Political Articles

[Rasputin]

When will they ever learn?" There are great lessons to be learned about the downfall of the Republican Party that was mainly due to failure of Iraq War. Had only one of the architects of Iraq war read the book The Art of War by Sun-Tzu, one of the greatest Chinese war writers in 400 B.C., they would have learned this invaluable piece of wisdom, "Victorious warriors win first and then go to war, while defeated warriors go to war first and then seek to win!"

Imagine how much money and how many American and Iraqi lives would have been saved if we did not ignore mankind's history and repeat it time after time in fighting most of our recent wars; Korea, Viet Nam, Gulf War, Iran-Iraq War, the so called "War on Terror", just to name a few and still contemplating to get into new ones! The question is why do we allow a few extremists make a mockery of wisdom, insight, truth and the American Ideals by venturing into unchartered territories without the knowledge of their culture, history, geography and other vital statistics, even pronouncing the name of the country in question during Information Age!

The most important lesson here is to replace the divisive and extremist motto of Axis of Evil to what I call the Triangle of Evil-a universal basis of all evilis- Hypocrisy, Ignorance and Arrogance-HIA!

While it is important to learn from those terrible mistakes, it is more important to cease the moment and congratulate the American public for their victory in the midterm elections. The loss of patience of erstwhile non-voting and apathetic but decent, generous and forgiving Americans and their record turnout in the elections was an indication of the fact that they no longer wanted to subscribe to "stay the course" policies and archaic and un-informed decision making in a dynamic country and a dynamic world! I congratulate my fellow Democrats and myself for this victory after running a website against extremists in America for the past six years. I am thankful that these rulers failed to take America back to the dark ages.

The great American people got tired of turning another cheek and each time get slap harder by the very same team that had promised to make America better. They took their country back when push came to shove. The extremists were heading in the direction of taking the word "people" out of the "government of the people" that was taking them to one-man rule that was defying the American Constitution, Bill of Rights and other unique privileges that are accorded to the people or individuals only in America.

In a post-election interview on CNN, Tom Delay said, "We have not lost, the Democrats have won!" And when the president was asked for his reply was; "Well, I am still the Commander in Chief!" And let us not forget Rummy's remark right after his resignation or firing-we never know which, who compared himself to Winston Churchill as an icon of taking criticism and trying to go down in history as a statesman! I cannot go in detail into everything that will be the subject of history books

But, I do like to point out a few other take-home lessons from this defeat-temporary or long term, depending on our post-election vigil to keep the extremists at bay or their undermining the victory of the people. Here are a few examples of how the so called Republican Revolution was out of touch with the reality even after their downfall:

While we are on the lookout we have to concentrate on repairing the damages done to damages done to America. We should be wary of the fact that although we Democrats have won, we still have some hawks among us who will continue to harbor the same philosophy that we just rejected. If unchecked, those policies can take us back to square one and status quo and invite more disasters and defeats. We should try to find the facts and get involved, learn from history and go forward. We should do what our president did not do. When asked whether he reads books, he said, "I do not read books, I read people!"

We have to learn that alienation of other countries is the underlying cause of terrorism that has necessitated the so called "War on Terror." In other words we are most unwise to create terror and then fight it! It is as silly as punching someone in the nose for no reason and then use their natural reaction as barbaric and uncivilized. We have to understand that the colonial mentality of the extremists does not work in the present global arena. We must no longer destabilize our world by invading other countries with no reason or fabricated reasons of our own. We have to understand that almost all people are decent and they only resort to terrorism as their last resort.

We have to recall our own history particularly where the founders of America were called terrorist by the colonial power they deposed. The people who are inducted into life of violence are the deprived generations of the lands whose resources were siphoned out when their parents were not educated and their rulers did not care in exchange to sustaining their rules.

It is most ironic that we resort to the same methods of exploitation that even the former colonial powers have abandoned. While we justify our trespassing other people's territory and branding those who defend their land by absurd name such as "killers who hate our freedom and our way of life" we have to remember that America is the nation whose Thomas Jefferson said, "resistence to tyranny is obedience to God." America deserves much better than being almost the only nation whose extremist policies are despised.

It is noteworthy also that when it comes to the people, even the so called "uncivilized" people of the so called "rogue nations" love the American people and understand that their people have been taken for a ride by the extremists. Why do extremists choose not to trust the simple human nature that unless people are provoked they never show violent reaction. Basic goodness of mankind is embedded in the American Ideals and the American value system and the world wants them to be upheld.

I hope that we have learned that "stay the course" policy was only making the already bad situation worse by contributing to more violence. By ignoring history the extremists were knowingly or unknowingly repeating the history. Please read the following piece of history and see how the extremist policies matches it:

"Beware the leader who bangs the drums of war in order to whip the citizenry into a patriotic fever, for patriotism is indeed a double-edged sword. It both emboldens the blood, just as it narrows the mind. And when drums of war have reached a fever pitch and the blood boils with hate and the mind has closed, the leader will have no need in seizing the rights of the citizenry. Rather, the citizenry, infused with fear and blinded by patriotism, will offer up all their right unto the leader and gladly so. How do I know? For this is what I have done and I am Caesar."

Domestically, we should yet quit another archaic "divide and conquer" policy and split this nation of immigrants along its seams and into its components. Or, Bang more drums of war by blaming the immigrants for all of our ills and resorting to erect another China Wall at our borders in an increasingly interdependent world. America can ill afford to curtail the freedom of its citizens by Patriot Act and surveillance without warrant. Such measures are un-American and lead to self-destruction of America, to say the least. Almost all legal immigrants, and ironically some illegal ones have escaped tyranny and chosen America-Land of the Free for that reason-freedom and opportunity. Who is to say that they should be discriminated against because they did not come on May Flower! The overall and per capita contribution the immigrants relative to their number have been higher than average. They have been a source of new ideas, new energy and vitality and a breath of fresh air without whom America would not be America that is today.

As educated and informed public is an integral part of government of the people, we need to treat public education as a national defense instead of coining fancy names in the name of rather than for education. Example is the "No Child Left Behind" that for most part has failed due to lack of funding. We have the wherewithal not to educate and inform our people but the whole world with a budget that would be like a drop in an ocean as compared with what we spend on weapons of mass destruction. We have far less reason to fear an educated people. As Thomas Jefferson said, "enlighten people and tyranny of body and mind will disappear like evil spirit in the dawn of a day."

Speaking of funding we have to balance the budget and take our huge national debt very seriously. A per capita share of national debt of about $30,000 is indeed scary. This waste of resources and letting the future generations pay for it or the use of social security funds constitutes the best means of total bankruptcy and self-destruction. In proportion to their number almost all immigrants are among the most educated and successful people and have a duty to get involved in searching for a new direction for America for the simple reason that we have vested interest in it. We have the responsibility to make this a better home for ourselves and our children and grandchildren for whom America has become a primary home.

[Rasputin]

بی گمان در شرايطی که بازار اخبار و تحليل ها در باره انتخابات پيش رو (انتخابات خبرگان و شوراها) گرم است و اظهار نظر در شرکت کردن و يا حضور نيافتن در پای صندوق های رای وجه همت بسياری از قلم بدستان و دلسوزان مام وطن شده است، شايد باز کردن بحث "هويت" و "هويت شناسی" در چنين شرايطی کمی نامونس به نظر آيد در حالی که به دليل ناآگاهی نسل امروز از "هويت" خود، انسجام و يک پارچگی بين قوميت های ايرانی به شدت در حال متزلزل شدن است و اين معضل همچون ويروسی کشنده در بين اقوام ايرانی منتشر می شود، از همين رو آگاهی دادن به نسل امروز که اسير شانتاژهای سياسی قرار گرفته و بيم آن می رود که با فريب وطن فروشان "هويت" خود را ناديده بگيرد، موضع به مراتب با اهميت تر از انتخاباتی است که از همين حالا نتايج آن بر همگان روشن است.

موضوع تقسيم ايران و يا به قولی ايرانستان شدن اين کهنه ديار اخيرا تا بدان جا رسيده است که صرف نظر از دسيسه بيگانگان که نمی خواهند ايرانی يک پارچه و منسجم باقی بماند، امر بر برخی از هم وطنان جوان و ناآگاه، هم مشتبه شده است و با دست آويز قراردادن عرق قوميت، دم از جدايی از مام وطن می زنند طرفه آن که در يک تلاش مذبوحانه در دنيای مجازی هم با راه اندازی وبلاگ و سايت هايی به زبان قومی و مادری خود، سعی در القا فراموشی هويت ايرانی در نسل جوان آذری زبان، کرد، بلوچ و اهوازی اين آب و خاک را دارند. و از اين رهگذر هر از گاهی دشمنان اين گستره تاريخی هر بار با يک اشتباه عمدی ميزان قبول اين فريب را در نسل امروز محک می زنند که آخرين آن همين ماجرای اشتباه عمدی گوگل در مورد شهر تبريز است که اين شهر تاريخی ايران زمين را به کشور همسايه منصوب دانسته بود.

آن چه پيش رو داريد مجملی از شناخت چراغ هويت ايرانی است که بحث کارشناسانه آن وظيفه صاجب نظران است و اهلش، نه من روزنامه نگار که تنها از سر وظيفه به وسع بضاعت قلم خود برای آگاهی نسل جوان امروز اين کهنه ديار می نويسم.

فرازنه ای می گفت "درخت هويت ايرانی شاخه هايش از جيحون تا اسکندريه سايه افکن است و بنابر اصلی که در بين کشاورزان و باغداران رايج است، هر درختی به اندازه شاخه هايش ريشه در زمين دارد، ريشه هويت ايرانی هم در تمام اين سر زمين ها آبشخور دارد بسان درخت انجير معابد که هر جا شاخه گذارد، خودش درختی تازه می شود و آخر کار معبد را هم می بلعد."

برای مفهوم هر چه بيشتر شناخت هويت ايرانی شايد نقل حکايتی مرتبط با موضوع خالی از لطف نباشد تا نسل جوان اين مرز بوم را، به آن چه دارد آگاه تر سازد.

نقل است مرحوم تقی زاده همان سياست مرد دوران مشروطيت در يک سخنرانی به نقل خاطره ای می پردازد که در عين عجيب بودن ماجرا، نشان دهنده روحيه ايرانی تبار است که در هر کجا باشد از هويت خود دمی غافل نبوده است.

