعفا توسط زنان نوشته شود

يگي از محققان مرگز آسيب شناسي سازمان ملل در اين مورد هشدار داد و گفت: زنان در مشاغل و مسئوليتهاي محوله تواناييهاي خود را نشان مي دهند اما شانس و يا به عبارتي فرصت هاي گمتري براي پيشرفت دارند. همچنين از طرفي هر چه مدت خدمت زنان طولاني تر شود تمايل آنها به گناره گيري از گار بيشتر مي شوند به بيان ديگر زنان در مشاغل اجرايي ، مديريتي و تخصصي به دليل عدم داشتن فرصت هاي ارتقاي برابر با مردان انگيزه خود را براي پيشبرد گار مي گذرانند اما به لحاظ عيني و مادي بازده قابل قبولي نمي گيرند در خانواده نيز گمگ و حمايتهاي لازم را از دست مي دهند و بار مسووليتهاي داخل و خارج از منزل و عدم ارضاي روحي همگي موانعي در راه گار بيشتر مي باشند .صاحب نظران معتقدند گه تبعيض ، انتظارات بيش از حد ، مشگلات گاري يا حتي تفاوت در رفتار با زنان در بروز مشگلات شغلي در مقايسه با مردان نارضايتي زنان را به همراه دارد

[Rasputin]

سلطان بن عبدالعزيز، وليعهد عربستان از احتمال لغو قانون منع رانندگي براي زنان سعودي خبر داد اما يادآور شد تصميمگيري در اين خصوص بر عهدهي مردان اين كشور است

سلطان بن عبدالعزيز طي بيانيهاي كه در خبرگزاري
منتشر شد اظهار داشت: زماني كه پدران، شوهران و برادران زنان عربستاني از ما ميخواهند كه شرايط رانندگي بانوان اين كشور فراهم شود ما آن را بررسي ميكنيم اما حتي اگر خلاف اين درخواست نيز مطرح شود ما نميتوانيم زنان را مجبور كنينم كه رانندگي كنند

اين در حاليست كه حق رانندگي براي زنان عربستاني يكي از درخواستهاي اصلي اصلاح طلبان اين كشور حامي دولت آمريكا محسوب ميشود

روحانيون مسلمان بيم آن دارند كه اعطاي حق رانندگي به زنان سعودي موجب آميخته شدن آنها با مردان شود

اين تحريم در شهرهاي عمده عربستان اجرايي است، اما در مناطق روستايي به دفعات نقض ميشود

ملك عبدالله، پادشاه عربستان بيان داشته كه ترفيع جايگاه زنان عربستاني از جمله اولويتهاي اصلي برنامههاي توسعه اقتصادي اين كشور به شمار ميآيد. اما تغييرات احتمالي تنها با در نظر گفتن موازين و اصول اسلامي اعمال خواهد شد

زنان عربستاني در انتخابات شوراي شهرداري كشورشان كه از فوريه تا آوريل سال جاري برگزار شد از حق راي و كانديداتوري محروم بودند. اما مقامات دولتي اعلام كردهاند شرايط در آينده به گونهاي ديگر رقم خواهد خورد

[Rasputin]

