Announcement

Collapse
No announcement yet.

Political Articles

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • Iranian cards include its major influence in Iraq, Afghanistan, Lebanon and Syria as well as its minor influences in Pakistan, Bahrain, Yemen and UAE. In addition they have been preparing themselves for a possible military confrontation with the US for quite some time and are fully mobilised for a long and bloody conflict (explained in detail in “US vs Iran: The Hybrid War”). Their main card however is the threat of blocking the Strait of Hormuz. Another card is the possibility of attacking the oil tankers in the Persian Gulf or their loading terminals in Saudi Arabia, Kuwait and elsewhere in the Gulf. The American bases in Bahrain and Qatar, not to mention the 140000 US troops in Iraq are also seen as targets should hostilities break-out. Iran can also directly attack Israel with its long-range missiles from Iran or shorter-range missiles from Lebanon. It can also leave NPT and follow the North Korean example.

    Saudi Arabia and the “moderate” Arab states have very few cards to play with. They can support US (as usual) and risk a major upheaval in their region and countries, or they can support Iran and risk the wreath of US and its support for their governments. They have so far tried unsuccessfully to play the American card without any results. However, now they have finally got an Ace to play with, and that is Iran. They can use the Iranian card to force the US to pressure Israel into making the necessary concessions. They can demand that should their latest peace initiative be ignored by Israel, they would support Iran. This seems plausible, since after King Abdullah’s discussion with Iran’s Ahmadinejad, both countries stated that they would try to stop the sectarian rift within the Muslim world, and more importantly, Iran quietly backed the King’s proposed peace plan. At the same time the Lebanese crisis seems to have quieted down and a Palestinian unity government has been created. All these indicate that Saudis and Iranians are trying to reduce tension and concentrate on getting the Palestinian peace plan started. However the tension over Iraq remains.

    Should the Saudi peace plan be rejected, the Arab trio, Saudi Arabia, Egypt and Jordan will lose any credibility that they have left in the region and with their own populations. They will then have no choice but to take a very hard stance against the US and Israel or risk losing power.

    Israel, despite its recent reversals of fortunes in Palestine and Lebanon, still has a very strong hand, namely its supporters in US (AIPAC and others). To understand the situation one simply has to look at AIPAC. The US presidential hopefuls (Republicans and Democrats) have to appear before AIPAC and declare their undying loyalty to Israel’s security and interest before they can even hope to be nominated by their respective parties. So if the Iranians or Arabs think that somehow, they can pressure Israelis through US to withdraw to 1967 borders, they are sadly mistaken. History has shown that only an Israeli government that wants peace above a greater Israel or a beaten Israel will be willing to withdraw from the occupied territories.

    Anyway, the rulers of Jordan and Egypt are more sensitive than Israel to pressures from US. They also lack credibility. Currently 4000 Hezbollah fighters have more credibility than half of the Egyptian army.

    What now?
    One can say with certainty that no single group in US has ever damaged US interests as badly and as seriously as the Neocons have. What started as a grand plan for securing Israel and oil reserves has turned into a bottomless basket for the US treasury and prestige. By destroying Iraq, US destroyed the existing balance of power in the Middle Eat and now by being stuck in the Iraqi quagmire, it has given countries such as Russia and China the opportunity to spread their influence and power beyond what was feasible only 5 years ago. It has also destroyed the myth of invulnerability and military superiority of both US and Israel. Iraqi insurgents and Hezbollah fighters have shown that the brute force is not the answer and no amount of fire-power can secure an occupied territory without the cooperation of the local population. Afghanistan, Lebanon and Iraq are good example of this.

    By now all the players have laid their cards face upward. The US has displayed its armada in the Persian Gulf and gotten its UN sanctions approved. Iran has displayed its military preparedness by conducting dozens of military manoeuvres and has shown its influence in Lebanon, Syria and Iraq. Russia by using Iran and its gas and oil supplies has shown itself as a major player in international arena and hence has forced others to once again take it seriously. India made deals with US and got itself accepted as a Nuclear power. Pakistan using its position in the war on terror also got-off scot-free and joined the nuclear club. China has shown that as long as others do not interfere with its commercial interests, it is willing for the time-being, to stay semi-neutral. The “moderate” Arabs, so far, have played the follow the leader strategy. In the process they have lost both influence and prestige. The only cards left to them is to play US against Iran (or vice versa) and Israeli-Palestinian peace initiative. Israel has played its hand in both Lebanon and Palestine and lost. The only card left to it is US.

    By now all players know what they can and can not do. US knows that it can not control Iraq and has to withdraw. Iran knows that it can not replace US in Iraq and needs the support of either US or Saudi Arabia. Israel knows that its security depends on coming to terms with Syria, Iran, Hezbollah and Hammas. All these point only to one direction: negotiations between US, Iran and Saudi Arabia.

    There are already rumours of secret negotiations. It makes sense for US, Iran and Saudi Arabia to come to some kind of agreement. This agreement will most likely require Israel to vacate Golan Heights, Shabba Farms, and major parts of the West-Bank. In return Hezbollah will become a purely political party, Palestinians get their state and thereby ending their hostility towards Israel; all Arab states will recognise Israel (including Iran and Syria and Hammas), Iraq will stay united with more money going to the Sunnis; US will be able to leave Iraq without losing face; Iranians will be allowed to have a monitored nuclear fuel cycle and finally Saudis can claim the credit for arranging all this.

    The major loser in all this will be the Russians. With Iran brought in from the cold, the Europeans will get access to an alternative gas supplier. They no longer have to worry about Russian supplies. Countries such as Georgia and Azerbaijan and others bordering southern Russia will have another rout for their imports and exports. Iranians will no longer have to rely solely on Russia for some of their armament, aircrafts or nuclear reactors. In other words Russia will lose most of its strategic weight in the Middle East.

    The Russians must be very nervous about this. For them having Iran and Syria as friendly, dependent and anti-Western is both profitable and necessary. It should not therefore be surprising to see the Russians trying their best to stop any warming of relations between Iran-Syria and US.

    China’s position will also weaken. Iran is now allowing Chinese unlimited access to its market and is agreeing to sign long-term contract for the supply of oil and gas to China. These could be diverted to Europe or US. American and European companies could also replace Chinese and Russian companies.