مرحوم تقی زاده سال ها قبل از انقلاب در يک سخنرانی گفت: در قضايای مشروطه تبريز، من از تبريز آواره شدم و به قفقاز پناه بردم و در راه خطر زيادی در کمين بود، سه روز در راه بودم تا به جلفا رسيدم و روز آخر در قريه "سو جا" نزديک جلفا، بيتوته کردم تا فردا صبح به رود "ارس" رسيده و از آن رد شوم، در آن جا از اهالی ده که در قهوه خانه جمع شده بودند اين حکايت را از يکی شنيدم که می گفت: روزی به قريه مجاور ساحل روسی "ارس" به نام "باجی" رفته بودم و در ميدان ده گروهی از پيرمردان را ديدم که به دور هم جمع شده بودند و ضمن صحبت با هم درختان تازه کاشته شده چنار را آبياری می کردند، و گويا وظيفه هر روزشان همين بود. به يکی از پيرمردها گفتم: عمو جان شما که سنتان زياد است، فايده صرف اوقات برای نهال چناری که رشد آن سال ها زمان نياز دارد، چيست؟ با اين سوال همه پيران که شنيده بودند ناگهان گريه کردند و يکی در ميانشان گفت: تنها آرزوی ما در زندگی اين است که اين درختان چنار بزرگ شوند و اين جا (روستای باجی از سر حدات شوروی سابق) باز ملک ايران شود، و مامورين ماليه ايران برای جمع کردن ماليات به اين جا بيايند و ما قادر به پرداخت ماليات نباشيم و آن ها پاهای ما را به اين درختان چنار ببندند و چوب بزنند... آری برای ماليات عقب افتاده تمام سال هايی که روستای ما جز قلمرو شوروی بوده، و ما نپرداخته بوديم ما را بزنند، به اين درخت ها آويزانمان کنند و مدام به زبان فارسی به ما فحش بدهند که پدر سوخته ها چرا ماليات نمی دهيد و زود ماليات عقب مانده را حاضر کنيد ما هم در حالی که شانه هايمان از ضرب تازيانه سياه شده است، مدام به ترکی فرياد بزنيم، به خدا نداريم، والله نداريم، به سر قبله عالم قسم که نداريم.

بگذاريد به نقل يک خاطره ديگر بپردازم و بعد اين مقال را در يک جمله جمع کنم، باستانی پاريزی حکايتی مشابه ای از زمان راه اندازی "مس سر چشمه" دارد که نشان دهنده قوت ريشه هويت در نهاد ايرانيان است، استاد پاريزی نقل می کند قبل از انقلاب وقتی که معدن مس سرچشمه، که يکی از بزرگ ترين معادن مس در دنيا محسوب می شود، با کمک يکی از شرکت های انگليسی راه افتاد و شروع به کار کرد، طبعا يک کوهستان بايد می رفت در دل کوره معدن، از اين رو ساکنان کوهستان به خاطر گازهای آلوده کننده و باران های اسيدی کوره معدن، يا می مردند و يا بار و بنه را به شهرهای اطراف مثل کرمان و رفسنجان می بردند و در آن جا مقيم می شدند، علاوه بر اين مردم در اطراف کوهستان، مردم بی بضاعتی هم بودند که با کندن دل زمين بيغوله های می ساختند که روی آن را با شاخه های چوب می پوشاندند و با بوته و خاک آن را اندود می کردند و يک دريچه کوچک هم برای رفت و آمد می گذاشتند. شرکت انگليسی هر کدام از اين بيغوله ها را در آن زمان به مبلغ شش هزار تومان خريد و فروشندگان هم راضی بودند، پير زنی بود که دو، سه بيغوله داشت و فروخت، درخت توت جلوی بيغوله اش را هم جداگانه فروخت، اجاقی که بيرون بيغوله داشت را هم به قيمت بالايی فروخت و پولش را گرفت چون دبه آورده بود که اجاق روی بيغوله نبايد حساب شود و دو سه بار دبه کرد و باز فروخت حتی چوب های اضافی را که در اطراف بيغوله بود، حساب کرد و از شرکت انگليسی پولش را گرفت و دمادم آخر که می خواست بر روی وانت سوار شود و به شهری ديگر برود، نگاهی به قبرستان آبادی خود که بيش از چند قبر در آن نبود، انداخت و با اشاره به قبر مادرش، با قطره اشکی گفت: نمی دانم اين يکی را چه کنم.

حال با عنايت به آن چه آمد اين پرسش از آنهائی که خواب تقسيم ايران به بهانه های واهی قوميت و چه و چه را دارند، مطرح است که به راستی چنين مردمی که با هويت خود پيوند تاريخی دارند و بدون اين چراغ گامی از گام نمی توانند بر دارند چگونه اين کهنه ديار را می توان "ايرانستان" ساخت؟ اين درخت تناور هويت را چه می کنيد؟ که قطع ناشدنی است، بيائيد به جای قطع درخت هويت، خود را محکم تر به آن ببنديم. که به تيغ، اين رشته را نتوان بريدن.


بيژن صف سری

http://www.bijan-safsari.com

[Rasputin]

[Rasputin]

احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، در نامه ای به رومانو پرودی، نخست وزیر ایتالیا، آمادگی جمهوری اسلامی را برای همکاری با این کشور در جهت کمک به صلح در خاورمیانه اعلام کرده است.
از جزئیات نامه آقای احمدی نژاد به آقای پرودی که سعید جلیلی، معاون وزرات خارجه ایران، آن را تسلیم نخست وزیر ایتالیا کرده است، تا کنون گزارشی منتشر نشده و دولت ایتالیا تاکید کرده است که مفاد نامه را به دقت بررسی خواهد کرد.

اگر مضمون نامه آقای احمدی نژاد به رومانو پرودی پیشنهادی شفاف برای همکاری ایران با اتحادیه اروپا به منظور کمک به استقرار صلح در خاورمیانه باشد، در آن صورت نامه وی را باید تحولی بنیادی در سیاست ایران در برابر بحران خاورمیانه بویژه اسراییل دانست.

این در حالی است که روند کلی سیاست در ایران و بخصوص اظهارات اخیر آقای احمدی نژاد در باره اسراییل، با اعلام آمادگی وی برای کمک به روند صلح در خاورمیانه، کاملا متناقض به نظر می رسد.

برای رفع این تناقض آیا باید چنین گمان کرد که آقای احمدی نژاد از یک سو برای جلب اطمینان هواداران افراطی خود در داخل کشور، بر شعار نابودی اسراییل تاکید می کند و از سوی دیگر، به منظور جلوگیری از انزوای بین المللی جمهوری اسلامی، پیام های متفاوتی در این باره به جهان خارج ارسال می کند؟

اگر چنین باشد، آنگاه این پرسش پیش می آید که سیاست واقعی محمود احمدی نژاد در برابر صلح خاورمیانه کدامیک از موضع گیری های وی است؟ آنچه در داخل به هواداران خود می گوید یا نامه ای که به نخست وزیر ایتالیا می نویسد؟

معمولا در ایران چنین تصور می شود که مقام های جمهوری اسلامی همواره در موضوعات سیاست خارجی، زبانی دوگانه داشته اند که یکی مصرف داخلی و دیگری کارکرد خارجی داشته است. از همین رو، برخی صاحب نظران آن دسته از مواضع خارجی ایران را که تند و رادیکال است چندان جدی نمی گیرند و در مقابل لحن ملایم و دیپلماتیک ایران در حوزه بین المللی را موضع واقعی جمهوری اسلامی تلقی می کنند.

تجربه گذشته اما نشان می دهد که چنین تصوری کاملا با واقعیت منطبق نیست و به راحتی نمی توان از زبان دوگانه مقام های ایرانی، موضع واقعی آنها را دریافت. همین مساله، تا اندازه زیادی سبب بی اعتمادی برخی از کشورهای جهان به پیام های آشتی جویانه جمهوری اسلامی شده است، موردی که می توان آن را از واکنش آقای پرودی به نامه آقای احمدی نژاد نیز دریافت، واکنشی که آشکارا نسبت به نیات واقعی رئیس جمهور ایران برای کمک به صلح خاورمیانه تردید آمیز بوده است.

هر چند که در آمادگی احتمالی ایران برای کمک به روند صلح خاورمیانه می توان تردید جدی داشت، با این همه به نظر می رسد که ایران خواهان وخامت بیشتر اوضاع در خاورمیانه نیست و نشانه هایی از این سیاست را می توان در دیپلماسی ایران دید.

به عبارت روشن تر، ایران با صلحی که منجر به پذیرش موجودیت اسراییل در خاورمیانه شود به شدت مخالف است، مگر آنکه در مواضع آن انقلاب رخ دهد. در عین حال، ایران با شدت یافتن درگیری های خاورمیانه دست کم در شرایط حاضر موافق به نظر نمی رسد و در مجموع ترجیح می دهد که روند کنونی ادامه یابد، روندی که نه صلح است و نه جنگ، بلکه تنشی است کم شدت و فرساینده.

احتمالا بر همین اساس است که سفارت ایران در بیروت برای پیشگیری از فرو غلتیدن لبنان در یک جنگ داخلی و یا بروز هرج و مرج کامل در آن کشور با سفارت عربستان سعودی رایزنی می کند و در عین حال، جهاد اسلامی فلسطین که گفته می شود روابط بسیار نزدیکی با تهران دارد، به پیشنهاد محمود عباس رئیس دولت خودگردان فلسطین برای پایبندی به یک آتش بس دو طرفه با اسراییل، به طور اصولی روی خوش نشان داده است.

در این میان، اما مساله اصلی این است که اتحادیه اروپا صرفا در پی پیشگیری از وخامت بیشتر اوضاع در خاورمیانه نیست، بلکه می خواهد با کمک به از سرگیری مذاکرات اسراییل و فلسطینی ها به استقرار صلح در خاورمیانه دست یابد، صلحی که ضمن ایجاد کشور مستقل فلسطینی، امنیت اسراییل را نیز تضمین کند.

با این حساب، پیشنهاد آقای احمدی نژاد به رومانو پرودی نمی تواند چیزی بیش از علاقه ایران به کمک به اروپا برای جلوگیری از شدت یافتن بحران خاورمیانه باشد، از همین رو، هنگامی که ایتالیا به عنوان یکی از مبتکران طرح صلح اروپایی، جزئیات پیشنهاد ایران را دریابد، به احتمال زیاد از آن ناامید خواهد شد.

با این حال اگر چشم انداز تحولات خاورمیانه به اندازه ای وخیم باشد که کمک ایران به پیشگیری از وخامت بیشتر اوضاع مثبت تلقی شود، در آن صورت اروپایی ها، نامه آقای احمدی نژاد را اندکی امیدوار کننده خواهند یافت.

[Rasputin]

نوامبر امسال برای هزاران پناهجو در آلمان که بعد از سالها موفق به گرفتن حق اقامت می شوند روز بزرگی است و برای گروه بزرگتری که مصوبه تازه در مورد دادن اقامت آنها را در بر نمی گيرد ادامه شرايط بلاتکليفی و نگرانی است.
با وجود اينکه دادن حق اقامت به خارجيان بلاتکليف روز جمعه گذشته در جلسه وزرای داخله ايالت های آلمان به تصويب رسيد اما بحث در مورد آن همچنان ادامه دارد.

"فرانس مونترفرينگ" وزير کار آلمان که عضو حزب سوسيال دمکرات است طرح تصويب شده را قابل قبول دانست . "کلوديا روت" رئيس حزب سبزها آن را مورد انتقاد قرار داد و گفت که اين قانون همچنان خيلی ها را در وضعيت نامعلومی نگه می دارد. کليسای کاتوليک هم مصوبه اجلاس وزرای داخله را دلسرد کننده دانست.

سازمان "پرو آزول" به عنوان بزرگترين سازمان دفاع از حقوق پناهندگان در آلمان از توافق بدست آمده شديدا انتقاد کرد.

"گونتر بوکهارد" رئيس اين سازمان در اطلاعيه ای اظهار داشت که با اين مصوبه 100 هزار نفر همچنان در آلمان با اقامت موقت می مانند. به دليل بالا بودن تعداد بيکاران در آلمان اين پناهجويان شانسی برای پيدا کردن کار ندارند.