دو نفر ـ دو تا آدم ، منظورم يك دختر و يك پسر است ـ چطور عاشق هم ميشوند . با يك نظر ديدن ؟ با شنيدن صداي هم ؟ با كافهنشينيهاي پياپي ؟ با مهماني رفتن ؟ با فكر كردن در مورد هم ؟ يا اصلاً با دروغ گفتن . با اينكه جفتشان وقتي يك رنگ را دوست دارند يا دوشنبهها را به پنجشنبهها ترجيح ميدهند يا اينكه مثلاً جفتشان از يك فيلم خوششان ميآيد؟
يا روانشناسها معتقدند آدمها قبل از اينكه واقعاً عاشق هم بشوند هزار بار تو ذهنشان موقع ديدن يك فيلم، خواندن يك كتاب يا ديدن يك زوج، خودشان را جاي آنها گذاشتند و همراه جاودانشان را در آن شرايط تصور كردهاند .
مثلاً وقتي يك فيلم ميديدند كه در آن فيلم تام كروز و نيكول كيدمن دلشان براي هم غنج ميرفته، آنها هم خودشان را جاي كيدمن يا كروز ميگذاشتند و پارتنرشان را هم به جاي شخصيت مقابل تجسم ميكردند و آنوقت چه گريهها كه نميكردند ....
اين تصاوير شايد خيلي هم خوب باشد اما بيشك واقعي نيست و چون واقعي نيست اگر واقعي انگاشته شود آنوقت همهچيز به هم ميريزد يعني فرداها وقتي كه دلبسته كسي بشود و بفهمد او اصلاً مثل روياهاي او نيست، و رابطه كيدمن و تام كروز رويايي شكل نميگيرد آنوقت ديگر ... اما اين يك روي سكه است آن روي سكه از اين وحشتناكتر است وقتيكه دو تا آدم به هم برسند و فكر كنند تام كروز و نيكول كيدمن هم هستند و شروع كنند به بازي كردن سكانسهاي خوب يا بد فيلمهاي هاليوودي ... به هر حال عقل كه براي هميشه غايب نميماند، برميگردد و با برگشت آن دو عاشق رويايي هم از بين سكانسهاي بعضاً طلايي سينماي آمريكا پرت ميشوند وسط زندگي واقعي، آن هم چه پرت شدني ... ! همه اينها را گفتم كه بگويم بعضيها واقعاً عاشق نيستند اصلاً اگر به آنها بگويي عشق را تعريف كن هيچ تعريفي ندارند. هيچ شناختي از مقوله عشق ندارند. عشق برايشان يك مخدّر است، همين! مثل همه مخدرهاي ديگر باعث ميشود فراموش كنند اما اين فراموشي قيمت گزافي دارد كه شايد تا آخر عمر ... فقط به صدمههاي رواني اين جنس عاشق شدن فكر كنيد . بعضي ديگر هم شرايط عجيبتري دارند به اين معنا كه فقط ميخواهند عاشق باشند همانها كه عاشق عاشق شدنند. اين جماعت فقط دنبال يك نفر ميگردند كه به او فكر كنند، به او دل بدهند، وقتي ترانه گوش ميدهند براي او گريه كنند و بخندند، وقتي فيلم عاشقانه ميبينند ياد او بيفتند، به قول جامعهشناسها روياهايشان را پرتاب كنند بيرون درست همين زمان است كه دنبال معيارهايي براي عاشق شدن مي گردند و مينشينند با خودشان فكر ميكنند: من بايد عاشق كي بشم؟ عشق من بايد قدش 75/1 cm وزنش 68 كيلو و دماغش حتماً از اين سر به هواها باشه ماشينش اِل باشه موبايلش بِل و ... نميگم كه آدمها نبايد معيار (منظورم دقيقاً معيار مادي است) داشته باشند بلكه اصلاً معتقدم وجود اين معيارها (باز هم ميگويم معيارهاي صد درصد مادي نه ذهني) به شفاف شدن رابطه كمك ميكند فقط ميگويم اگر كسي همه اينها را داشت باز هم نميشود عاشق دلش شد. چرا؟ نميدانم، ولي ميدانم نميشود عاشقش شد. عشق بايد اتفاق بيفتد. چطوري؟ كوركورانه؟ نه. اتفاقاً با دو تا چشم باز. هر كي به هر اسمي به شما ميگويد نگاه نكن سرتو بيانداز پايين، يك نقشهاي توي سرش است كه خطرناك مي باشد. چون فرهنگ ايراني فرهنگ تشويق و ترويج نظربازي است. نظربازي يكي از بهترين كارهاي دنياست، براي همين است كه حافظ ميگويد:
عاشق و رند و نظربازم و ميگويم فاش تا بداني كه به چندين هنر آراستهام
در اينجا عاشقي و رندي كنار نظربازي آمده، يعني لازمه عاشقي نظربازي است. اما نظربازي يعني چه؟ يعني در حين نظربازي چه بايد ديد و اين چيز چگونه باعث عاشق شدن ميشود؟ اصلاً ميشود بدون نگاه كردن هم نظربازي كرد يعني با تلفن، چت، نامه، گل، ايميل و ... به نظر شما ميشود؟ جواب همه اين سوالها ميماند براي مقاله شماره بعد نشريه اما اينجا فقط بحث اول را تمام كنم كه: بعضيها فكر ميكنند عاشقاند اما عاشق نيستند. چون نميدانند عشق يعني چه. بعضيها فكر مي كنند كه عاشقاند اما نيستند، چون عاشق عاشق شدنند و فقط دسته سوم عاشقاند. ويژگي آنها نظربازي است. اما نظربازي چيست؟ بماند تا بعد. نميدانم چرا دوست دارم آخر اين مقاله اين قطعه شعر خانم غادةالسمان به ترجمه دكتر فرزاد را برايتان بنويسم. شعر خانم سمان را بخونين تا بعد.
آيا به راستي اين تويي؟
در آرزوي توام و در تو در جستجوي تو
اما تو را نمييابم ...
ميبينمت چشمانت را لبانت را بازوانت را و تنت را
اما تو كجايي ؟
آه كجايي كه تو را سخت گم كردهام ؟
دوست ميدارم در تو :
بوي خوش را و نه شكوفه را
نبض را و نه جسم را
وزش آرام باد را در ميان شاخههايت و نه شاخههاي خشك را
دوست ميدارم در تو ك
رؤيا را ، رؤيا را ، رؤيا را
پس چگونه آن را كُشتهاي ؟

[Rasputin]

همکارم خیلی خودش را جدی می گیرد، اما من گاهی ته دلم به برخی حرکات مسخره اش می خندم، مثلا وقتی که از تکنولوژی صحبت می کند، طوری ژست می گیرد انگار که همه این تکنولوژی جدید اختراع خود اوست! اما با همین ژست ها خودش را به اینجا رسانده و علیرغم سواد نسبتا کمی که دارد، شغل و موقعیت خوبی بهم زده و کلی مهندس های باسواد زیر دستش کار می کنند! هنر ژست گرفتن را باید از اینگونه افراد یاد بگیرم