    There are already many in Iran talking loudly about advantages of an agreement with the US. But this can only come about if all sides are willing to sit, negotiate and compromise. Today the best way out for the Middle East is a negotiated settlement between US and Iran. If that doesn’t take place, then war is inevitable. Comment

    Dr. Abbas Bakhtiar lives in Norway. He is a consultant and a contributing writer for many online journals. He's a former associate professor of Nordland University, Norway.

    Notes
    [1] Institute for Advanced Strategic and Political Studies | 8 July 1996 | Richard Perle et al

    [2] F William Engdahl, “The US's geopolitical nightmare”, 9 May 2006

    [3] The Newzealand Herald, “Olmert 'planned Lebanon war last March'”, 9 March 2007

    Latest breaking news articles, photos, video, blogs, reviews, analysis, opinion and reader comment from New Zealand and around the World - NZ Herald


    [4] Asharq Al-Awsat, “Egypt: Muslim Brotherhood Guide Slams Arab Leaders, Calls for Israel's Expulsion”, 21 August 2006

    Comment


    • يک روز پس از تهديد تونی بلر مبنی بر ورود اين کشور "به فاز جديد" در برخورد با ايران در صورت ناکامی تلاش های ديپلماتيک برای آزادی سريع ملوانان دستگير شده اين کشور در اروندرود, دولت انگليس کليه روابط تجاری خود را با ايران قطع کرد.
      *سخنگوی وزارت خارجه رژيم:"اظهارنظرهاى تحريك آميز كمكى به حل موضوع تعرض نيروهاى نظامى انگليسى به آبهاى سرزمينى ايران نخواهد كرد."


      روشنگری: بحرانی که با دستگيری ملوانان انگليسی در اروند رود در روز جمعه گذشته از سوی نيروی دريايی سپاه پاسداران بوجود آمده بود, امروز با اعلام قطع روابط لندن با تهران وارد مرحله تازه ای شد. دولت انگليس اعلام کرده است که "تا زمان حل بحران دستگيرى نظاميان انگليسى دستگير شده از سوى ايران، تمامى روابط تجاري*اش با تهران را قطع خواهد كرد."

      تونی بلر، روز گذشته تهديد کرد که اگر تلاش های ديپلماتيک برای آزادی پانزده ملوانی که در بازداشت ايران هستند به نتيجه نرسد در غير اينصورت، وضعيت متفاوتی بروز خواهد کرد و " تلاش برای آزادی ۱۵ ملوان بريتانيايی وارد فاز جديدی می شود!" اما وی در باره اين "فاز جديد" هيچ توضيحی نداد.

      رژيم اسلامی پيش از اين درخواست مقامات انگليس برای ديدار با ملوانان دستگير شده را رد کرده و آن را به پس از زمان تکميل بازجويی از آنان موکول کرد.

      از سوی ديگر در واکنش به اين اقدام, آلمان به عنوان نماينده دوره ای اتحاديه اروپا سفير رژيم اسلامی را در برلين فراخواند و تاکيد کرد که آلمان "منتظر آزادى ملوانان انگليسى در نزديكترين زمان ممكن است".

      دولت انگليس ادعا می کند که ملوانان اين کشور در محدوده آب های عراق مشغول گشت زنی بوده است, اما سفارت رژيم اسلامی در لندن با انتشار بيانيه ای ضمن تکذيب اين موضوع متقابلا مدعی شده است که "قايق*هاى نظاميان انگليسى به مسافت نيم كيلومتر وارد آب*هاى ايران شده بود."

      در واکنش به تهديدات تونی بلر و متعاقب آن قطع روابط تجاری انگليس و تهران, حسينی سخنگوی وزارت خارجه رژيم با تاکيد بر اين که نظاميان انگليسی به طور غيرمجاز وارد آبهای ايران شده اند گفت:"تبليغات رسانه اى و اظهارنظرهاى غير كارشناسى و بعضا تحريك آميز كمكى به حل موضوع تعرض نيروهاى نظامى انگليسى به آبهاى سرزمينى ايران نخواهد كرد."
      وی افزود:"مسوولان ذيربط در حال طى مراحل قانونى و حقوقى موضوع هستند و در پايان مراحل مقدماتى تحقيقات و بررسى ها، تماس سفارت انگليس و بخش كنسولى آن با اين نيروها ممكن خواهد بود."

      سفارت رژيم اسلامی در لندن نيز با انتشار بيانيه ای نوشت:"ايران براى اثبات اين كه اين ملوان*ها به مسافت نيم كيلومتر وارد آب*هاى ايران شده*اند، مختصات جغرافيايى منطقه*ى دستگيرى آنها را به دولت انگليس ارايه داده است و مدارك كافى از جمله سيستم*هاى ناوبرى GPS را در اختيار دارد."

      در اين بيانيه با اشاره به اين که "تمام ملوانان و تفنگداران انگليسى در سلامت كامل هستند" ابراز اطمينان شد كه "دولت*هاى ايران و انگليس از طريق روابط و همكارى نزديك خود قادر به حل اين مساله*ى امنيتى هستند و از تكرار چنين حوادثى در منطقه جلوگيرى خواهند كرد."

      مساله بازجويی و تحقيقات در حالی از سوی رژيم اسلامی به عنوان دليل خودداری از صدور اجاز ملاقات مقامات کنسولی با ملوان های دستگير شده انگليسی اعلام شد که رجب طيب اردوغان نخست وزير ترکيه به دنبال ديدار و گفتگو با متکی وزير خارجه رژيم اسلامی در حاشيه اجلاس رياض گفت:"احتمال دارد ايران به ديپلمات*هاى ترك اجازه دهد كه با 15 نظامى انگليسى كه روز جمعه دستگير كرده ديدار كنند."

      خبرگزارى آناتولى تركيه به نقل از اردوغان نوشت:"شما مي*توانيد هر لحظه منتظر يك تحول مثبت باشيد."

      مارگارت بكت، وزير امور خارجه انگليس که گفتگوهای دوجانبه با مقامات تهران را تا زمان آزادی ملوان ها تحريم کرده است روز گذشته با اردوغان در آنكارا درباره نظاميان انگليسى صحبت كرده بود.

      در آخرين تحول اين بحران, وزارت خارجه رژيم اعلام کرده است که يک ملوان زن دستگير شده را آزاد می کند.