خارجيان با اقامت موقت در آلمان




در آلمان بين 190 تا 200 هزار نفر پناهجو با اقامت موقت زندگی می کنند . اقامت اين گروه به معنای بستن شدن پرونده پناهندگيشان و عدم شانس دريافت اقامت است.

140 هزار نفر از اين تعداد بالای پنج سال است که در آلمان زندگی می کنند و 50 هزار نفر آنها بيش از ده سال .35 در صد آنها را بچه ها تشکيل می دهند که عده زيادی از آنها در آلمان بدنيا آمده اند.

وضعيت نامعلوم اقامتی شرايط زندگی سختی را برای اين پناهجويان بوجود آورده است . آنها اجازه کار ندارند و ملزم به اقامت در مکانهای تعيين شده هستند.

ايرانيان با اقامت موقت در آلمان

در مورد ايرانيانی که دارای اقامت موقت " دولدونگ " در آلمان هستند آمار تازه ای در دست نيست. در آخر سال 2004 تعداد اين ايرانيان 4718 نفر اعلام شد. با توجه به شرايط دشوار اقامتی می توان حدس زد که به اين تعداد افزوده شده باشد .

با اعلام شرايط تازه گرفتن اجازه اقامت برای پناهجويان با چند تن از پناهجويان ايرانی که دارای وضعيت اقامتی نامعلومی هستند گفتگو کرديم.

"پروانه" 5 سال و نيم است که به همراه دو فرزندش به آلمان آمده و بيش از يکسال است که پرونده پناهندگی اش بسته شده است در رابطه با تصميم اعلام شده او در حاليکه گريه می کند می گويد:
" ماههاست که من منتظر اين تصميم بودم . همه می گفتند در ماه نوامبر درست می شود ولی حالا ما برای استفاده از اين قانون 6 ماه کم داريم .همه اميدم به باد رفت . دوباره بايد انتظار بکشيم و من ديگر طاقتش راندارم."




خانواده اکبری 8 سال است که در آلمان هستند و در صورتی که کار پيدا کنند می توانند از حق اقامت استفاده کنند.پدر خانواده می گويد:
" من هنوز هم باور نمی کنم که اقامت بگيريم . با توجه به وضعيت بازار کار در آلمان دشوار می توان در مدت کوتاه تا آخر سپتامبر کار پيدا کرد ولی بهرحال از اين ستون به آن ستون فرج است.باور نمی کنيد که من دو سال است از ترس اينکه شب بيايند و ما را پس بفرستند يک خواب راحت نکردم. حالا لااقل راحت می خوابم."

در يک اتاق کمپ پناهندگی در شهر کلن جشن کوچکی بر پاست . خانواده سه نفری با توجه به اينکه مرد توانسته است شغلی بيابد می توانند فوری تقاضای اقامت کنند .دوستان اين خانواده در شادی آنها شريک شده اند.

"دوريس کولش " مددکار اجتماعی که مراجعه کنندگان زيادی با وضعيت اقامتی نامعلوم دارد اميدوار است که بتوان ار تبصره های در مورد کسانی که مشکلات روحی دارند و زنان تنهائی که در شرايط دشواری بسر می برند استفاده کرد.

در مورد اينکه با طرح تصويب شده چه تعداد از کل پناهجويان می توانند از حق اقامت استفاده کنند آمار و حدسيات متفاوت است . کسانی که شاغل هستند و در مرحله اول می توانند اقامت بگيرند 20 هزار نفر تخمين زده می شوند. تلويزيون کانال اول آلمان رقم 100 هزار نفری را ذکر می کند که در مجموع شامل اين قانون خواهند شد.

[Rasputin]

حسن نصرالله، دبیر کل حزب الله لبنان، اعلام کرده است که برای سرنگونی دولت فواد سینیوره، نخست وزير اين کشور هواداران خود را به خیابان ها خواهد کشاند و مردم لبنان را دعوت به نافرمانی مدنی خواهد کرد.
آقای نصرالله که سخنانش روز یکشنبه از شبکه تلویزیونی المنار پخش شد، تاریخی برای کشاندن هواداران خود به خیابان های بیروت مشخص نکرد، اما مطبوعات لبنان گزارش داده اند که تظاهرات خیابانی طرفداران حزب الله روز پنجشنبه هفته جاری همزمان با تشکیل هیئت دولت لبنان به رهبری آقای سینیوره آغاز خواهد شد.

حسن نصرالله وعده کرده است که با نافرمانی مدنی دولت لبنان را ساقط خواهد کرد، دولتی که به ادعای وی دولت آقای سینیوره نیست، بلکه دولت جفری فلتمن سفیر آمریکا در بیروت است.

دبیر کل حزب الله در عین حال تاکید کرده است که بی ثبات کردن لبنان و درگیری بین شیعه و سنی، خط قرمزهایی است که حزب متبوعش از آن عبور نخواهد کرد، از همین رو، او پیروان خود را فراخوانده است که به دارایی های خصوصی و دولتی آسیب نرسانند و با نیروهای طرف مقابل درگیر نشوند.


استفاده از تظاهرات خیابانی و یا نافرمانی مدنی که انقلاب رنگی یا مخملی نام گرفته است، معمولا در کشورهایی با موفقیت روبرو شده، که اولا دولت آن کشور از نظر جامعه جهانی غیر دموکراتیک بوده و در ثانی نیروی اپوزیسیون از نگاه جامعه بین المللی به عنوان نیرویی دموکراتیک شناخته شده است



ولید جنبلاط رهبر دروزی های لبنان، برنامه حزب الله را "کودتا" علیه دولت آقای سینیوره دانسته است؛ دولتی که به رغم خروج وزیران شیعه از آن، همچنان از اکثریت پارلمانی برخوردار است، اما حزب الله و متحدانش آن را به دلیل عدم حضور همه فرقه های عمده لبنان نامشروع و غیر قانونی می دانند.

طبق قانون اساسی لبنان، دولت باید متشکل از همه فرقه های مهم این کشورباشد، اما اینکه آیا خروج نمایندگان یک فرقه از دولت باعث سلب مشروعیت آن می شود یا خیر، محل منازعه گروه های لبنانی است چرا که قانون اساسی در باره این موضوع سکوت کرده است.

مسئله دادگاه ترور رفيق حريری

به هر صورت، در حالی که حزب الله، دولت آقای سینیوره را نامشروع می داند، این دولت پیش نویس طرح تشکیل دادگاه بین المللی برای محاکمه متهمان به قتل رفیق حریری، نخست وزیر فقید لبنان، را تصویب کرده و منتظر رای شورای امنیت سازمان ملل برای اجرایی کردن آن است.

تاکنون، هیچیک از کشورهای جهان حتی سوریه و ایران که حامیان خارجی حزب الله به شمار می روند، خروج نمایندگان شیعه از دولت آقای سینیوره را به مفهوم سلب مشروعیت آن تلقی نکرده اند و حتی به عکس، کشورهای غربی با توصیف کردن دولت فواد سینیوره به عنوان یک دموکراسی جوان و نوپا در خاورمیانه، به حمایت قاطع از آن برخاسته اند.

به نظر می رسد همین مساله، بر برنامه حزب الله برای سرنگونی دولت لبنان تاثیر منفی خواهد گذاشت.




استفاده از تظاهرات خیابانی و یا نافرمانی مدنی که انقلاب رنگی یا مخملی نام گرفته است، معمولا در کشورهایی با موفقیت روبرو شده، که اولا دولت آن کشور از نظر جامعه جهانی غیر دموکراتیک بوده و در ثانی نیروی اپوزیسیون از نگاه جامعه بین المللی به عنوان نیرویی دموکراتیک شناخته شده است.

هر چند که حسن نصرالله رهبر حزب اله لبنان تاکید می کند که برنامه او برای سرنگونی دولت فواد سینیوره، صلح آمیز و دموکراتیک است، اما این نکته ای نیست که مورد توافق جامعه بین المللی باشد.

حزب الله در بین دولت های جهان متحدان بسیار اندکی دارد و در مقابل، اکثریت قاطع قدرت های جهانی و کشورهای منطقه با آن مخالفند.

بر این اساس، آمریکا و متحدان غربی آن، نه فقط برنامه حزب الله را برای سرنگونی دولت لبنان، دموکراتیک نمی دانند، بلکه حرکت آن را به تحریک سوریه و ایران و کوششی در جهت پیشگیری از تشکیل دادگاه بین المللی برای محاکمه متهمان قتل رفیق حریری ارزیابی می کنند.

جامعه بين المللی و چالش حزب الله

هر چند که حزب الله، برنامه خود را بی ارتباط با تشکیل داداگاه بین المللی می داند، اما همزمانی خروج نمایندگان آن و متحدانش از کابینه آقای سینیوره با تصمیم این کابینه برای تصویب پیش نویس طرح تشکیل دادگاه بین المللی، حزب الله را در معرض اتهام ایجاد اخلال در جهت شناسایی و محاکمه عاملان قتل آقای حریری قرار داده است.


به نظر می رسد که حزب الله با به چالش طلبیدن دولت فواد سینیوره، بخش بزرگی از جامعه بین المللی را که به صراحت پشتیبان دولت وی است، به چالش طلبیده است، چالشی که مشخص نيست چه تاثيری بر سرنوشت حزب الله و به تبع آن لبنان و خاورمیانه داشته باشد



طرح این اتهام قاعدتا تاثیر چندانی بر هواداران حزب الله در لبنان ندارد، اما بخش عظیمی از مردم لبنان را که از دخالت سوریه در کشورشان ناراضی اند، نسبت به نیات واقعی حزب الله برای سرنگونی دولت بدبین می کند.

این در واقع، دومین عاملی است که احتمال دارد حزب الله را از دستیابی به هدفش برای ساقط کردن دولت آقای سینیوره باز دارد.

احتمالا با درک همین نکته است که رهبران جنبش 14 مارس (ائتلاف نیروهای ضد سوری) اعلام کرده اند که برای حل بحران سیاسی لبنان حاضربه سازش اند، در صورتی که فرمول سازش مانع از تشکیل دادگاه بین المللی برای محاکمه متهمان قتل آقای حریری نشود.

اصرار حزب الله بر نپذیرفتن چنین پیشنهادهایی می تواند اتهام وارده به این حزب را مبنی بر به خطر انداختن ثبات لبنان برای نجات سوریه از پیامدهای تشکیل دادگاه بین المللی تشدید کند و باعث تضعیف موقعیت آن در لبنان شود.

به هر حال، به نظر می رسد که حزب الله با به چالش طلبیدن دولت فواد سینیوره، بخش بزرگی از جامعه بین المللی را که به صراحت پشتیبان دولت وی است، به چالش طلبیده است، چالشی که مشخص نيست چه تاثيری بر سرنوشت حزب الله و به تبع آن لبنان و خاورمیانه داشته باشد.

[Rasputin]

He founded the world's first multinational empire, was celebrated in the Bible and Qur'an and is recognised as ancient Persia's greatest king. But now the 2,500-year-old tomb in which Cyrus the Great rests is at risk from one of the many vast dam projects that Iran's present rulers say is vital to future development.
Conservationists, including the UN's heritage body, Unesco, say the £15.5m Sivand dam threatens the long-term survival of the historic tomb and the remains of several adjoining palaces at Pasargad in southern Iran.