و امروز دارد از تکنولوژی جدید در مورد درمان بیماری قند برای یکی دیگر از همکارانم حرف می زند. برای کسب اخباری که به درد سلامت خودم بخورد، جلوتر می روم و خودم را داخل صحبت می کنم
"من هم قند داشتم، این بیماری در خانواده ما هست ... شما هم قندت بالاست؟
"بله، من از 6 سالگی قند داشتم... یه روز توی مدرسه غش کردم و ... پدر و مادرم خیلی ترسیدند وقتی که فهمیدن
حرف او را با دستپاچگی قطع می کنم
"ببخشید! مرض قند ارثیه، مگه نه؟! پس چطور پدر و مادرت نمی دونستن که بچه اشون ممکنه قند داشته باشه؟ ... چرا آزمایش نکرده بودن؟
"پدر و مادر من بیماری قند ندارن
تعجب می کنم: "چطور ممکنه! من فکر می کردم بیماری قند ارثیه، مگه اینطور نیست؟
"آره، ولی آنها پدرو مادر بیولوژیک من نیستند
خیلی بیشتر تعجب می کنم! نمی دانستم که او فرزند خوانده است، و برایم جالب است که به این راحتی از این مساله صحبت می کند!! حالا حضور همکار دیگر را کاملا نادیده می گیرم و در اوج شیفتگی و کنجکاوی نسبت به این قضیه بیشتر از او سوال می کنم
"یعنی شما فرزند واقعی پدرو مادرت نیستی؟
و او چنان با خونسردی پاسخم را می دهد که کمی احساس حماقت بر من چیره می شود
"نه. مامانم نمی تونست بچه دار بشه، و مرا وقتی خیلی کوچولو بودم، از پرورشگاه برداشت
باورم نمی شود که می گوید «مامانم»، و از او می پرسم
"یعنی ... برایت مساله ای نیست؟! راحت از این قضیه حرف می زنی
گویا از سوال ابلهانه من حیرت کرده، می پرسد:
"چرا مساله ای باشه؟ مامانم، مامانمه دیگه! من هم فرزندش هستم، البته فرزند بیولوژیکی اش نیستم! به همین دلیل هم آنها قند ندارند، ولی من دارم

از او بیشتر می پرسم... چگونه فهمیده که فرزند خوانده است، آیا مادر بیولوژیکی اش را می شناسد ... و در می یابم که هرگز راز سر به مهری نبوده و او کم کم در طول رشد خویش این را دریافته و با آن خو کرده و برایش طبیعی است، و نه او و نه مادر وپدرش هیچکدام مشکلی با این قضیه ندارند و او را فرزند واقعی خود می دانند. مادر واقعی اش را هیچوقت ندیده، یا خاطره ای از او ندارد. حتی اطلاعی هم از او ندارد... و جالب اینکه کنجکاوی هم نسبت به او ندارد

خاموش می شوم، و در حالیکه هنوز مقابلش ایستاده ام، از او فاصله می گیرم... از جوانی که در کارش موفق است، خوش برخورد و اجتماعی است، و به راحتی درباره مادرخوانده اش حرف می زند و او را "مامان" می خواند... از او دور می شوم و به چند سال پیش می روم که تصمیمی گرفتم ... و به چند سال بعد می روم... زمانی که در مقابل زنی دیگر، فرزندی دیگر ایستاده که سقط نشده، و فرزندخوانده یک "مامان" دیگر شده است

اما، ... من ... نمی توانستم این کار را بکنم! دلم طاقت نمی آورد! ... و حتما وضع مالی ام که بهتر می شد، او را پس می گرفتم... و دعوا و دادگاه با آن خانواده دیگر شروع می شد... و من همیشه شرمنده می بودم از اینکه او را حتی برای مدتی کوتاه به دیگران سپرده ام. به بچههای دیگرم چه می گفتم؟ خودم را چگونه تحمل می کردم؟ ...اما چرا همهاش به فکر خودم هستم ... آیا خیلی خودخواهم؟ ... نه، خودخواه نیستم، خیلی هم فداکارم، بهترین را برای کودکانی که حالا دارم، خواستهام و می خواهم

جنگ و گریز من با خودم ادامه دارد

آیا میدانم چه میخواستهام ... یا حالا فهمیدهام که آن زمان چه می خواستهام؟ آیا خواستهام غلط بوده؟ آیا درست و غلطی هم وجود دارد؟ آیا ... آیا

باز بر می گردم به سرجای اولم: باید سقط جنین می کردم، کار درستی کرده ام! مگر ... ؟
مگر نه اینکه ... ؟

[Rasputin]

Iran to hang woman who killed in 'self defence'

TEHRAN-An 18-year-old Iranian woman who killed a man she said tried to rape her has been sentenced to death for murder.