      Comment


      • روز جمعه 16 مارس، در آستانه ورود به پنجمين سال تهاجم به عراق، خانم والری پليم در رابطه با پرونده پر سر وصدای ,پليم گيت, شهادت داد. اين پرونده و شهادت خانم پليم از نظر سياسی آنقدر اهميت دارد که ريچارد آلن گرين گزارشگر بی بی سی در واشينگتن، دستگاه قدرتمند تبليغاتی و حفاظتی کاخ سفيد را در مقابل خانم پليم ناتوان توصيف کرد. مضمون مقدمه گزارش او اين است:
        ,,بوش تاکنون در انتخاب دشمنانش يا شانس داشته يا زرنگ بوده است. صدام حسين که آنهمه او را برای همسايگانش و آمريکا خطرناک خوانده بودند، وقتی تانک های آمريکا بطرف بغداد حرکت کردند، معلوم شد پرکاهی بيش نيست. سناتور جان کری که ميخواست سابقه اش در جنگ ويتنام را به بزرگ ترين سرمايه در رقابت انتخاباتی اش تبديل کند، وقتی متحدان بوش به همين سابقه حمله کردند، هاج و واج برجای خشک شد. ولی اين وضع ممکن است تغيير کند. آخرين حريف رئيس جمهور نه مرد سن و سالدار قويدست خاورميانه ای است، نه يک سناتور اشرافی با چهره ای عبوس. بلکه يک جاسوس پرزوق و برق پيشين است که آمده بگويد چطور کاخ سفيد با او به خطا رفتار کرده است. همانطور که شبکه خبری آمريکا ميگويند والری پليم نلسون حفاظ را فرو ريخته است.,,

        تفاوت البته فقط به سبيل کلفت و سن و سال صدام حسين و يا صورت خشک ودراز جان کری محدود نيست. محافظه کاران آمريکا، سبيل کلفت های خاورميانه ای را به عنوان دشمن خارجي، و دمکرات ها يا ,ليبرال های بی اخلاق شکم سير, را به عنوان دشمن داخلی به توده های آمريکايی معرفی ميکنند، کسانيکه به جای,دفاع از ميهن و خانواده, وقت خود را به ,خوشگذرانی وعياشی, و,بی بند و باری, و حمله به تقدس خانواده از طريق حمايت از همجنسگرايان, يا ,قتل جنين انسان, يا ,خوکچه آزمايشی کردن يک سلول مقدس پايه ای, ميگذرانند[ محافظه کاران آمريکا عليرغم خصومت شان با محافظه کاران اسلامی از همان ابزار ايدئوژيک قرون وسطايی برای مقابله با رقبايشان استفاده ميکنند].

        تفاوت خانم پليم با رقبا يا حريفان ساختگی ديگر بوش - و اهميت محاکمه ای که تاکنون چند تن از نزديک ترين دستياران جرج بوش و ديک چنی را سرنگون کرده است - در اين است که آمريکايی ها اکنون ميتوانند به چشم ببينيد که در لشگرکشی های ماورای درياهای دولت بوش، نه ديکتاتورهای وحشی خاورميانه، و نه,ليبرال های پولدار بی غيرت ,، بلکه زنی هدف دشمنی کاخ سفيد قرار گرفته است که اولا به ظاهر شبيه خود آنهاست و بطور نمونه وار شکل و شمايل يک زن آمريکايی را به نمايش ميگذارد، ثانيا خودش و شوهرش به نام ,دفاع از ميهن و خانواده، در صف جاسوسان و درحلقه نزديک به دستگاه قدرت در آمريکا خدمت ميکنند.

        آمريکايی های ساده شايد يک ميليون قربانی جنگ عراق و نابودی يک ملت در آنسوی درياها را ميتوانستند با اين توجيه بوش بپذيرند که اين همه جنايت و خسارت و قربانی برای حفظ امنيت آمريکايی ها لازم است و ترور را به عراق صادر و ازآمريکا دور کرده است. اما امنيت يک زن آمريکايی آنهم مامور خود دستگاه امنيتی آمريکارا به خاطر جنگ عراق بر باد دادن و حريم تقدس خانواده پليم - ويلسون را به قصد سوء استفاده سياسی شکستن، چيزی است که به راحتی نميتوان به خورد آمريکايی ها داد. لااقل نه اکنون که فجايع جنگ عراق و مصيبت های آن برای خود آمريکايی ها، به اندازه کافی افشا شده است.

        با اين اوصاف مشاهده ی خانم پليم در صندلی شاهد در مقابل کميته تحقيق، بطور طبيعی اين سوال را برای آمريکايی ها مطرح ميکند: آيا اين جنگ ها درخدمت آمريکاست يا آمريکا در خدمت اين جنگ ها؟ اگر اين جنگ هم امنيت عراقی ها و هم امنيت آمريکايی ها را در خطر قرار داده، پس چه کسانی هستند که از آن منفعت می برند؟

        مجازات همسر به خاطر صراحت شوهر
        والری پليم فقط به لحاظ ظاهر و شکل و قيافه شبيه ميليون ها زن آمريکايی است. اما در واقعيت، او و خانواده اش به کاخ سفيد نزديک تر بوده اند تا به زنان عادی آمريکايی. خود او در سازمان امنيت آمريکا کار ميکند و قبلا به عنوان يک جاسوس مخفی شغل حساسی داشت. همسرش جوزف ويلسون II ، ديپلمات و سفير آمريکا در کشورهای افريقايی در دوره بوش پدر بود. ويلسون آنقدر در دستگاه حاکم بر آمريکا محترم و معتبر شمرده ميشد، که بعد از بازنشستگی و قبل از حمله به عراق برای تحقيق در مورد "ماجرای فروش کيک زرد به صدام حسين" و تهيه گزارشی در اين مورد به نيجريه فرستاده شد. اين زمانی بود که تيم ,بوش – چنی – رامسفلد, زمين و زمان را به هم ميدوختند و به کمک آدم های خود مثل احمد چلبی يا از طريق کمک به اينگونه کارگزاران، مدارکی جور ميکردند تا ثابت کنند گزارشات هيات بازرسی سازمان ملل کافی نيست و صدام حسين سلاح کشتار جمعی دارد، خطرناک است، وبايد هرطور شده به عراق حمله کرد.