The issue highlights a classic conflict in contemporary Iran. The urgent need for water in a parched region on the one hand, versus the desire to preserve remnants of an ancient civilisation, in which most Iranians express great pride, on the other.
Putting the clash in perspective, cultural heritage campaigners point out that Iran has always had an urgent demand for water and warn that priceless reminders of the glory of historic Persia are being jeopardised needlessly for short-term gain.

They insist the dam, intended to irrigate farming land 40 miles away, will drastically raise local humidity levels and destroy culturally precious structures that have survived from antiquity specifically because of dry conditions. A petition prepared by a conservationist website, savepasargad.com, has gathered more than 50,000 signatures and has been presented to Unesco, which has designated Pasargad a world heritage site.

Work on the project began 11 years ago and is virtually complete. After several delays, Iran's water authority has scheduled next February as the starting date for the 15m gallon capacity facility, which sits just three miles from Cyrus's tomb. The tomb is built on the site where the ancient monarch defeated Astyages in 550BC.

The dam's opening has already been postponed by more than a year to allow international teams of archaeologists to dig in the neighbouring Tange Bolaghi gorge, where civilisation is believed to date back 6,500 years. Excavations have uncovered a wealth of remains, including remnants of a palace belonging to King Darius the Great, a successor to Cyrus, and an iron smelting plant traced back to around 2,500BC. The skeleton of a human female, originating from around 4,000BC was also discovered in a cave.

The gorge, thought to have been a hunting area for kings during the 2,800-year-old Achaemenid dynasty, will be flooded once the dam starts operating. Hundreds of hectares of farmland will also be swamped, necessitating compensation for local farmers.

The water authority insists the tomb will be unaffected but has offered to install humidity measuring devices to monitor possible damage.

Campaigners say the environmental impact has been inadequately studied, however. They believe increased humidity will corrode the stonework of the ancient structures and weaken their stability by softening the soil on which they stand.

"Apart from the dangers of humidity, nobody can assure us that there won't be constant underground tremors from the dam which will affect the buildings' foundations," said Ali Hashemi, secretary of Farpad, a conservationist campaign group. "In areas near a dam, water springs emerge underground and they could easily emerge under Cyrus's tomb. We have these precious historic sites here today but if they are destroyed by water, future generations will only be able to learn about them in books."

The dispute reflects a bitter struggle to preserve symbols of Iran's pre-Islamic heritage in the face of opposition from the country's religious authorities, who have denounced Cyrus and other former monarchs as tyrants.

After the 1979 Islamic revolution, a leading ayatollah, Sadegh Khalkali - a close henchman of the late Ayatollah Ruhollah Khomeini, the revolution's spiritual leader - attacked the ancient emperor's legendary greatness as a "Jewish myth" in a book called The False Cyrus. Cyrus is revered in Jewish history for freeing the Jews exiled in Babylon and ordering the rebuilding of their temple in Jerusalem after the Babylonian king Nebuchadnezzar destroyed it. Cyrus's deeds are extolled in the Old Testament's book of Ezra.

The government's hostility has prompted some campaigners to denounce the dam as a conspiracy designed to destroy a symbol of Iran's monarchical heritage. They say more than 80 dams have been built since the revolution, inflicting great damage on pre-Islamic cultural artefacts. Dam building was a top priority during the eight-year presidency of Hashemi Rafsanjani, one of the revolution's leaders and still an influential figure in Iran.

But residents in Arsanjan, a town south-east of Pasargad, insist the need for the Savand facility is genuine. By infusing 200 litres of water per second into nearby fields, farmers say the dam will transform a situation that has forced them to dig deep wells or use drinking water to cultivate fields rendered arid by salty soil.

"The people in this town are waiting for water. They believe water is life," said the mayor, Farzad Mirzai. "A farmer who lives here might not go to Pasargad once in 10 years, but he cannot turn a blind eye to water. By building this dam and saving the livelihoods of thousands of people, we have the chance to build things that could turn into historic sites 2,500 years from now."

[Rasputin]

Founded in 1963, the Literacy Council of Montgomery County, Maryland, is a private, non-profit organization dedicated to helping adults in Montgomery County learn to speak, read, write and understand English. In our English as a second language program (read, write and speak) approximately 24 of our foreign born students are from Iran.

As of today we have more than 300 students waiting to be matched with a tutor. The waiting list includes many Iranian students.

In order to address this critical shortfall I am turning to your organization for advice and suggestions on how we could reach out to potential Iranian-American volunteer tutors from within the community. If at all possible perhaps we could discuss a joint-outreach approach and/or strategy?

Prospective tutors do not need to have any prior experience in education. They only need to be fluent in English and have the desire to assist an adult to read and write in English. The time commitment is only about two hours per week for a period of around 6 months.

I look forward to receiving your invaluable advice, suggestions and input on this very important issue that concerns both the broader community in Montgomery County in general and the Iranian-American community in particular.

[Rasputin]

يک نهاد مسئول از دولت روسيه تقاضا کرده است که درباره مرگ برخی از ناراضيان آن کشور توضيحات بيشتری بدهد.
آخرين مورد از مرگ های مشکوک مخالفان دولت روسيه الکساندر ليتويننکو بود که در لندن در گذشت.

دولت بريتانيا از سفارت روسيه در لندن تقاضا کرده است که درباره مرگ آقای ليتويننکو توضيح بدهد.

ميکلوش هوروستی سرپرست بخش آزادی رسانه های گروهی در سازمان امنيت و همياری در اروپا گفته است که دولت روسيه بايد به روشن شدن علت و شرايط مرگ برخی از مخالفانش کمک کند.

آقای هوروستی به بی بی سی گفت که دولت روسيه در مرگ آنا پوليتکوفسکايا که ماه پيش درگذشت تا حدی مسئول بوده است.

آقای هوروستی دولت روسيه را به دست داشتن در قتل مخالفانش متهم نکرد، اما گفت که روسيه در روشن شدن برخی از موارد مشکوک کوتاهی می کند و اين باعث افزايش بی اعتمادی می شود.

پليس بريتانيا در جريان تحقيقات در مورد مرگ يک جاسوس سابق روسيه، که روز پنجشنبه (23 نوامبر) در اثر يک عارضه مرموز در بيمارستانی در لندن درگذشت، در سه محل مختلف شهر متوجه تشعشعات اتمی بالاتر از حد معمول شده اند.

مرگ الکساندر ليتويننکو، جاسوس سابق روسيه و منتقد دولت ولاديمير پوتين، که پس از خروج از اين کشور تابعيت بريتانيا را پذيرفته بود، به وجود پلوتونيوم راديواکتيو در بدن وی ارتباط داده شده است.

از زمان بستری شدن آقای ليتويننکو، پليس بريتانيا اعلام داشت که نسبت به تلاش عمدی برای مسموم کردن وی ظنين است.

به گزارش پليس روز اول نوامبر، آقای ليتويننکو با يک مامور سابق کا گ ب و يک مرد ديگر در يکی از هتل های لندن ملاقات کرد و پس از آن نيز با يک مشاور امنيتی ايتاليايی در رستورانی شام خورد. اواخر همان روز، وی احساس بيماری کرد و بعدا به بيمارستان منتقل شد.

[Rasputin]

سياست بوش در قبال ايران دوگانه است / مشاور امنيت ملی اسبق آمريکا با ضروری دانستن برگزاری کنفرانس بين المللی برای حل مشکلات عراق، سياست دولت جرج بوش در قبال برنامه هسته ای صلح آميز ايران را دوگانه و متناقض خواند.
به گزارش خبرگزاری مهر،"زبيگينو برژينسکی" در گفتگو با تلويزيون "بلومبرگ" که امروز پخش خواهد شد؛ در پاسخ به سوالی درباره سياست دولت بوش درقبال ايران، آن را سياست متناقض خواند.

وی درپاسخ به اين سوال که آيا آمريکا بايد اين واقعيت را که ايران درحال دستيابی به تسليحات هسته ای بپذيرد يا نه؟ خاطر نشان کرد:"من کاملا متقاعد نشده ام که آنها (ايرانيها)هم اکنون درجستجوی آن(سلاح هسته ای)هستند." وی در عين حال ادعا کرد:" رهبران ايران در حال جستجوی يک بر نامه هسته ای جامع است که اين کشوررا درجايگاه توليد تسليحات هسته ای قرارخواهد داد ".

اين کارشناس مسائل خاورميانه گفت :"ژاپن می تواند به سرعت تسليحات هسته ای توليد کند، اما اين کار را انجام نداده است و تصور می کنم که اين جايی است که ايران می خواهد به پايان آن برسد."

برژينسکی درباره افزايش نيروهای آمريکايی در عراق گفت: "اين ترفند وزارت دفاع خواهد بود که پيش ازآغاز خروج نظاميان خود از اين کشورتعداد نظاميان خود را افزايش دهد و من ازاين اتفاق واقعا متعجب نخواهم شد ".

وی افزود: اين ترفندی خواهد بود که جان مکين سناتور جمهوريخواه و تندروها را راضی خواهد کرد .

سناتورمک کين در19 نوامبر(28 آبان) اعلام کرده بود که نظاميان آمريکايی در راه يک سياست شکست خورده درعراق مبارزه می کنند و می ميرند. مگر آنکه تعداد آنها به قدر کفايت برای تضمين پيروزی نظامی افزايش يابد .

به گزارش مهر، برژينسکی درادامه اين گفتگو، راهکارهايی را برای پايان اشغال عراق توصيه وخاطرنشان کرد: مقامهای آمريکايی و عراقی بايد به طورمشترک، تاريخی را برای خروج نظاميان آمريکايی ازعراق اعلام کنند که پيش از پايان سال 2007 باشد.

وی افزود: حتی در بهترين نتيجه ممکن،عراق احتمالا سکولار يا دموکراتيک نخواهد شد و روشن است اين چيزی نيست که ما پيشتراز آن به عنوان پيروزی ياد کرديم.

وی دراين باره که آيا مقامهای آمريکايی به طورموقت تعداد نظاميان خود را درعراق افزايش و بعد کاهش خواهند داد گفت: نگرانی من اين است که آنها اين کاررا به کندی انجام دهند و بعد در پايان ، به طور غيرعمد ، از سياست ما در ويتنام پيروی کنند؛برای مثال ما عراقيها را مقصر بدانيم و آنجا را ترک کنيم و در نتيجه بدترين اوضاع ايجاد شود.

وی افزود : آمريکا بايد با رهبران عراق درباره تاريخ خروج نظاميان خود از اين کشور و خارج کردن آن دسته از رهبرانی که برسر قدرت هستند ، گفتگو کند و سپس با اطمينان به طور مشترک تاريخ خروج را اعلام کند .

برژينسکی همچنين تصريح کرد: عراقيها بايد ازهمسايگان مسلمان خود به همراه پاکستان، مغرب و الجزاير برای برگزاری يک کنفرانس بين المللی دعوت به عمل آورند تا راههای برقراری ثبات دراين کشور پس از خروج نظاميان آمريکايی را بررسی کنند .

وی افزود: آخر از همه ، آمريکا بايد تلاشهای بين المللی برای کمک به بهبود وضعيت اقتصادی عراق پس از خروج نظاميان آمريکايی ازاين کشوررا سازماندهی کند . با گذشت زمان ، فرصتهای اجرای آنچه که به طور موثر توصيه شده است؛ کاهش خواهند يافت که اين يک فاجعه است .