The woman identified only as Nazanin claimed self defence during her trial after she stabbed a man to death in March 2005, the Etemad newspaper reported Saturday.

It said Nazanin, who was 17 at the time, had been out with her niece and their boyfriends on a road west of Tehran when two men started harassing them and then tried to rape them after the boyfriends had run away.

"I committed murder to defend myself and my niece, I did not mean to kill him. I did not know what to do because nobody came to help us," the paper quoted her as saying during her trial.

In January 2005, after seven years of legal wrangling, the Iranian judiciary acquitted a woman who killed a senior police officer she said had attempted to rape on the Gulf island of Kish.

The European Union and international human rights groups have been pressuring Iran to stop executing those under age 18, and the UN General Assembly has adopted a non-binding resolution denouncing the practice of executing minors in Iran.

Iran's ultra-conservative judiciary has responded to critics by saying minors are not executed in the Islamic republic. It has also proposed a law that would prohibit the death penalty or flagellation for those who were minors at the time of the crimes.

According to Iranian law, a boy can be executed from the age of 15, and a girl from the age of nine. However, the execution is carried out when the offender is over 18 years old.

The Iranian press reported a disabled man had been executed in public on Friday, the first of the year. At least 81 people were executed in Iran last year, according to an AFP tally based on press reports and witnesses. Amnesty International says at least 159 people were executed in Iran in 2004.

Capital offences in Iran include murder, rape, armed robbery, apostasy, blasphemy, serious drug trafficking, repeated sodomy, adultery or prostitution, treason and espionage.

[Rasputin]

چادر حتی در اعصار قبل هم دست و پای زنان را می بست، و چادر بطور سمبوليک نشانه ی اسارت زن است. اما در عصر ما ديگر مصيبت چادر از اين حد هم که خود به اندازه کافی دردناک است فراتر رفته و حرکت زن در دقيقه های زمان و سانتی مترهای مکان رادشوار کرده است. در عصری که خيابان و مکان های عمومی بخش اعظم زندگی خصوصی انسان را تشکيل ميدهد و فضای عمومی به بخش عظيمی از زندگی خصوصی تبديل شده است، چادر کيفيت زندگی در حجم معينی از زمان را پائين آورده و زندگی کردن را دشوار می کند. دشوار است با چادر کار کردن، دشوار است با چادر تاثير گذاشتن، دشوار است با چادر قدم زدن، دشوار است با چادر ورزش کردن، دشوار است با چادرخريد کردن، دشوار است با چادر نفس کشيدن در گرمای تابستان

در عصری که قطع برق زندگی را در دم متوقف می کند، چادر خطرناک است. خطرناک است با چادر بالا و پائين رفتن از پله های برقي، خطرناک است با چادر سوار آسانسور شدن، خطرناک است با چادر سوار و پياده شدن از خود رو

و آزادی پوشش؟ آری. بگذار کسانی که خود می خواهند انتخاب کنند. بعضی ها هم زندگی در يک کلبه روستايی در کوهستانی دور از مراکز شهری بدون لوله کشی آب و برق را ترجيح می دهند و بعضی ها هم دوست دارند و معتقدند انسان بايد کاملا لخت و بدون لباس زندگی کند. وبگذار آن ها که در فرانسه يا آلمان يا انگليس حجاب را انتخاب می کنند، خود حقيقت را دريابند

اما در ايران صحبت از آزادی پوشش نيست. صحبت از اجبار و زور و پوشاندن زن با تهديد و جريمه و زندان و حتی ترس از اعدام است.صحبت از تحميل دولتي، ترويج دولتي، رشوه ی دولتی و آموزش اجباری دولتی برای راندن زن پشت تاريکی حجاب است

بنابراين وقتی خبر می آيد دختر دانش آموز 14 ساله ای هنگام پياده شده از سرويس مدرسه با گيرکردن چادرش بين در خودرو به زير چرخ ها افتاد و جان داد، فقط با حادثه ای مثل حوادث ديگر روبرو نيستيم. با قتل روبروئيم. با زمينه چينی دولتی منجر به قتل روبروئيم

با وجود اين فقط راننده است که بازداشت می شود و حساب پس ميدهد نه مقامات رژيمی که اين قتل را تدارک ديده است. در حالی که در مورد راننده؟ آري، شايد مساله حادثه ای در اثر بی مبالاتی باشد.اما در مورد رژيم؟ جرم اين رژيم تدارک آگاهانه ی زمينه ای است که به تباهی زندگی ميليون ها زن ايرانی می انجامد و مرگ دلخراش الهه ی جوان تنها نمادی از اين جنايت توده ای عليه زن ايرانی است

[Rasputin]