        جوزف ويلسون در تحقيقات خود دريافت که ماجرای فروش کيک زرد از بنيان نادرست است و از طريق قرينه سازی سرهم بندی شده است. او در اين مورد گزارشی تهيه کرد و به واشينگتن ارسال داشت. يک گزارش معتبر و تهيه شده توسط فرد مورد اطمينان دستگاه، که در کنار انبوه گزارشات و اسناد ديگر نشان ميداد صدام سلاح کشتار جمعی در اختيار ندارد. اما کاخ سفيد بدون اعتنا به اين اسناد بر ادعای خود پافشاری کرد. همچنين دولت تونی بلر که زد و بند سنتی دولت انگليس با آمريکا را به سطح اطاعت بی چون و چرا و کارگزاری برای کاخ سفيد تنزل داده است، مو به مو و حتی در شکل ادعاهای کاخ سفيد را تکرار کرد.

        بعد از تجاوز به عراق در مارس 2003، جوزف ويلسون که با روش های غيرقانونی دولت بوش در حمله به عراق مخالف بود و از ناديده گرفتن گزارش خود ناراحت شده بود، بی احتياطی کرد و در 6 جولای 2003 در مقاله ای تحت عنوا ن ,چيزی که در آفريقا پيدا نکردم, مضمون گزارش خود را علنی کرد. به زودی معلوم شد زمانيکه کاخ سفيد و کاخ نخست وزيری انگليس در مورد کيک زرد د درمقابل مردم و ارگان های رسمی دولت داد سخن ميدادند، گزارش را دريافت کرده بودند. به اين ترتيب سندی بر انبوه شواهد و گزارشات و اسناد ديگر اضافه ميشود که نشان ميدهد هم بوش و هم تونی بلر قبل از حمله به عراق اطلاعات واقعی را ناديده گرفته و آگاهانه در مورد وجود سلاح های کشتار جمعی دروغ می گفتند.

        تونی بلر مثل بقيه رسوايی های دوران دولت خود، از کنار اين ماجرا به آسانی لغزيد و در رفت. زيرا اگرچه انگلستان يک دموکراسی قديمی است و برخلاف جهنم استبدادی حاکم بر کشورما، در انگليس نميتوان هرکاری را به زور کرد، ولی در دموکراسی های غربی هم از ما بهتران برای دفاع از موقعيت و منافع خود در برابر دموکراسی راه هايی پيدا کرده اند. در دموکراسی انگليس موانع و مشکلات نخبگان و "خواص" سرانجام به شيوه ,لردی, و ,ريش سفيدی, حل ميشود و چنانکه در مورد خودکشی دکتر کلی ديديم لردها نه تنها ماجرا را ماستمالی کردند، بلکه دست تونی بلر را هم باز گذاشتند تا خبرنگار ,بی احتياط, بی بی سی را گوشمالی بدهد و درس عبرتی برای بقيه گزارشگران منابع"معتبر" انگليسی باشد که به فکر, تجاوز, به ,حرمت, و حريم لردها و خواص نيفتند.

        اما کارکرد دمکراسی در آمريکا متفاوت است، در آنجا اگرمعلوم شود قانون و بويژه حقوق مدنی افراد به شيوه لردی و علنا زير پا گذاشته شده است، مقامات دچار دردسر ميشوند. چنانکه در همين پليم گيت نمونه آن را ميتوانيم ببينيم.

        البته در آمريکا هم مردم صاحب نفوذ و ثروتمند روش های خود را دارند. درآمريکا هرقدر شيوه های لردی مذموم است، کسب و کار بازاری محترم به شمار ميايد. در اينجا نخست وزيران و شاهان جهان و حتی رئيس جمهور خودی يک ,قيمتی, دارند و در بازار سياسی مبادله ميشوند، چه رسد به رسانه و روزنامه نگار و نويسنده و وکيل و نماينده.[ اخيرا هانس فون اسپاک بازرس سابق سازمان ملل افشا کرد که پادشاه اردن در جريان تحريم ده ساله عراق ، تنها در يک قلم ناچيز 8.2 ميليارد دلار پول بی زبان عراقی ها را تحت عنوان"ترانزيت کارگران ميهمان"! دريافت کرد، پولی که از کيسه عراقی ها در ازای همکاری برای قتل عام کودکان عراقی پرداخت شد. ,قيمت, تونی بلر را چند ماه پيش روزنامه اينديپندنت انگليس افشا کرد و روسای جمهور خود آمريکا شانس انتخاب شدنشان بسته به پولی است که در خرجين انتخاباتی شان جمع شده است ,

        معلوم نيست که شيوه لردی بود يا شيوه بازاری ولی به هرحال در 14 جولای سال 2003 يعنی درست يک هفته بعد از انتشار مقاله ويلسون، يک روزنامه نگار آمريکايی به نام رابرت نواک درمقاله ای افشا ميکند که خانم والری پليم، يعنی همسر ويلسون جاسوس است. خانم پليم نه فقط جاسوس بلکه يک مامور مخفی هم بود. يعنی بايد هويت او به عنوان مامور سيا مخفی می ماند . اين البته وظيفه روزنامه نگار نيست که طبق قانون و اخلاق حرفه ای موظف است اخباری را که به او می رسد به مردم اطلاع دهد. بلکه وظيفه همکاران و دستگاه دولتی است که هويت ماموران مخفی خود را محفوظ و محرمانه نگاهدارند. چه کسی يا کسانی اين قانون را زير پا گذاشته وهويت خانم پليم را به رسانه ها درز ميدهند؟

        در تعقيب ماجرا، رد پای مجرم، قانونا متهم، از دفتر ديک چنی سر در می آورد، يعنی از دفتر کسی که رسما معاون رئيس جمهور آمريکاست، ولی او را مرد شماره يک کاخ سفيد می خوانند. اندکی بعد جوزف و والری ويلسون رسما از ديک چني، کارل رو دستيار ويژه بوش و لوئيس اسکوترليبی مقام مهم ديگر دفتر چنی به دادگاه شکايت برده و آنها را متهم ميکنند که به قصد بی اعتبار کردن ويلسون و گزارشش، هويت همسر او را افشا کرده و زندگی آنها را در معرض خطر قرار داده اند.