برژينسکی همچنين درباره خروج نظاميان آمريکايی از عراق ادعا کرد که عراق احتمالا با ثبات نخواهد شد و اساس قدرت ، ائتلافی بين شيعيان و کردها خواهد بود .

دموکراتها که در انتخابات 7 نوامبر پيروز شدند قرار است کنترل کنگره را در دست گيرند و بوش تحت فشار است تا به نگرانيها درباره مدت زمان حضورنظاميان آ مريکايی درعراق رسيدگی کند؛ برژينسکی طبق برنامه درباره اين موضوع با دموکراتهای مجلس نمايندگان در نشست 5 دسامبر(14 آذر) گفتگو خواهد کرد .

برژينسکی 78 ساله ، مشاور امنيت ملی جيمی کارتر رئيس جمهوری اسبق آمريکا از سال 1977 تا 1981 بود و هم اکنون در مرکز مطالعات بين الملل و استراتژيک واشنگتن مشغول فعاليت است .

طی خدمت برژينسکی در کاخ سفيد، آمريکا به عادی سازی روابط خود با چين پرداخت و با اتحاد جماهير شوروی سابق برسرکاهش تسليحات هسته ای به توافق رسيد

[Rasputin]

تحريمی ها!
لااقل برای
دوره بعدی
آماده شويد
مليحه محمدی



سوم تير ماه سال گذشته وقتيکه معجزه هزاره سوم (١) همه دنيا را در خماری گذاشت و در ايران ظهور کرد، تحريم*کنندگان انتخابات نفس راحتی کشيدند و خستگی از تن*ها بدر کرده و ناکرده، به ميدان مبارزه مجازی برگشتند و فرياد سردادند که*ای فاشيسم آمد، ارتجاع حاکم شد، ـ و از همه تأثربارتر اينکه ـ دستاوردهای مردم به باد رفت!!

بطوريکه گاهاً تحريم نکرده*ها دلداری*شان می*دادند که زياد غصه نخورند و از فاشيسم نترسند. که اين طرفه، تاريخ و زمان مصرفش گذشته است. اما خوب اين نيز واقعيت است که برخی از خواص اين مکتب را ما همواره در ايران تجربه کرده*ايم و به اصطلاح گرگ باران ديده*ايم. انديشه تک محصولی*اش را، و بويژه، و از همه شاخص*تر عوامفريبی*اش را!

معجزه هزاره سوم در واقع دو سال و اندی پيش از آن ظهور خزنده*ای در شهرداری تهران کرده بود؛ آنهم باز به لطف تحريم کنندگان و قهر کرده*گان! و کراماتش را هم بلافاصله با اولين خطابه*اش در مقام شهردار آشکار کرده، فرموده بود: ما از آنجا زيان کرديم که سياست را از مساجد به احزاب برديم! و بلافاصله تمام تلاش خود را در مسجدی کردن کشور، از سياست گرفته تا هنرش آغاز کرده بود. همان ماههای اول، مديريت و محتوای روزنامه همشهری، پرتيراژترين روزنامه کشور را که متعلق به شهرداری تهران بود به شکل و شمايل خود درآورد. خانه تئاتر، اداره تئاتر، آموزشگاه مجسمه*سازی، تئاتر نصر و تئاتر پارس تهران را بست و جامعه فرهنگی هنوز از شوک اين اقدامات خارج نشده بود که اعلام شد ماموران سد معبر شهرداری! ـ بله مأموران سد معبرـ به خانه هنرمندان مراجعه و تمام وسايل انجمن مجسمه*سازان را بيرون ريخته و کافی شاپ را هم تعطيل کرده*اند.
عمده مراکز فرهنگی وابسته به شهرداری را که در دوران شهرداری کرباسچی با انگيزه* ساماندهی اوقات* فراغت* جوانان، در شرايط بيکاری گسترده و در برابر تهديد غول اعتياد،* تأسيس* شده بود، تعطيل کرد و اعلام کرد که به جوانان بی کار و بی درآمد وام ازدواج می*دهد....

خانه*های وام ازدواج شهرداری با مخالفت وزارت کشور خاتمی، که آن را مغاير با وظايف شهرداری*ها دانسته بود ، محل اولين عوامفريبی*های اصول*گرايانه شد. شکل مار اين بود که شهرداری وام می*دهد، دولت مخالف است. واين نوشته را کسی نمی*خواند که،وقتی خرج عروسی جوان بيکار را دادی، بعد از آن مخارج اجاره خانه و زندگی را، اينبار برای دو نفر، او بايد از کجا بياورد!

احمدی نژاد که امروز در مقام رئيس جمهور به شکل آزاردهنده*ای مبتکر است؛ ابتکارات خود را نيز بواقع از همان شهرداری پايتخت آغاز کرده بود! تصميم گرفت برای تهران ئی که شبکه متروی*اش هنوز بسيار جای گسترش دارد، مونو ريل که در هيچ کجای جهان نقش اصلی را در حمل و نقل ندارد راه بياندازد و اين طرحش هنوز هم محل دعواست. تصميم گرفت که کشته شدگان جنگ ويرانگر را که آنوقت وهنوز جنازه*هايشان پيدا می*شود در ميدانهای پر رفت و آمد شهر تهران دفن کند تا مردم لحظه*ای از کابوس مرگ و جنگ غافل نباشند؛ اما اين ابتکارجنجالی به راه انداخت و مخالفت شديد نمايندگان مجلس ششم، او را وادار به مسکوت گذاشتن يا انشاالله کنار گذاشتن اين ابتکار کرد.

اهميت اين جنجال*ها و بعضاً عقب نشينی*ها به عنوان نمودی از ماهيت خطرناک پوپوليست*ها يکی از تأکيدات من در اين نوشته است؛ اما لازم است که قبل از آن گفته شود: مجموعاً و از تمام هجوم*هايی که احمدی*نژاد به دستاوردهای اجتماعی مردم آورد، هيچگاه موفقيتی حاصل او نشد زيرا که جامعه قريب شش سال در بستر يک تحول فرهنگی زيسته و بسياری از خواست*ها و ايده*آل*های خود را نانوشته رسميت بخشيده بود! و اين بالاترين دستاورد "جنبش اصلاحات" بود که تحريم کنندگان بی*هوده*اش دانسته*اند.

اما وقتی گفتگو بر سر عوامفريبی به مثابه يک ترفند سياسی است، نبايد انتظار داشت که آنچه عوامفريبان بر زبان می*آورند يا نمايش می*دهند، از زمره اعتقادات و باورهای آنان باشند به نحوی که گويا بايد حتماً محقق گردند. مسئله به نوعی وارونه نيز هست! يعنی اينکه آنان صحنه شعارها و نمايشات خود را در ميدان آرزوها و آمال مردم برپا می*کنند. آنان مطابق با ذوق و سليقه مردم شعارهای عوامفريبانه سر می*دهند تا ايده سياسی معينی را که پنهان کرده*اند اعمال کنند. يعنی اينکه نه شبانه روز نماز گذاشتن، نه خلق را به لباس معينی درآوردن، و نه حتا فرايض مذهبی را به جای آوردن، دغدغه اصلی احمدی نژاد*ها نيست و از همين روست که او با زيرکی يک عوامفريب قرن بيست و يکمی دائماً نمايش*های خود را به روز کرد.

احمدی*نژاد و همفکرانش، از به اصطلاح قهر مردم از اصلاح*طلبان، اينرا فهميده بودند که مردم ايران در غم عدم اجرای شريعت نشسته*اند، اين بود که با آن هيبت به ميدان آمدند و بنای عوامفريبی را بر آن پايه گذاشتند. اما بی*اعتنايی مردم که نوعی مقاومت منفی را در برابر آقايان سامان می*داد، به ايشان آموخت که نه تنها درد مردم را بد فهميده*اند بلکه اگر بيش از اين، بدين نمط قران بخوانند، باقيمانده رونق مسلمانی را نيز برده*اند؛ و اينگونه می*شود که در انتخابات رياست جمهوری، شهردار تهران چهره*ای کاملاً متفاوت از خودش بروز می*دهد. در تمام تبليغات خود سخنی از اسلامی کردن چهره شهر و ده نمی*کند و هر چه می*گويد از آوردن پول نفت بر سر سفره*ها و عزم بهبود امر معيشت مردم است و حتا برای خنثی کردن ابتکارات گذشته، مهدی کلهر مسئول تبليغات انتخاباتی*اش را به ميدان می*فرستد تا از آزادانديشی او و توجه*اش به موسيقی و هنر و امور جوانان بگويد و آنچنان هم به افراط، که کيهان شريعتمداری طاقت از دست بدهد و از قول دفتر تبليغات ايشان موجوديت چنين شخصی را انکار کند! که البته اينک ايشان نماينده رئيس جمهور در سازمان صدا و سيما هستند. و اين ظاهراً لازم*ترين پيامی بود که بايد به مردم ايران داده می*شد، که آنچه با اصلاح*طلبان بدست آمده است باقی می*ماند و آنچه که آنان نتوانستند ما می*کنيم!

برای احمدی*نژاد و يارانش، مانند همه جويندگان قدرت، صِرفِ ايجاد تنگنا برای مردم و جامعه نمی*توانست هدف باشد مگر آنکه زمينه ساز اجرای خواسته اصلی ايشان يعنی ايجاد محدوديت در فضای سياسی و تحکيم پايه*های قدرت دولتی ايشان باشد. که اين امر دوم هميشه در گروی اولی نيست. می*توان مردم را در عرصه مسائل خصوصی*شان کمی آزاد گذاشت بويژه مردمی را که طعم سخت*ترين استبدادها را چشيده*اند، و آنگاه آزادی*های سياسی و يا هر نوعی از آزادی بيان را که تهديد پايه*های قدرت سياسی باشد، هرروز محدودتر کرد. مدل سکولار اين گونه استبداد را نزد رژيم گذشته تجربه کرده*ايم و اينک دست اين آقايان بسيار بازتر است. زيرا در مقابل مردمی قرار دارند که دخالت اهانت بار در شخصی*ترين امورشان را زمانی طولانی تجربه کرده*اند و می*توانند کابوس بازگشت آن دوران را هنوز با خود داشته باشند.

در جامعه*ای از اينگونه، می*توان دغدغه*های سياسی و روشنفکرانه را تا کمترين ميزان نزول داد و اينجا اصلی*ترين کانون خطر است و اينجا می*توان فهميد چرا احمدی نژاد که شهرداری*اش از عهده بستن فرهنگسراها* و خانه*های جوانان و قبرستان کردن ميادين تهران برای مردم برنيامده بود، دولت*اش تمامی اين اقدامات را در عرصه سياسی پيش می*برد. با سرسختی تمام بستن مطبوعات آزاد، پيگرد فعالان سياسی، تشديد سانسور و حذف و توقيف مطبوعات و همچنين احضار پی در پی فعالان دانشجويی و سياسی، تا تصفيه*ی استادان دانشگاه*ها را پيگيری کرده و می*کند. علت آيا اين نيست که مردم انبوه*اند و روشنفکران به نسبت آنان کم شمار؟ علت از جمله اين نيست که روشنفکران از هر سنخی که باشند و با هر توش و توانی به حمايت از مردم برمی*خيزند. اما همين روشنفکران بايد بسيار آموخته و بسيار پخته باشند تا بتوانند حمايت عامه را در قفای خود داشته باشند؟ و اين برنمی گردد به اينکه گويا روشنفکران از مردم فداکارترند يا خدای ناکرده مردم از ايشان کم دل تر! بلکه اين تفاوت دقيقاً از آبشخور عريان ترين حقايق مادی نشأت می*گيرد و آن اينکه مشکل مردم، صريح و بی واسطه مشکل اهل سياست و انديشه نيز هست؛ حال اگر مشگل نان و آب است يا اندکی گشايش برای گوش دادن موسيقی يا کمی اختيار برای پايکوبی در جشن عروسی! اما مشکل روشنفکران و سياست*ورزان هميشه بيواسطه مشکل مردم نيست و آن وساطتی که می*تواند بين اين مشکلات پيوند برقرار کند نيست مگر آن آزمودگی و پختگی که بايد در انبان تجربه*های روشنفکران سياست پيشه ما باشد.