احمدی نژاد گفت در مورد حقوق بشر حاضر است با غرب مناظره کند و نيز گفت خودشان قرار است يک کميسيون حقوق بشر اسلامی درست کنند. اين نمونه ای است گويا از حقوق بشر اسلامی در جمهوری اسلامی. از اعدام دسته جمعی زندانيان سياسی نمی گوئيم، از به سياه چال انداختن اصانلو و ساير کارگران به خاطر دفاع از حقوق صنفی خود و سنديکای مستقل نمی گوئيم، از قتل های زنجيره ای و زندانی کردن وکيل نمی گوئيم، از بستن زبان ها و شکستن قلم ها نمی گوئيم، اين تصوير دختر 18 ساله ای است که به جرم دفاع از خود در برابر قصد تجاوز به اعدام محکوم شده است. محکوميت به اعدام جوانان در ماه های اخير به نحو شرم آوری افزايش يافته است. گويا به موازات جاه طلبی های هسته اي، آسمان برای پرواز حقوق بشر اسلامی فراخ شده است. ملتی که احمدی نژاد در مصاحبه مطبوعاتی خود رياکارانه آن را موجب افتخار خود و يارانش خواند، بنا بر حقوق بشر اسلامی آقايان گويا بيش از هر ملتی مستحق اعدام است. اين ايرانی ها هستند نه غرب که مدعی نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی است. به اين دادخواست نه کميسيون حقوق بشر اسلامي، بلکه دادگاه مردم است که بايد رسيدگی کند

در زير گزارش راديو آلمان در مورد اطلاعيه عفو بين الملل مبنی بر در خواست از رژيم برای توقف اعدام ها را می خوانيد

در ايران قراراست كه به زودى سه زن اعدام شوند. بدين مناسبت سازمان عفو بينالملل از ايران خواست هرچه سريعتر اعدام مجرمان نوجوان را متوقف كند. خانم روت يوتنر، كارشناس مسائل ايران در شاخه آلمان سازمان عفو بينالملل در برابر خبرنگاران گفت كه ايران با اعدام نوجوانان به گونهاى شرم آور وظايفى را كه با امضاى تعهدنامههاى بينالمللى بايد به آن عمل كند زير پا مىگذارد

يكى از اشخاصى كه قرار است اعدام شود نازنين نام دارد و هم اكنون ۱۸ ساله است. نازنين متهم است به اينكه در سن ۱۷ سالگى كسى را كشته است. گزارشها حاكى از آناند كه نازنين براى دفاع از خود در برابر تجاوز دست به اين عمل زده است

دخترى ديگر به نام دلارا دارابى كه ۱۹ سال دارد نيز در خطر اعدام قرار دارد. دلارا نيز در سن ۱۷ سالگى دست به قتل انسانى زده است

ايران به عنوان كشورى كه معاهده بينالمللى در باره حقوق سياسى و مدنى را و نيز معاهده حقوق كودك را امضا كرده است موظف است كه كسانى را كه به هنگام ارتكاب جرم نابالغ بودهاند اعدام نكند. با اين حال طبق اطلاعات جمعآورىشده توسط سازمان عفو بينالملل از سال ۱۹۹۰ تا كنون در ايران دست كم ۱۸ نوجوان اعدام شدهاند. تنها در سال ۲۰۰۵ دست كم ۸ نفر كه به هنگام ارتكاب جرم نابالغ بودند اعدام شدند. دو تن از اين ۸ نفر به هنگام اعدام هم كمتر از ۱۸ سال داشتند

[Rasputin]

دکتر رویا طلوعی رئیس کانون حقوق بشر کردستان و از فعالان حقوق زن در کردستان، از ایران خارج شد و بیان ناگفتههای خود را آغاز کرد. رویا طلوعی که اخیرا از زندان سنندج آزاد شده بود، توانست خود را به خارج از کشور برساند و از آنچه در دوران بازداشت بر سر او آوردند سخن بگوید. او قرار است شکایت نامه ای خطاب به تمام مجامع حقوقی بین المللی منتشر کند. وی در مصاحبه بسیار کوتاهی که با رادیو فردا کرد، گفت: با من در زندان سنندج همان کاری را کردند که با زهرا کاظمی کردند. او گفت که پس از شکنجه وی، او را تهدید کردند که بچههایش را به زندان خواهند آورند و در مقابل چشمانش خواهند سوزاند، مگر به آنچه بازجوها میگویند و میخواهند اقرار کند

دهم مرداد شب ساعت ده و نیم دستگیر شدم. هفت نفر از اطلاعات نیروی انتظامی با مجوز و مسلح وارد خانه شدند و سه خانم و چهار آقا، در میان گریه بچهها خانه را گشتند. بازرسی از خانه که تمام شد من را به زندان بردند




اصرار داشتند که من اعتراف کنم که رهبری تظاهرات سنندج در اعتراض به قتل "شوانه قادری" را برعهده داشته ام، تا بتوانند این اعتراف را مبنی اقدام علیه امنیت کشور قرار دهند و بگویند خودش اقرار به اقدام علیه امنیت ملی کرده است.