        مردسالاري، بدون تبعيض
        ماجرای رسيدگی به شکايت پليم – ويلسون يا ,پليم گيت, به محاکمات کافکايی شباهت پيدا کرده است. با اينکه تمامی ماجرا برای همه کسانی که اخبار را تعقيب ميکنند روشن است و مدارک کافی هم وجود دارد، ولی محاکمه به مساله اصلی يعنی جرمی که وقوع يافته نزديک نمی شود. افرادی که دخالت شان در ماجرا روشن شده يکی يکی به بهانه های جانبی محکوم ميشوند، ولی تاکنون ثابت نشده که جرمی صورت گرفته است. محاکمه لوئيس اسکوترليبی نشان داده است که حداقل چهار کارمند ارشد کاخ سفيد درافشای هويت شغلی خانم پليم نقش داشته اند. اما تعقيب پرونده فعلا حول و حوش مشاور درجه يک ديک چنی يعنی اسکوتر ليبی متوقف شده است. حتی اسکوتر ليبی هم به جرم افشای نام مامور مخفی دولت محکوم نشد، بلکه جرم رسمی او اين است که در راه تحقيقات مانع ايجاد کرده است.


        Comment


        • رژيم ماجراجوی جمهوری اسلامی که کشور را در گرداب تحريم ها فرو برده است, همزمان با دو کارت بکلی متضاد در اين رابطه بازی می کند: هم در لابلای مواضع و ديدگاههای سرانش به تلويح بر تاثيرات منفی تحريم ها بر مردم ايران اعتراف می شود, هم برای باصطلاح مقابله با "جنگ روانی دشمن" و آرام نگاه داشتن مردم ادعا می شود که تحريم ها تاثيری بر اقتصاد ايران ندارد. به عنوان نمونه اول می توان به بخشی از بيانيه قرائت شده از سوی منوچهر متکی در نشست شورای امنيت در 5 فروردين اشاره کرد که وی در آن اعتراف کرد که تحريم ها عامل "محروم كردن يك ملت از تحصيلات عاليه در رشته*هاى خاص علمى" و "ايجاد مشكل براى صدها هزار سپرده*گذار يا مشترى بانك سپه" شده است. سه روز بعد از اين سخنان, شيبانی رييس بانک مرکزی دولت احمدی نژاد ادعا کرده است "تحريم*ها نه در حال حاضر و نه در آينده، تاثير منفی بر اقتصاد ايران نخواهند داشت."
          شيبانی مدعی است که "اقتصاد ايران توانايی تحمل تحريم*های سازمان ملل را دارد و ايران به اندازه کافی دارای ذخاير ارزی هست تا از شوک*های بزرگ اقتصادی جلوگيری کند."
          اين ادعا حتی هم اکنون که تحريم ها تازه آغاز شده است با واقعيت گرانی سرسام آور کالاهای مصرفی و افزايش شديد احتکار انطباق ندارد.

          شيبانی از قصد رژيم در مورد توقف فروش نفت به دلار خبر داده و به رويتر گفته است:"ايران قصد دارد فروش نفت به دلار را به طور کامل متوقف کند." تا از اين طريق با فشار آمريکا مقابله کند, اما او توضيح نداده است که هزينه تبديل دلار به نرخ های ديگر به چه ميزان است, آن هم نه هزينه ای که نرخ عادی تبديل ارزها دربر دارد بلکه نرخ واسطه های مالی و شرکت های فراملی. چرا که ايجاد محدوديت و ممنوعيت بر سر انتقال ارز و دادوستد و حتی تحت فشار قرار دادن سپرده گذاران (چنانکه منوچهر متکی به آن معترف است) از فقرات تحريم است.

          رييس بانک مرکزی برای اثبات ناکارا بودن تحريم ها به رابطه اقتصادی جمهوری اسلامی با 70 کشور دنيا اشاره کرده است, رابطه ای که شايد واقعيت داشته باشد, اما او در باره حجم و کيفيت و تاثيرات کشورهای متمايز در مجموعه اين روابط تجاری ترجيح داد سکوت کند. در حالی که مثلا حتی بدون آمار مستند هم کاملا آشکار است که حجم معاملات تجاری ايران با سيرالئون به هيچ وجه قابل قياس با انبوه کالاهايی که از طريق دوبی وارد ايران می شود نيست. و امارات متحده زير فشار آمريکا تصويب قانون جديدی را در دست دارد تا از اين طريق از صادرات کالاهای حساس واسطه ای به ايران جلوگيری کند. در رابطه با کشورهای همسايه ايران نيز سوال اساسی پيش از اين که رابطه تجاری کنونی آنها با ايران باشد, انتخاب نهايی پس از انقضای مهلت 60 روزه جديد قطعنامه مصوب تشديد تحريم های شورای امنيت در رابطه با ايران است. ناگفته روشن است که هم مواضع سياسی کشورهای همسايه, هم حجم معاملات تجاری آنها با آمريکا و اتحاديه اروپا به چگونه انتخابی می انجامد.

          گذشته از اين رييس بانک مرکزی اگر چه در باره "درآمد نفتی بيش از 45 ميليارد دلاری ايران در سال گذشته" سخن گفت اما در باره واردات 40 ميلياردی ايران سکوت کرد و بدتر از آن در باره اين واقعيت که به گفته اقتصاددانان کشور حدود نيمی از واردات ايران واسطه*ای است و بخش مهمی نيز واردات کالاهای سرمايه*ای که بدون آنها زنجيره توليد در بسياری از رشته ها از کار باز می ماند.