اکبر گنجی نمونه تيپيک يکی از اين روشنفکران فداکار و با شهامت است که در ايفای نقش خود بعنوان يک روشنفکر آزاد يا يک کنشگر رتبه بالای سياسی، به گمان من سرگردان است. تناقضات او را در يافته*ها و راهنمود*هايش من پس از انتشار نخستين مانيفست او، همينجا نوشتم.(٢)

او هنوز هم از نقش اندک يا بسيار خود در تحريم انتخابات ـ ميزانش فرقی نمی*کند ـ پشيمان نيست و رسماً معتقد است که خاتمی بيعرضه بود. ورد زبانش هم اين شده است که برای آزادی بايد هزينه پرداخت. البته معتقد هم هست که هزينه را بايد روشنفکران بپردازند و اصلاً هم توضيح نمی*دهد که آيا جامعه روشنفکری ايران کم هزينه پرداخته است؟ گورستان خاوران و گورستان*های جای جای ايران، گواه هزينه از جان*ها نيستند؟ پس از اعدام*های سال ٦٧ که آخرين موج وسيع اعدام*های در ايران بود، جامعه در زمينه آزادی*ها ـ آنچه مورد نظر روشنفکران است ـ و يا عدالت اجتماعی که مسئله انبوه مردم است چيزهايی بدست آورد يا از دست داد؟ خودش که تا آستان مرگ (البته نه سقراطي) رفت کدام حرکت را در جامعه ٧٠ ميليونی ايجاد کرد ؟ و اکبر محمدی که متأسفانه از آستانه نيز عبور کرد؟

آری زندانها و قبرستان*های ايران در تمامی اين سالها گواهان پرداخت هزينه*های سنگين*اند، سنگين*تر از آنچه آقای گنجی در نظر دارد. و مسئله دقيقاً در همين سنگينی هزينه*هاست. بايد باور کنيم که قدرت ما در کثرت ماست حتا اگر همه قهرمان نباشيم. اگر جامعه اپوزيسيون معقول ايران موفق گردد که هزينه*های مبارزه را در سطحی پايين بياورد که عامه مردم قادر به پرداخت آن گردند، آنقدر پرداخته خواهد شد که برای استبداد راهی بجز تسليم نماند.

مشکل اينجاست که روشنفکران نه فقط در ميهن ما که در تمامی جهان، وقتی هزينه می*پردازند حال ازجان باشد ، يا از خوان و مان، بابت ايده*هايی البته شريف ولی انتزاعی تر از از آنی است که مسئله توده مردم باشد.

[Rasputin]

اعلام آمادگی اهود اولمرت نخست وزير اسراييل برای واگذاری بخش وسيعی از سرزمين های کرانه باختری به فلسطنی ها و برچيدن شهرک های يهودی نشين از اين مناطق، نشانه ای از طرح تازه آقای اولمرت برای دستيابی به مصالحه با فلسطينی ها به شمار می رود.
اهود اولمرت به عنوان رهبر حزب کاديما، در جريان انتخابات پارلمانی اسراييل وعده داده بود که در صورت پيروزی حزبش، بخش هايی از سرزمين های کرانه باختری را بر اساس طرحی يکجانبه تخليه خواهد کرد.

طرح خروج يکجانبه از بخشی از سرزمين های فلسطينی که در واقع ميراث آريل شارون نخست وزير سابق اسراييل بود، پس از اجرا در نوار غزه، نظر اکثريت اسراييلی ها را به خود جلب کرد.

اين طرح اما پس از جنگ ۳۴ روزه اسراييل و حزب الله در جنوب لبنان و شليک موشک از مناطق تخليه شده نوار غزه به شهرک های اسراييلی، اعتبار خود را به طور کامل در بين اسراييلی ها از دست داد و دولت اهود اولمرت نيز آن را از دستور کار خود خارج کرد.

از آن پس، منتقدان چپ گرا در جامعه اسراييل، دولت آقای اولمرت را متهم کردند که با کنار گذاشتن طرح خروج يکجانبه از بخشی از کرانه باختری، فاقد يک برنامه روشن برای برقراری صلح با فلسطينی هاست.

اينک اهود اولمرت در سخنانی که در مراسم بزرگداشت ديويد بن گوريون نخستين نخست وزير اسراييل ايراد کرده، نشان داده است که او از اصل مصالحه ارضی با فلسطينی ها دست بر نداشته، اما چنين مصالحه ای را به آمادگی طرف فلسطينی برای دستيابی به صلح مربوط کرده است.

با توجه به طرح خروج يکجانبه که به نظر می رسد آريل شارون آن را برای تعيين مرزهای نهايی اسراييل بدون توجه به نظر فلسطينی ها دنبال می کرد، کنار گذاشتن آن طرح از سوی آقای اولمرت از منظر اعراب گامی به پيش تلقی می شود.

بنابراين، پيشنهاد صلح جديد اهود اولمرت به فلسطينی ها ممکن است فضای ياس آلودی را که بر کل منطقه خاورميانه سايه انداخته است، تا اندازه ای تغيير دهد بويژه اينکه اين پيشنهاد در زمانی ارائه شده است که گروههای فلسطينی از جمله حزب حاکم حماس نيز علاقه خود را به ازسرگيری مذاکرات صلح از طريق پيشنهاد آتش بس در نوار غزه نشان داده اند.

شايد بتوان گفت که اسراييل و فلسطينی ها با اعلام مواضع جديد خود سعی می کنند در راه تازه ای گام بگذارند، راهی که به نظر می رسد حاميان خارجی آنها، آنان را برای گام گذاشتن در آن، تحت فشار گذاشته اند.

فشارهای خارجی بر دو طرف

به نظر می رسد که جامعه جهانی به تدريج در حال دستيابی به اجماع در باره نقش محوری صلح بين اسراييل و فلسطينی ها به عنوان مقدمه ای برای حل ساير بحران های خاورميانه از جمله لبنان، سوريه، عراق و ايران است.

اين نکته را چندی پيش تونی بلر نخست وزير بريتانيا مورد تاکيد قرار داد و اکنون نيز سخنان آقای بلر را ملک عبدالله پادشاه اردن به گونه ای ديگر تکرار کرده است.

طرح سه کشور فرانسه، اسپانيا و ايتاليا برای حضور ناظران بين المللی در نوار غزه، در واقع آغاز فشار کشورهای غربی بر دولت اسراييل بود.

رسانه ای فلسطينی گزارش داده که دولت تونی بلر نيز از حضور ناظران بين المللی برای نظارت بر آتش بس بين اسراييل و فلسطينی ها در نوار غزه حمايت کرده است.

بعيد نيست که آمريکا نيز دولت اسراييل را به طور پنهان زير فشار گذاشته باشد تا برای کمک به حل بحران های خاورميانه از خود انعطاف نشان دهد، انعطافی که بدون آن، مشکلات آمريکا در لبنان، عراق و حتی ايران بغرنج تر خواهد شد.

حماس نيز طی ماه های اخير تحت فشار شديد دولت های ميانه رو عربی برای فاصله گرفتن از محور ايران، سوريه و حزب الله و نشان دادن نرمش در برابر اسراييل بوده است.

بنا به گزارش های مطبوعاتی، مقام های عربستان سعودی در جريان ديدار محمود زهار وزير خارجه دولت تحت کنترل حماس در فلسطين، از ديدار با وی خودداری کرده اند. اين مساله از آن رو مهم است که سعودی ها همواره يکی از حاميان اصلی حماس تلقی شده اند.

دقت در سخنان اخير خالد مشعل رهبر در تبعيد حماس نشان می دهد که سازمان تحت رهبری وی، تصميم گرفته است که برای فراهم شدن شرايط ازسرگيری گفتگو بين اسراييل و فلسطينی ها، برای مدتی به برقراری آرامش در سرزمين های فلسطينی، کمک کند.


ديدگاه اولمرت
نخست وزير اسراييل نشان داده است که از اصل مصالحه ارضی با فلسطينی ها دست بر نداشته، اما چنين مصالحه ای را به آمادگی طرف فلسطينی برای دستيابی به صلح مربوط کرده است.



هر چند آقای مشعل اظهارات مصالحه جويانه خود را در پوشش اعلام ضرب الاجل شش ماه به اسراييل برای دستيابی به توافق با فلسطينی ها پيچيده بود، اما توضيحات بعدی او نشان داد که از نظر وی تا هنگامی که افق مذاکرات صلح بين اسراييل و فلسطينی ها روشن باشد، حماس به حفظ آرامش پايبند خواهد بود.

روی هم رفته به نظر می رسد که اسراييل و حماس در تصميم خود برای آغاز دوباره روند صلح جدی هستند، اما اينکه اين جديت تا چه اندازه بتواند موانع پيش روی دستيابی به توافق را از ميان بردارد، محل ترديد است، زيرا خاورميانه منطقه ای نيست که بتوان درباره آن با قطعيت پيش بينی کرد.

[Rasputin]

پنجشنبه دوم آذر ماه امسال، همايشی يک روزه با عنوان "بزرگداشت پنجاهمين سال تاسيس مدرسه علوی" در سالن کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در تهران برگزار شد. در اين مراسم سه نسل از مسئولان، دانش آموزان و حاميان اين مدرسه شرکت داشتند و چند تن از بلند پايگان آنها نيز سخنرانی کردند.
در چشم مردم عادی و يا ناظران و دلبستگان انقلاب اسلامی در ايران، مدرسه علوی بيشتر به دليل اقامت يک ماهه آيت الله خمينی بنيانگذار جمهوری اسلامی در آن در فاصله بهمن تا اسفند ۱۳۵۷و پس از بازگشت از تبعيد شهرت دارد.

ولی اهميت تاريخی اين مدرسه تنها به اين اقامت موقت گره نخورده و دلايل ديگری نيز برای مهم شمرده شدن اين مدرسه وجود دارد. اگرچه پيش از تاسيس و شکل گيری موسسه علوی مدارس مذهبی ديگری نيز در نظام آموزش و پرورش ايران وجود داشت، ولی اين موسسه توانست با تطبيق دادن برنامه های علمی و آموزشی خود، به تدريج عنوان "نخستين مدرسه مدرن اسلامی" را به خود اختصاص دهد.

اين مدرسه اگرچه در زمان خود بنيانگذار مجموعه ای تلفيقی از آموزشهای مرسوم نظام تعليم و تربيت نوين و آموزه های مذهبی بود، ولی در سالهای قبل و بعد از انقلاب توانست شيوه خود را با اندک اختلافاتی در ديگر مدارس مذهبی تهران از قبيل کمال، نيکان، رفاه، روشنگر و فخريه گسترش دهد.