در مجموع ده پانزده اتهام را مطرح کردند. هر چیزی را هم که برای دیگران جرم نبوده، برای بنده جرم حساب میکردند، از جمله کتابم که به زبان کردی در سلیمانیه عراق چاپ شده، برای بنده جرم حساب شده و خیلی موارد دیگر که مهمترین آن اقدام علیه امنیت ملی است و مصاحبه با رادیوهای مختلف را به عنوان نشر اکاذیب علیه نظام حساب کردند و موارد متعدد دیگر

دوران بازداشت

من مجموعا 66 روز بازداشت بودم که از این مدت 17 روز اولش را در انفرادی در شرایط بسیار غیرانسانی به سر بردم و بقیه آن را برای این که از لحاظ روحی تخریب شوم به میان بند زنانی فرستادند که خانمهایی با جرایم قتل و مواد مخدر و غیره آنجا بودند

من تحت شکنجه قرار گرفتم و این موردی است که میخواهم به تمام نهادهای حقوق بشر در جهان شکایت ببرم و صحبتم این است که جمهوری اسلامی را نباید فقط به خاطر مسائل اتمیش به شورای امنیت برد، بلکه مساله اصلی مردم ایران درواقع زیر پا نهادن حقوق بشر است و فشارهای فراوانی که توسط رژیم به ما وارد میشود

من در سلول انفرادی تحت شکنجه قرار گرفتم و فقط میتوانم بگویم از آنچه بر خانم زهرا کاظمی گذشت، فقط لنگه کفشش را کم داشتم. شخصا توسط امیری، معاون دادستان کردستان در تاریخ پانزدهم مردادماه تحت وحشیانه ترین شکنجهها قرار گرفتم که واقعا قابل بیان نیست

شب بعد از اتفاقاتی که افتاد، باز هم از من میخواستند علیه خودم اقرار کنم. من نوشتم تنها در حضور وکیلم صحبت میکنم که به من خندیدند و گفتند اصلا در مراحل اولیه بازرسی همچنین چیزی در قانون ایران نیست. من نوشتم ایران هنوز از پیمان حقوق بشر خارج نشده و این متناقض با حقوق بشر است و من باید از وکیل استفاده کنم، که کاسه صبر آقایان لبریز شد و دستور دادند بروند بچههایم را بیاورند و تهدید کردند زنده زنده جلوی چشمانم بچههایم را میسوزانند. من خیلی این مدت با خودم فکر کردم که آیا همچنان به سکوت ناشی از رعب و تهدید ادامه دهم یا بالاخره یک جایی حرف بزنم

[Rasputin]

دلآرا, دختر دبيرستاني كه به اعدام محكوم شده اكنون در زندان رشت، در انتظار تعيين سرنوشت خويش است