          تحريم اقتصاد بيمار و بحران زده ايران را نابود می کند و نقدا تاثيرش به شکل افزايش سرسام آور قيمت کالاهای اساسی مصرفی و افزايش احتکار پديدار شده است. با اين حال عجيب اينجاست که مسوولان رژيم هم وقتی که به اثرات تحريم ها اعتراف می کنند, هم وقتی که آن را انکار می کنند, "حق" دارند. تحريم ها تا زمانی که مردم ايران را به گرسنگی و مرگ و مير توده ای نکشاند, تاثيری بر رژيم ندارد. سطح زندگی آقازاده ها و رانت خواران و آحاد و عناصر دانه درشت حکومتی کوچکترين تغييری نمی کند که هيچ, "نعمت" جديد و سفره تازه ای برای آنها گشوده می شود و قاچاق و احتکار و گرانفروشی آنها را پروارتر می کند. بنابراين رژيم تا جايی که وصف حال بخش مهمی از عناصر تشکيل دهنده خود را می گويد البته "حق" دارد که بر بی تاثير بودن تحريم ها اشاره کند. زمانی هم که به تلويح بر اثرات منفی تحريم ها بر مردم اشاره می کند, در واقع هدفی جز بالا بردن ظرفيت شلاق خوردن توده مردم ندارد. و درست از آنجا که بالا زدن کامل پرده و بيرون ريختن همه عوارض وحشتناک تحريم ها به دستور "رهبر" فعلا معادل "همدستی با دشمن" و شراکت "در جنگ روانی دشمن" است بديهی است که در اين زمينه به روش قطره چکانی رو آورند.

          در هر حال يک نکته کاملا روشن است: متکی و شيبانی و آدم های نظير آنها نماينده ملت ايران نيستند, سخنگويان يک رژيم واپس گرای قرون وسطايی هستند که بعد از 28 سال قتل, کشتار, جنايت, سرکوب و غارت اين ملت, حالا استخوانش را در سينی گذاشته اند و به سطله گران بين المللی تعارف می کنند. آنها چه هنگامی که اثرات مرگبار تحريم بر مردم ايران را منکرند, چه هنگامی که به تلويح و درآميخته با رياکاری معترف, دشمن آزادی, رفاه, پيشرفت و سعادت اين ملت هستند.

          Comment


          • The lofty invocations of international law by the British and Iranian governments disguise the banal origins of their current dispute: used cars. The British naval personnel had boarded an Indian vessel they thought was smuggling old automobiles into Iraq. Tehran maintains that they then veered into Iranian waters.

            It is not really about used cars, of course, but rather an unpopular and isolated Iranian government attempting to rally support and strengthen itself. The capture by Iranian Revolutionary Guards of 15 British sailors and marines on March 23 has set off a diplomatic crisis and mobilized the public in both Britain and Iran. The ever combative Iranian President Mahmoud Ahmadinejad declared Saturday "that instead of apologizing to the Iranian nation, the British were acting as if Iran owed them something." A member of the Parliament in Tehran called for the British personnel to be tried for espionage, while the Iranian Embassy in Thailand asked other nations to denounce what it called a British trespass into its sovereign territory. On Sunday, a small crowd of some 200 demonstrators threw stones and firecrackers at the British Embassy in Tehran. It was not much of a demonstration, and Iranian police kept them in check when they tried to storm onto the embassy grounds.

            British public opinion was inflamed on Sunday after Iranian television showed the captured seamen admitting that they had strayed into Iranian waters at the mouth of the Shatt al-Arab waterway, which forms the disputed border between Iran and Iraq. Iran seemed to be vying with 1950s North Korea for the title of creepiest brain-washer. Former 1st Sea Lord Adm. Sir Alan West decried the performance of the sailors as a product of coercion and sniffed that it "does not reflect the price of fish."

            Although Britain insists that a global positioning signal demonstrates that the British boat was in Iraqi waters, in fact the maritime border between Iraq and Iran has never been agreed upon by the two neighbors. Military action seems an unlikely way to secure the release of the soldiers, and Tony Blair's government has given up threats of moving into a "different phase" and has focused on intensive negotiations. "We are anxious that this matter be resolved as quickly as possible and that it be resolved by diplomatic means, and we are bending every single effort to that," British Secretary of Defense Des Browne said on Sunday. "We are in direct bilateral communication with the Iranians."

            Britain, an advanced technological society, has the world's second-most-powerful military, and a GNP per capita of $33,000. Iran is still a developing country, with a per capita income of only $2,800, despite its oil wealth. Why would the Iranian leadership risk such a confrontation over a minor issue? Even if the British boat had strayed into Iranian waters, it could not have been by much, and nations routinely grant such passage to nonbelligerent vessels. The conflict is not about incursions into sovereign territory any more than it is about used-car smuggling.

            With Iran facing huge challenges at home (an economy in tatters) and abroad (mounting pressure over its nuclear program), Ahmadinejad and his reluctant patron, the Supreme Jurisprudent Ali Khamenei, desperately needed a diversion. The capture of the British personnel by the Revolutionary Guards may have been opportunistic, but Tehran's hard-liners think they know how to play it. They are trying to use the incident to rally the public around the flag and revive their flagging fortunes on the geopolitical stage with appeals to Iranian patriotism. They also see tactical advantages in the hostage taking that might help weaken the British and push back against the Americans in Iraq.

            The regime of Khamenei is in fact deeply unpopular in Iran, especially among youth and women (who together make up the vast majority of the population). These groups had helped to elect the reformist president Mohammad Khatami, who received 70 percent of the vote and served from 1997 to 2005, and who worked for a loosening of puritanical restrictions on personal freedom. His "Second of Khordad" movement, named for the date of his electoral victory, took over the elected Parliament and pushed for a relaxation of press censorship. Fewer than 20 percent of Iranians voted for conservatives in that period. Alarmed, Khamenei and his allies in the theocratic part of the Iranian government rallied to crush the reform movement, an endeavor in which they largely succeeded. They closed down liberal newspapers and forbade liberals to run for office.

            While Khatami had won by a landslide in elections with high turnout, his successor, Ahmadinejad, barely got into office in 2005, after a lackluster campaign for which there was little popular enthusiasm. Ahmadinejad and his parliamentary allies won only because Khamenei had excluded the more attractive candidates. Ahmadinejad had campaigned on a populist platform of economic reform in a society where most people struggle to get by while fat-cat mullahs and well-connected businessmen from the bazaar control billions. In reality, he has made the lot of most Iranians worse, a fact that has not escaped them. In the wake of serial budget deficits, the country has faced a sharp rise in inflation and unemployment.

            Abroad, Iran was humiliated by American raids on intelligence agents in Iraq. The United States still holds five Iranian officials, captured in Irbil, to the outrage of the Iranian public and the helplessness of the government in Tehran.