خشت اول

سرنگونی حکومت محمد مصدق و آغاز دومين دوره سلطنت محمدرضا پهلوی برای گروهها و اقشار مختلف دستاوردها و نتايج گوناگونی داشت. جامعه مذهبی ايران در سالهای پس از شهريور ۱۳۲۰ تا مرداد ۱۳۳۲ به چند جهت متفاوت کشيده شده بود.

عده ای با حمايت از حرکتهای خشونت آميز و مسلحانه فداييان اسلام و سيد مجتبی نواب صفوی، راه پيشرفت مذهبيها را بيشتر از طريق لوله تفنگ و ترور کردن دشمنان واقعی يا فرضی خود می ديدند و در نهايت اختفا، زندان و يا اعدام نصيبشان شد.

عده ای به طرفداری از آيت الله ابوالقاسم کاشانی، فعالانه وارد صحنه سياست شدند، ولی اختلاف و جدايی از دکتر مصدق و يارانش و سپس انزوا و انفعال ناشی از مخالفت با دولت مصدق و پس از آن حکومت کودتا، آنان را سرخورده، منفعل و منزوی کرد.


مدرسه علوی اگرچه در زمان خود بنيانگذار مجموعه ای تلفيقی از آموزشهای مرسوم نظام تعليم و تربيت نوين و آموزه های مذهبی بود، ولی در سالهای قبل و بعد از انقلاب توانست شيوه خود را با اندک اختلافاتی در ديگر مدارس مذهبی تهران از قبيل کمال، نيکان، رفاه، روشنگر و فخريه گسترش دهد

برخی نيز از ابتدا راه احتياط را در پيش گرفتند و اساسا نسبت به سياست و تحولات ناشی از آن بی اعتنا ماندند و حتی در موقع لزوم از حکومت محمدرضا پهلوی به عنوان تنها پادشاه شيعه در جهان حمايت می کردند.

با اين همه، سرخوردگی و سرگشتگی از سياست و اجتماع نصيب اکثر مذهبيهای ايران بود. آنهايی که به دليل عقب ماندگی از قافله علم و دانش و جا نداشتن در هرم قدرت اقتصادی و اجتماعی، آينده چندان روشنی برای خود و فرزندانشان نمی ديدند.

در چنين شرايطی بود که برخی گروهها و چهره های مذهبی در پی راه حل برای رفع مشکل متدينان و پايان دادن به اين عقب ماندگی و کنار ماندن از عرصه های بالای اجتماع برآمدند.

متدين متخصص

يکی از اين برنامه ها، تاسيس موسسه فرهنگی علوی به منظور تربيت نخبگان متدين بود. موسسين مدرسه علوی به اين نتيجه رسيده بودند که کار سياسی و دنباله روی از سياستگران مشکل گشای جامعه دينی نيست و به جای آن بايد انسانهای متدين متخصص و تحصيل کرده را با کمک بهترين متخصصان دانشگاهی تربيت کرد.

مدرسه علوی در سال ۱۳۳۵ و نخست فقط در سطح سال اول دبيرستان تاسيس شد. بعدها سطوح اين مدرسه به کل دبيرستان و دبستان گسترش يافت و پس از تغيير نظام آموزشی ايران، مدرسه راهنمايی (با نام نيک پرور) نيز به آن افزوده شد.

هدف اين موسسه از ابتدا بسيار آشکار بود: رقابت با نسل تحصيل کرده سکولار، تربيت تحصيل کردگان متدين در بيشتر رشته های مورد نياز دانشگاهی، به خصوص رشته های فنی و پزشکی و اثبات اين نکته که دين و دانش با هم تنافری ندارند و می توان هم تحصيلکرده بود و هم متدين باقی ماند.

دو شيخ و يک فيزيکدان

تاسيس موسسه فرهنگی علوی بر اساس پيوند سه رکن اصلی و با همکاری يک نماينده از هر رکن صورت گرفت: شيخ علی اصغر کرباسچيان (معروف به علامه) به نمايندگی از حوزه علميه قم و مرجع تقليد وقت، آيت الله سيد حسين بروجردی، مطلع از کمبودها و نيازهای جامعه دينی و متکی به نفوذ مادی و معنوی روحانيت، شيخ هادی تهرانی (معروف به حاج مقدس) واعظ و منبری سرشناس و معتمد متدينان جنوب و مرکز تهران به نمايندگی از طرف بازار و کسبه و رابطه انتقال تواناييها و امکانات مالی و تدارکاتی آنان و رضا روزبه کارشناس فيزيک و علوم تربيتی به نمايندگی از سوی متدينان تحصيل کرده مطلع از کارکرد نظام آموزش و پرورش نوين ايران و مديريت مدرسه.

مسئولان مدرسه علوی از ابتدا تکليف خود را با علم و دين و آموزش آن مشخص کرده بودند: حد اعلای آموزش دينی و علمی بدون فدا کردن يکی در پای ديگری. اين مدرسه در شرايطی وارد کارزار رقابت علمی با مدارس مشهوری چون البرز، خوارزمی و هدف شد که تا قبل از آن هيچ کس به اميد موفقيت و درخشش علمی و ورود به مدارج بالای دانشگاهی فرزندان خود را روانه مدارس مذهبی نمی کرد.

دهه نخست: به دور از جنجال


موسسين مدرسه علوی به اين نتيجه رسيده بودند که کار سياسی و دنباله روی از سياستگران مشکل گشای جامعه دينی نيست و به جای آن بايد انسانهای متدين متخصص و تحصيل کرده را با کمک بهترين متخصصان دانشگاهی تربيت کرد

مدرسه علوی در ده سال نخست فعاليت خود (۱۳۳۵ تا ۱۳۴۵) اگرچه با زحمت و کند، ولی نسبتا بدون سر و صدا و به دور از جنجالهای تبليغاتی سياسی و اجتماعی به پرورش نسل نخست دست پروردگان خود مشغول بود. در اين دوره اگرچه حادثه مهمی همچون ماجرای پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ رخ داد، ولی مسئولان مدرسه ترجيح دادند که به مشی مرجع متوفی خود، آيت الله بروجردی وفادار بمانند و وارد کشمکشهای سياسی نشوند.

در آن زمان يکی از معدود فعاليتهای اجتماعی که برخی از مسئولان و دانش آموزان مدرسه علوی در آن شرکت داشتند "انجمن حجتيه مهدويه" يا به قول مشهور آن زمان "انجمن ضدبهاييت" بود. اين گونه فعاليتها اگرچه با فراز و نشيب در مدرسه علوی وجود داشت، ولی به زحمت می توان ارتباط سيستماتيک و سازمان يافته ای را بين اين دو موسسه يافت و برعکس، نمونه هايی وجود دارد که نشان می دهد دو طرف گاه از سايه افکندن فعاليتهای طرف مقابل بر خود نگران و ناراضی بوده اند.

در اين دهه موسسه علوی توانست پايه های خود را به عنوان يک موسسه نسبتا مطلوب نوين آموزشی و يک نهاد مدرن دينی در چشم جامعه دينی و همچنين نظام رسمی آموزشی ايران تثبيت کند. عبدالکريم سروش که يکی از فارغ التحصيلان نخستين دوره دبيرستان علوی است در يادمانده های دوران کودکی و نوجوانی خود به ياد می آورد که چگونه رضا روزبه مدير فيزيک دان مدرسه به شدت در کلاسهای خود تلاش می کرده که بين علم روز و دين سنتی آشتی برقرار کند و هر پديده علمی را با مفاهيم دينی توجيه و تفسير کند.

[Rasputin]

دهه دوم: ورود به عرصه سياست

در اين دوره (۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵) تلاشهای فراوان مسئولان غيرسياسی علوی از کنار ماندن دانش آموزان و معلمان از جنجالهای سياسی تا حدی ضربه پذير شد. علت اين امر را می توان اوج گيری فعاليتهای سياسی و مسلحانه عليه حکومت پهلوی، شکل گيری فعاليتهای دانشجويان مذهبی و نهايتا تاسيس و گسترش نفوذ سازمان مجاهدين خلق ايران برشمرد که در آن زمان (عمدتا تا قبل از جريان تغيير ايدئولوژی در سال ۱۳۵۴) جزو سازمانهای مذهبی طبقه بندی می شد و در بين جوانان متدين سياسی جذابيت داشت.

مسئولان مدرسه علوی اگرچه سعی داشتند تا مانع رسوخ و نفوذ چنين جريانهايی در مدرسه شوند، ولی با وجود معلمانی چون علی اصغر منتظرحقيقی و شاگردانی چون محمود شامخی (هر دو از اعضای مرکزی مجاهدين خلق) چنين تلاشهايی به موفقيت کامل نرسيد.

مخالفان انقلابی تفکرات طيف مدرسه علوی معتقد بودند که انديشه تربيت فردی دينداران متخصص پيش از آن که به بار بنشيند شکست خواهد خورد، چرا که از ديد آنها، اگر مدرسه علوی يکی يکی و آرام آرام جوانان مستعد مسلمان را از فساد و تباهی نجات می دهد اما دشمنان دين گروه گروه آنان را به فساد و تباهی می کشانند. از اين رو، آنها معتقد بودند بايد به طور انقلابی و يک باره مفاسد اجتماعی و ريشه های آن را از ميان برداشت.


مدرسه علوی در سال ۱۳۳۵ و نخست فقط در سطح سال اول دبيرستان تاسيس شد. بعدها سطوح اين مدرسه به کل دبيرستان و دبستان گسترش يافت و پس از تغيير نظام آموزشی ايران، مدرسه راهنمايی (با نام نيک پرور) نيز به آن افزوده شد

مسئولان مدرسه علوی به شدت نگران بودند که مبادا بهانه ای به دست حکومت پهلوی بدهند و با افتادن در چنبره فعاليتهای سياسی به سرنوشت مدارسی چون کمال و رفاه دچار شوند و نتوانند در مسير دراز مدت و برنامه از پيش تعيين شده خود برای ساختن افراد متدين به جای ايجاد تغييرات ناگهانی و انقلابی ادامه دهند.

مدرسه کمال به دليل فعاليتهای سياسی برخی از مسئولان و معلمان آن، از قبيل خانواده سحابی و محمدعلی رجايی توسط دولت وقت به کلی تعطيل شد و مدرسه دخترانه رفاه نيز با يورش ساواک و دستگيری و فرار چند تن از مسئولان آن که به مجاهدين خلق پيوسته بودند تعطيل شد.

مسئولان وقت مدرسه علوی عنوان می کردند که فعاليتهای مدرسه، مسئولان و دانش آموزان آن به طور مرتب تحت نظر ماموران مخفی حکومت پهلوی، به خصوص نيروهای ساواک قرار دارد.

در اواخر همين دوره بود که مدرسه علوی برای نخستين بار توانست در زمينه فردگرايی و تربيت نخبگان به موفقيتی مهم دست يابد و از يک سو رتبه نخست در رشته های فنی و مهندسی و سپس رشته پزشکی در کنکور سراسری دانشگاههای کشور را کسب کند و از سوی ديگر به قبولی صد درصد دانش آموزانش در کنکوردست يابد. اموری که پيش از اين در انحصار فارغ التحصيلان البرز و خوارزمی و هدف بود.