اين دختر 18 ساله نقاش، با وسوسههاي فريبنده پسري به نام امير، دل به او بست تا اينكه هر دو به جرم كشتن يك زن ثروتمند دستگير شدند
دلآرا در مرحله بازجويي قتل مهين دخترعموي پدرش را به گردن گرفت و دادگاه اين دختر را به مرگ محكوم كرد
دلآرا پس از مدتي اعلام كرد كه من قاتل نيستم بلكه به توصيه امير قتل را به گردن گرفتم و اكنون بقيه ماجرا را از پرونده جنايي اين دختر و پسر زنداني ميخوانيد
دلآرا از زندان براي بازپرس خود نامهيي نوشت و اعلام كرد كه گفتههاي خود را قبول ندارد و آنچه كه گفته تحت تاؤير حرفهاي پسر مورد علاقهاش بوده است
او در نامهاش خطاب به بازپرس پرونده نوشته است: ,اعترافاتي كه در مورد قتل مهين دختر عموي پدرم كردم قبول ندارم. چرا كه در زمان بازجويي در حالت عادي نبودم
دلآرا مينويسد: روز حادثه امير به من قرصي داد كه با خوردن آن تا حدود زيادي دچار توهم و گيجي شده بودم. بعد از دستگيري هم همين گيجي وجود داشت و رعب و وحشتي كه در من ايجاد شده بود، باعث شد تا هر چه ميگفتند بپذيرم. به لحاظ مالي مشكلي نداشتم كه بخواهم دست به سرقت بزنم، پدرم مرد ؤروتمندي است و ما هيچ احتياجي به پول شخا ديگري نداشتيم
با اميرچگونه آشنا شدم
من با اميرحسين حدود يك ماه و نيم قبل از حادؤه آشنا شدم. اميرحسين در اكيپي بود كه همه آنها خلافكار بودند، در آن زمان تصور ميكردم اميرحسين از همه آنها بهتر است و مطابق معمول دوستيها، با هم بيرون ميرفتيم. گاهي دوستانش درباره خانوادهام سوالاتي ميكردند و درباره پدرم ميپرسيدند. خانواده ما در رشت بسيار معروف هستند، به همين دليل بود كه دوستان اميرحسين خيلي براي من احترام قايل بودند، صحبت از مهين دختر عموي پدرم هم ميشد، او را ميشناختند چون زن ؤروتمندي بود كه تنها زندگي ميكرد. يك روز امير با من قراري گذاشت و گفت: مطلب مهمي هست كه حتما بايد در موردش صحبت كنيم. بعد كه سر قرار حاضر شديم، امير گفت يكي از دوستانش سندي دزدي دارد و سند به نام مهين است، امير ادامه داد: از آنجايي كه وضعيت مالي دوستم اصلا خوب نيست، من به او شك دارم كه چطور اين سند را به دست آورده، چون مهين خانم فاميل تو است خواستم تو در جريان موضوع باشي
دلآرا ادامه ميدهد: امير از من پرسيد، در مورد اين مساله چيزي ميداني? و من از شنيدنش تعجب كرده بودم چون چيزي درباره سند نميدانستم. امير آنقدر حرفهيي و حساب شده حرف ميزد كه من اصلا به او شك نكردم
امير از من خواست به خانه مهين برويم تا درباره سندي كه به دست دوستش افتاده از او بپرسيم و من هم قبول كردم، امير اصرار داشت زماني به آنجا برويم كه مهين در خانهاش تنها باشد. به امير گفتم: او هميشه تنهاست. البته ممكن است نوهها يا دختر هايش به ديدن او رفته باشند، اما اشكالي ندارد و من تو را به آنها معرفي ميكنم و به پدرم هم ميگويم براي چه به ديدن دخترعمويش رفته بوديم، اما امير مرتب اصرار داشت كه مهين تنها باشد، بالاخره قرار گذاشتيم و به خانهاش رفتيم. امير به اصرار به من سيگاري داد بعد 2 قرص داد و گفت اينها آرامبخش است به نظر ميرسد مضطرب هستي، بهتر است آن را بخوري، من هم قبول كردم و قرصها را خوردم، به مقابل خانه مهين رسيديم، من زنگ در را زدم، مهين مرا شناخت و وارد خانهاش شديم. سلام و احوالپرسي كرديم و نشستيم. مهين به آشپزخانه رفت تا دندانهاي مصنوعياش را داخل دهانش بگذارد و براي ما چيزي بياورد، بعد اميرحسين به من گفت، تو ماجرا را تعريف كن، من هم قبول كردم. اما يكدفعه حرفش را عوض كرد و آهسته گفت، بيا با هم وسايلش را بدزديم. از شنيدن اين حرف خندهام گرفت و فكر كردم با من شوخي ميكند، اما بعد خيلي جدي شروع به
صحبت كرد و از دزدي حرف زد. يك دفعه سرم گيج رفت و حالم بد شد، تمام بدنم يخ كرده بود. با حالت ترس گفتم، تو اين حرفها را جدي نمي گويي? سپس امير جواب داد، چرا جدي ميگويم، تو هم بايد قبول كني. من يكدفعه از جايم بلند شدم، اصلا حالم خوب نبود نميتوانستم از خودم مقاومتي نشان بدهم. دهانم كليد شده بود. مهين آمد، روي مبل جلوي من نشست. ميخواستم جوري به مهين بفهمانم، اما امير مراقبم بود. صدايم بشدت ميلرزيد و مهين متوجه منظورم نميشد. من ايستاده بودم، اضطراب داشتم، يكدفعه امير هم بلند شد. مهين گفت بنشينيد به اين زودي ميرويد? من و امير كيفهايمان را روي ميز گذاشتيم، من رفتم و كنار مهين نشستم، مهين سر حرف را باز كرد و من ميخواستم در مورد سند حرف بزنم كه يكدفعه امير چوبي از داخل آستين كاپشنش بيرون آورد محكم به سرش كوبيد، مهين كه غافلگير شده بود داد زد و من گريه ميكردم، ميديدم كه سر مهين غرق در خون است به امير التماس كردم دست بردارد، گفتم، الان همه ميآيند، يكدفعه امير محكم دهن مهين را گرفت و در كشمكش با او مبل شكست و هر دو كف اتاق افتادند چوبدستي به زمين پرت شد. امير، سر من فرياد زد و گفت: با چوب به سرش بزن. بزن روسرش