            Comment


            • آيا به جای همدستی عملی با اشغالگران خارجی در محاصره مردم ايران و گرسنگی دادن به اين مردم, به بهانه "فن آوری هسته ای" بهتر نيست سوتعذيه کودکان محروم استان های سيستان و بلوچستان را برطرف کرد؟ و بودجه سلامت را برای جلوگيری از افزايش خط فقر در ايران افزايش داد؟


              روشنگری: رژيم اسلامی با لجاجت خود بر سر غنی سازی اورانيوم هست و نيست مردم ايران را در معرض خطر قرار داده, و علاوه بر بهانه سازی برای ميليتاريزه شدن منطقه, فعال ماندن خطر حمله و تجاوز نظامی به ايران, خسارات هنگفت اقتصادی و عقب ماندگی جبران ناپذير در زمينه های علمی و آموزشی و گسترش فقر و فلاکت و افزايش احتکار و گرانی در اثر تحريم ها را عملا به مردم ايران تحميل کرده است, اين در حالی است که هر جا که واقعيت ها مجال بيان می يابند, به صد زبان فرياد می کنند که غنی سازی اورانيوم حتی اگر آن را "حق" ايران تصور کنيم, نمی تواند به چنان اولويتی تبديل شود که موجوديت ملی را در معرض محاطره قرار دهد.
              اين هاست تازه ترين نمودهای تحريم: لغو عضويت 36 دانشمند ايرانی از سوی انجمن شيمى امريکا به بهانه مغايرت اين عضويت با قوانين تحريم هاى امريکا عليه ايران, هشدار مدير شرکت فرانسوی توتال به تجديد نظر در قرارداد 2 ميليارد دلاری اش با ايران بر سر بهره برداری از پروژه استخراج گاز پارس جنوبی در اثر مشکل شدن ادامه فعاليت به خاطر تنش های سياسی موجود و تحريم ها, اعتراف مرتضى حبيبى, رييس مركز مين*‏زدايى ايران به جلوگيری از ورود دستگاههای مين زدايی به ايران از سوی "جامعه جهانی" "به بهانه آنكه ايران در تحريم است". و اين ها در حالی است که هنوز حدود يک ميليون هکتار از زمين های ايران به مين های زمان جنگ آلوده است و مين های باقی مانده همچنان قربانی می گيرند.

              دكتر محمدرضا شاه بنده - كارشناس مواد بهداشتى و محصولات آرايشى روز جمعه 17 فروردين به ايسنا می گويد:"هنوز صنعت فولاد كشور امكان توليد آلياژ فولاد تيغ*هاى اصلاح را ندارد، و بايد آن را از خارج وارد کنيم, اما دسته پلاستيكى و بدنه تيغ اصلاح را مي*توانيم در كشور توليد كنيم." آنوقت اين ها که حتی توانايی توليد تيغ ريش تراشی را در داخل کشور ندارند, لاف پيشرفت های اتمی می زنند. کشورهای سردسير دارای نيروگاههای هسته ای در شمال اروپا نيروگاههای خود را برمی چينند و به سوی تشکيل پارک های بزرگ نيروگاههای بادی به عنوان منبع انرژی غيرآلوده ساز و سالم می روند, اما رهبران رژيم اسلامی در کشوری با موقعيت آب و هوايی چهار فصل به جای سرمايه گذاری بر منابع پاک و سالم توليد انرژی, ميلياردها دلار صرف تاسيسات هسته ای زير زمينی ميکنند و ميلياردها دلار تاسيسات دفاع موشکی برای حفاظت از اين تاسيسات می خرند و آمريکا و اروپا را به جان مردم ايران می اندازند و با خيره سری و گستاخی حيرت آوری هر بحثی در باره اولويت بودن يا نبودن انرژی هسته ای را ممنوع می کنند و شاخ و شانه هم می کشند که هر کس لب به اعتراض و انتقاد بگشايد "عامل دشمن" است و می گويند و تصريح می کنند که در پيشبرد همين سياست ماجراجويانه و ضد مردمی شان درست مثل آمريکايی ها "بی قانونی" هم خواهند کرد.
              در حالی که اگر هدف واقعا فقط سرمايه گذاری بر انرژی جايگزين برای منابع سوخت فسيلی بود, به جای تحميل ميلياردها دلار هزينه برای تاسيسات هسته ای و هزينه های سنگين ناشی از تحريم ها می شد با توجه به سادگی تکنولوژی توليد نيروگاههای بادی و آينه های خورشيدی, با هزينه ای به مراتب پائين تر به تدريج منابع انرژی سالم جايگزين را تامين کرد و ضمنا برای هزاران تحصيل کرده بيکار ايجاد اشتغال نمود و به بهترين و سالم ترين شکل از موقعيت های جغرافيايی ايران بهره برداری نمود. در حالی که نه تنها چنين نيست که علاوه بر همه مشکلاتی که سياست هسته ای رژيم به مردم ايران تحميل کرده, زدن از بودجه بهداشت و سلامت را هم بايد به آنها اضافه کرد. به گفته انوشيروان* ‬محسني* ‬بندپي،* ‬عضو* ‬كميسيون* ‬بهداشت* ‬و* ‬درمان* ‬مجلس* ‬* "نرخ* ‬سرانه* ‬سلامت* ‬در* ‬سال* ‬*٦٨‬،* ‬*٣‬* ‬هزار* ‬و* ‬*٠٩٨‬* ‬ تومان* ‬تعيين* ‬شده* ‬كه* ‬اين* ‬رقم* ‬نسبت* ‬به* ‬سال* ‬گذشته* ‬*(٣‬* ‬هزار* ‬و* ‬*٠٥٩‬* ‬تومان*)‬* ‬كاهش* ‬داشته ‬است. کاهش نرخ سرانه سلامت در حالی صورت می گيرد که نماينده صندوق كودكان سازمان ملل متحد (يونيسف) در ايران روز جمعه 17 فروردين در کنفرانس خبری خود در تهران

              سوتغذيه کودکان ايرانی را يکی از چالش های مهم بر سر راه سلامت در ايران می خواند و می گويد:"خلا موجود سوء تغذيه كودكان ايرانى است كه در حال حاضر 5/5 درصد از اين كودكان را رنج مي*دهد."
              او با اشاره به اين که "استانهاى سيستان و بلوچستان و كرمان داراى بالاترين آمار سوء تغذيه كودكان در ايران" هستند بهبود وضعيت تغذيه كودكان را يادآور می شود و کی گويد:"با توجه به اينكه 90 درصد از مغز انسان در 3 سال اول تولد شكل مي*گيرد، بازدهى افراد را در آينده به شدت دچار مشكل مي*كند. از اين روز معضل بسيار مهم كنونى نظام بهداشتى ايران سوء تغذيه در كودكان است."