نگرانی از صدای تحول

در اين دوره اگرچه همچنان کرباسچيان فرمانده و کارگردان بلامنازع مدرسه علوی و منادی تربيت افراد متخصص، با اصرار بر حفظ آموزه های اخلاقی و سنتی دينی بود، ولی روحانيان نوانديش ديگری نيز بودند که دقيقا پيرو خط مشی تربيتی و آموزشی وی نبودند. از ميان اين عده می توان از يک سو به علی گلزاده غفوری و سيدمحمد حسينی بهشتی اشاره کرد که منادی اسلام اجتماعی و گسترش حضور مسلمانان در عرصه های مختلف بودند و از سوی ديگر می توان به احمد توانا اشاره کرد که مبلغ موشکافی، دقت نظر و بررسی شکاکانه و انتقادی در آموزه های اسلامی و همچنين گفت و شنود آزادانه با پيروان ديگر مذاهب و اديان بود.

با وجود اختلاف ديدگاههای روحانيان همکار با مدرسه علوی، می توان يک خصوصيت واحد و مشترک را دربين همه آنان يافت و آن تاکيد و توافق بر سر ناپسند بودن کسب معيشت روحانيان از لباس روحانی بدون کار کردن مانند بقيه مردم جامعه بود.

در اين دوره بود که با اوج گيری آنچه از ديد مسئولان مدرسه علوی مفاسد اجتماعی توصيف می شد، دانش آموزان به شدت از برخی تفريحات اجتماعی از قبيل رفتن به سينما و يا تماشای برنامه های تلويزيونی -به عنوان مهمترين مظاهر مفاسد اجتماعی- منع می شدند و خودداری کنندگان از پيروی از اين فرمان در خطر اخراج از مدرسه قرار می گرفتند. در همين راستا بود که دانش آموزان اين مدرسه مجبور می شدند موهای سر خود را بسيار کوتاه نگاه دارند و لباسهای ساده به پوشند تا در کوچه و خيابان جلب نظر جنس مخالف را نکنند.

دهه سوم: در راه انقلاب

دهه سوم فعاليت مدرسه علوی (۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵) با اوج گيری و پيروزی انقلاب و فراز و نشيبهای سالهای آغازين نظام جمهوری اسلامی همراه بود. در دوره اوج گيری انقلاب بيشتر مسئولان مدرسه آشکارا معلمان و دانش آموزان را از دخالت در فعاليتهای سياسی و انقلابی برحذر می داشتند و هرگونه فعاليت مخالف حکومت و حتی حمايت از آيت الله خمينی و پيروان وی را مغاير با اهداف فردسازی و پرورش بدون سر و صدای نسل متخصص متدين می دانستند.

با اين همه به مرور با گسترش و شتاب انقلاب، مدرسه علوی و مسئولان آن نيز خواسته يا ناخواسته با موج انقلاب همراه شدند و حتی در اوان پيروزی انقلاب نيز ناگهان شماری از مسئولان و يا فارغ التحصيلان آن به سرعت در سمتهای خالی شده و بلامنصب مسئولان حکومت سابق پهلوی صاحب منصب شدند.


با وجود اختلاف ديدگاههای روحانيان همکار با مدرسه علوی، می توان يک خصوصيت واحد و مشترک را دربين همه آنان يافت و آن تاکيد و توافق بر سر ناپسند بودن کسب معيشت روحانيان از لباس روحانی بدون کار کردن مانند بقيه مردم جامعه بود

در سالهای نخست انقلاب برخی از اين مسئولان يا فارغ التحصيلان از قبيل کمال خرازی (در مقام رييس خبرگزاری جمهوری اسلامی) و يا غلامعلی حداد عادل، فارغ التحصيل نخستين دوره مدرسه (در سمت مديرکلی در آموزش و پرورش) با وجود جا گرفتن در مناصب دولتی بيش و کم نسبت به اهداف اوليه مدرسه وفادار ماندند و برخی ديگر همانند سيدعلی اکبر موسوی حسينی مدير پيشين دبستان علوی (مجری برنامه تلويزيونی اخلاق در خانواده و نماينده سابق مجلس، در مقام مديرکل آموزش و پرورش استان تهران) در پی ايجاد محدوديت برای فعاليت مدرسه و به زير کنترل دولت کشاندن آن بودند. اين البته سوای آن دسته از معلمان يا فارغ التحصيلان است که به فعاليتهای سياسی و مسلحانه عليه جمهوری اسلامی به خصوص هواداری و عضويت در سازمان مجاهدين خلق روی آوردند.

اقامت آيت الله خمينی در مدرسه علوی

در همين دوره بود که آيت الله خمينی پس از بازگشت از تبعيد در زمستان ۱۳۵۷ برای اقامت موقت به دبستان علوی وارد شد. اين انتخاب به دليل ريشه دار بودن اختلاف ديدگاه مدرسه علوی با طرفداران انقلاب بسيار سوال برانگيز است. البته صرف نظر از امکانات تدارکاتی اين مدرسه و موقعيت جغرافيايی خاص آن، تاکنون دلايل زيادی برای ريشه يابی اين اقدام بيان شده، از آن جمله گفته شده که انتخاب اين محل برای سکونت موقت آيت الله خمينی به پيشنهاد و اصرار آيت الله مرتضی مطهری و با هدف نزديکتر کردن و آشتی دو جناح انقلابی و غيرانقلابی مذهبی به يکديگر صورت گرفته بود.

دهه چهارم: رونق پس از فترت

پيروزی انقلاب آن هم از نوع اسلامی آن اگرچه در ابتدا و در ظاهر شکستی برای انديشه تربيت و پرورش تدريجی نسل متدين و متخصص توسط مدرسه علوی و پيروزی رقبای انقلابی و تندروی اين ديدگاه بود، ولی به مرور و در درازمدت با فروکش کردن جو انقلابی و توجه دوباره مردم و حتی حکومتگران به اهميت پرورش فرزندان خود در فضايی آرام و با کيفيتی مطلوب، پس از يک فترت نسبتا کوتاه بار ديگر نه تنها بازار مدرسه علوی بلکه شماری ديگر از نمونه های تازه تاسيس بعد از انقلاب آن را رونق داد.

در همين دوره انقلاب بود که به دليل نافرمانيهای بی سابقه و عصيانگرانه دانش آموزان و همچنين کوچ شماری از معلمان برای اشتغال در سمتهای قبلا ناخواستنی دولتی، چهار پنج دوره تحصيلی مدرسه از رده های سنی و تحصيلی پايينتر منحل شد.

در واقع شايد بتوان ادعا کرد که انحلال کامل چند دوره دبيرستان علوی که دانش آموزان متاثر از جو انقلابی و نا آرام جامعه در آن به تحصيل مشغول بودند پاسخ انفعالی اين مدرسه به فرآيند دگرگونيهای سياسی و انقلاب اسلامی بود.

در سالهای نخستين انقلاب و جنگ، دولت ميرحسين موسوی که به شدت هوادار دولتی کردن بی چون و چرای همه مدارس خصوصی بود، تلاش بسياری کرد تا مدرسه علوی را نيز به تملک دولت درآورد، ولی حمايتهای پنهان و آشکار شماری ديگر از مسئولان رده بالا و ميانی نظام مانع عملی شدن اين امر شد تا آنکه نهايتا مشکلات آموزش و پرورش دولتی منجر به قانونی کردن مدارس خصوصی (موسوم به غيرانتفاعی) و نيمه خصوصی (موسوم به نمونه مردمی) و رها شدن مدرسه علوی و مدارس مشابه آن از خطر مديريت دولتی شد.

[Rasputin]

نگرانی از اسلام غير انقلابی

به نظر می رسد که جناح چپ حاکم بر ايران در آن زمان تا حد زيادی نگران افزايش و گسترش نفوذ ديدگاههای حامی اسلام غير سياسی و غير انقلابی از طريق گردانندگان مدرسه علوی و موسسات نظير آن بودند. به همين جهت در بين سالهای ۱۳۵۸ تا حدود سال ۱۳۶۵ مبارزه آشکار و پنهانی در سطح کلان کشور عليه مدرسه علوی و تفکرات نزديک به آن وجود داشت. مبارزه ای که نهايتا بی سر و صدا به شکست تندروان و چپ گرايان مسلمان هوادار تعطيلی فعاليتهای موسسات شبيه علوی منجر شد. موسساتی که در سالهای پس از انقلاب با کيفيتهای آموزشی و دينی مختلف به تدريج در سراسر کشور گسترده شده بود.

دهه پنجم: رهايی از اسلام حکومتی

موسسه علوی در دهه پنجم فعاليت خود در سالهای ۱۳۷۵ به بعد توانسته تا حد زيادی از دست مشکلات ناشی از اسلام حکومتی رها شود. کنار رفتن طيف مخالفان موسسات آموزشی خصوصی دينی، از قبيل مدرسه علوی، از قدرت سياسی کشور شرايط را تا حد زيادی برای اين نوع مدارس عادی کرده است.

در سالهای اخير با توجه به عدم توفيق انديشه و سياست اصلاح کل جامعه از طريق تغييرات ناگهانی و کوتاه مدت، ديدگاه مدرسه علوی درباره تربيت موردی و فردی همچنان پرطرفدار است.

در اين شرايط طرفداران علوی (چه در درون حاکميت سياسی و چه در بيرون از آن) ديگر نيازی به پنهان کاری و "تقيه" در حمايت از اهداف و عملکرد اين مدرسه و تجربيات مشابه آن نداشتند.

مدرسه علوی امروز همچنان پرمشتری است و همانند دهه های چهل و پنجاه با برگزاری کنکور و رقابتی آموزشی و عقيدتی از بين صدها داوطلب حضور در اين مدرسه دانش آموز جذب می کند و همچنان تلاش می کند تا نسل نخبه دينی را وارد اجتماع کند.

با وجود گسترش مدارس مشابه علوی در ايران، اين مدرسه هنوز توانسته در عرصه رقابت با ديگران، از طريق موفقيت علمی و ترويج اسلام سنتی و اخلاقی شهرت پيشين خود را حفظ کند.

سوای طرفداريهايی که از اين شيوه آموزشی می شود، بسياری بر اين گمانند که جذب دانش آموزان تيزهوش از طبقات متوسط و مرفه متدين و آماده کردن آنان برای ورود به آموزش عالی کار مهمی نيست و به جای آن بايد به ساختن دانش آموزان دارای مشکلات آموزشی و از طبقات پايين اجتماع همت کرد.

در مقابل، مسئولان مدرسه علوی معتقدند که با بضاعت و امکانات محدود آنان بايد اولويت را به کسانی داد که با کمترين دردسر می توان نسبت موفقيت آنها مطمئن بود و ديگر موسسات آموزشی بايد تربيت بقيه را برعهده گيرند.

برخی ديگر از مخالفان، معتقدند که تجربه پرورش محصلان متدين به شيوه "گلخانه ای" و به دور از خطرات و انحرافات احتمالی اجتماعی ممکن است در مورد شماری از دانش آموزان به نتيجه مطلوب برسد، ولی تجربه نشان داده که بسياری از اين دانش آموزان مدت کوتاهی پس از رهايی از اين شرايط مصنوعی و غيرطبيعی، به سرعت جذب اکثريت جامعه با همه خوبيها و بديهای آن شده و به راه خود می روند.