امير مرتب داد ميزد و من از خودم ارادهيي نداشتم، چوب را برداشتم طوري زدم كه به ديوار برخورد كرد، مطمئن بودم اگر به حرفش گوش نكنم من را هم ميكشد، بلافاصله امير دهان مهين را رها كرد. به آشپزخانه دويد و چاقويي آورد، او مرتب فرياد ميزد كمكم كن دلآرا
چاقويي كه امير آورد زرد رنگ و كوچك بود، يك ضربه به بدن مهين زد و او تكان خورد، ضربه دوم را كه زد چاقو كج شد، بعد چاقو را پرت كرد، دوباره به آشپزخانه رفت و چاقويي بزرگتر آورد. چاقو را به دستم داد و گفت: بزن
من هم به جاي اينكه چاقو را به مهين بزنم به امير زدم و او زخمي شد. شروع كرد به فحش دادن. خيلي عصباني شده بود. بعد از فحاشي به زور چاقو را از من گرفت، گفت فلان، فلان شده چرا به من ميزني? مهين ديگر تكان نميخورد ، كف اتاق افتاده بود و خون از بدنش روي قالي ميريخت. امير چاقو را به زور در دست من قرارداد تا ضربهيي بزنم ولي چاقو از دستم افتاد. امير كيفش را آورد، بعد به من گفت چاقو و چوب دستي را داخل آن بينداز، بعد مرا كشان كشان سمت دستشويي برد و دست و صورتم را شست، كليد گاو صندوق را از داخل كيف مهين بيرون آورد و به من گفت همه جا را خوب بگرد. بعد خودش گاو صندوق را باز كرد و داخل آن را خالي كرد و كشان، كشان من را از خانه بيرون برد، در طول راه داشتم گريه ميكردم. يكدفعه ياد كيفم افتادم. داد زدم: امير كيفم را تو اتاق جا گذاشتم
التماس كردم كه بيايد برگرديم و كيف را برداريم ولي امير قبول نميكرد، بعد خودم برگشتم آيفون را به صدا در آوردم به همسايهيي خبردادم و گفتم: من فاميل خانم دارابي هستم، چيزي تو آپارتمانش جا گذاشتهاتم، كليد آپارتمان را هم دارم، اما در را باز نكردند، هرچند اصرار كردم كه از خانهاش در ورودي را باز كند، قبول نكرد، بعد امير مرا كشيد و برد. تنها چيزي كه در صحنه حادؤه باقي مانده بود كيف من بود و همه مدارك شناساييام را در آن گذاشته بودم
دلآرا در ادامه نامهاش آورده: وقتي سوار ماشين شديم، ياد سعيد افتادم او خواستگارم بود، از امير خواستم به آنجا برويم كه او را بفرستم دنبال كيفم. تمام راه را دويدم، تا به خانه سعيد رسيديم. زنگ زدم و سعيد در را باز كرد. من 2 بار به سعيد جواب رد داده بودم و او هر بار دست به خودكشي زده بود و يك بار هم خانهشان را آتش زده بود. او اصرار داشت با من ازدواج كند. براي اينكه سعيد را به خودم متوجه كنم سرش داد زدم و گفتم يك آدم كشته شده، كيف من هم آنجا مانده، ميتواني آن را براي من بياوري? خيلي خونسرد گفت: اين كار را ميكنم، همه چيز را بسپار به من، اگر هم بازداشت شدم همه چيز را به گردن ميگيرم، تا با اين كار حداقل عشقم را به تو ؤابت كنم. من گفتم، منتظر تو هستيم، سريع بيا بيرون. وقتي سوار ماشين شديم انگار او و امير همديگر را ميشناختند. رسيديم به خانه مهين. من و امير در خيابان اصلي منتظر مانديم و سعيد رفت و بعد از چند دقيقه با كيف برگشت و خيلي خوشحال شدم، اما حالت عادي نداشتم و مرتب جيغ ميكشيدم. امير دوباره با زور قرصي به من داد تا آرام شوم
بعد از من خواستند كه اگر گرفتار شديم همه چيز را برگردن بگيرم به من ميگفتند تو بچهيي با تو كاري ندارند. من هم گفتم حقيقت موضوع را به پدرم ميگويم و امير از شنيدن اين حرف خيلي ترسيد و گفت: چرا همه چيز را من گردن بگيرم? هنوز كه اتفاقي نيفتاده است، امير گفت پدر من ميتواند تو را نجات دهد اگر قتل را به گردن بگيري، پدرت رضايت ميدهد. به خانهمان رفتم، پايم خوني بود، سريع رفتم به حمام و وقتي بيرون آمدم متوجه شدم سعيد تلفني قضيه را به پدرم گفته كه من آدمكش هستم و مهين را كشتهام. بعد عمويم گفت تعريف كن چه اتفاقي افتاده است، پدرم به پليس زنگ زده بود و من خيلي از دست پدرم ناراحت شدم، چون اصلاص از من نپرسيد چه اتفاقي افتاده و موضوع از چه قرار بوده است. از طرفي بشدت از امير ترسيده بودم

[nanakhafan]

che dokhtare khengi booda......be nazare man amiro bayad edam konan na dokhtare chon oon badbakhto gool zade booodan..........ajab che chizayi

thx RW joon

[Rasputin]

مرد کلمه را کشف کرد و مکالمه را اختراع کرد

زن مکالمه را کشف کرد و شایعه اختراع شد

مرد قمار را کشف کرد و کارتهای بازی را اختراع کرد

زن کارتهای بازی را کشف کرد و جادوگری اختراع شد

مرد کشاورزی را کشف کرد و غذا اختراع شد

زن غذا را کشف کرد و رژیم غذایی را اختراع کرد

مرد دوستی را کشف کرد و عشق اختراع شد

زن عشق را کشف کرد و ازدواج را اختراع کرد

مرد تجارت را کشف کرد و پول را اختراع کرد

زن پول را کشف کرد و « خرید کردن » اختراع شد

از آن به بعد مرد چیزهای بسیاری را کشف و اختراع کرد

ولی زن همچنان مشغول خرید