              سالازار به معضل ايذر در ايران نيز اشاره می کند و می گويد:"اپيدمى و روش انتقال ايدز در ايران در حال رشد و تغيير است چرا كه هم اكنون افراد بيشترى به ويژه جوانان در معرض خطر ابتلا به اين بيمارى قرار مي*گيرند زيرا هنوز آگاهى كاملى در زمينه پيشگيرى از ابتلا به ايدز در روابط جنسى در جامعه ايران وجود ندارد و آموزش*هاى كافى در اين زمينه به جوانان داده نشده است."

              نماينده سازمان بهداشت جهانی نيز به وضعيت ايدز در ايران اشاره می کند و می گويد: "طبق جديدترين آمار به دست آمده در حال حاضر 64 هزار نفر در ايران به ايدز مبتلاء هستند كه از اين ميان 14 هزار نفر HIV مثبت دارند و 864 نفر نيز به فاز كامل بيمارى وارد شده اند."

              او تاکيد می کند:"تعداد موارد HIV مثبت گسترش شيوع اين بيمارى را در ايران نشان مي*دهد وعلاوه بر اين معضل جدى در حال حاضر نحوه انتقال اين بيمارى است زيرا عمده ترين روش انتقال اين بيمارى در حال حاضر استفاده از سرنگ تزريقى مشترك است اما اين نحوه انتقال به سرعت به سوى انتقال از راه جنسى در حال تغيير است."

              آيا به جای همدستی عملی با قدرت های متجاوز و اشغالگر خارجی در محاصره مردم ايران و گرسنگی دادن به اين مردم و محروم کردن شان از پيشرفت های علمی و اقتصادی, به بهانه باصطلاح دستيابی به "فن آوری هسته ای" بهتر نيست سوتعذيه کودکان محروم استان های سيستان و بلوچستان را برطرف کرد؟ آيا به جای خريد سيستم های دفاع موشکی برای حفاظت از تاسيسات زير زمينی هسته ای بهتر نيست بودجه سلامت را برای جلوگيری از افزايش خط فقر در ايران افزايش داد؟ آيا جنايتکارانه نيست که از حلق کودک ايرانی بيرون کشيد و سلاح خريد و عربده کشی راه انداخت و پز قدرت بزرگ منطقه ای بودن به خود گرفت؟ آيا اوج سفاهت نيست که توانايی توليد تيغ ريش تراش را نداشت, و در حالی که با هزينه بسيار کم تر , و ايجاد اشتغال می توان منابع انرژی غيرآلوده ساز تهيه ديد, ميلياردها دلار صرف تاسيسات بی حاصل هسته ای کرد؟ رژيم اگر ذره ای پيوند با مردم داشت و يک ويروس خطرناک در پيکر جامعه ايران نبود, آنوقت به سادگی می توانست بفهمد که عوامل قدرت ملی نه فن آوری هسته ای است نه اضافه شدن بر برد موشک های دوربرد, تغذيه سالم و بهداشت و آموزش و کار و سرپناه اکثريت شهروندان همراه با آزادی های سياسی و عدالت اجتماعی است که به قدرت ملی اوج و عروج می دهد و آن را در برابر هر تجاوز خارجی متحد و يکپارچه می سازد.
              خواب و خيال است که کودکان ايرانی را گرسنه و اسير سوتغذيه نگاه داشت, کارگران و زحمتکشان و معلمان و بازنشستگان ايران را زير خط فقر به حال خود رها کرد و در مقابل طبيعی ترين خواست آنها يعنی افزايش حقوق به بهانه "بار مالی" مخالفت و برخورد امنيتی کرد و بعد انتظار "انسجام ملی و اسلامی" داشت. اگر بنا بر تعيين اولويت هاست, حق مردم ايران است که آن را آنطور که خود می خواهند تعريف کنند. رژيمی که برای تضمين بقای خود اين ملت را گروگان می گيرد و موجوديتش را تهديد می کند, دشمن اولويت های ملی, مطالبات اساسی مردم, حقوق پايه ای اکثريت شهروندان و عامل انهدام و از هم گسيختگی انسجام ملی است.

              Comment


              • رژيم با اين نوع "جشن ها" بيش از پيش به سياست آمريکا خدمت می کند که سعی دارد برای گسترش اجماع عمومی عليه ايران از ايران و رژيم حاکم بر آن قدرت وحشتناکی که تمام خاورميانه را زير نفوذ خود گرفته است در انظار جهانی به نمايش بگذارد.


                روشنگری: سران و مسوولان رژيم؛ سفرای کشورهای خارجی و روزنامه نگاران داخلی و خارجی در يک برنامه نمايشی در نطنز جمع شدند تا آن چه را که رژيم "مراسم جشن روز ملى فن*آورى هسته*اى" ناميده است برگزار شود.احمدی نژاد, و قبل از او آقازاده و لاريجانی موضوع "جشن" رژيم را تحت عنوان "دستيابی به چرخه سوخت هسته ای" اعلان کردند. البته به نظر می رسد که هدف از در پيش گرفتن اين نحوه بيان و توزيع نقش ها در طرح موضوع "جشن هسته ای" نشان دادن وجود اجماع عمومی در ميان جناح های رژيم در پيشبرد سياست جاری در زمينه هسته ای بوده است. و نيز اين که, مخالفت با تعليق غنی سازی نه يک سياست جناحی که توافق کل نظام است.

                از روزهای گذشته برای اين روز تبليغات صورت گرفت تا به زور تبليغات اين مراسم را هر طور شده "ملی" جا بزنند. به اين منظور به سراغ کودکان و نوجوانان مدارس رفتند و در مدارس "زنگ هسته ای" نواختند و "زنجيره انسانى دانش*آموزان" "در حمايت از انرژى هسته*اى" براه انداختند, دانشجويان بسيجی نيز راه اندازی شدند تا برای "ملی سازی" "جشن هسته ای" رژيم زنجيره انسانى گرداگرد سازمان انرژى اتمى تشکيل دهند. با همه اين تقلاها کاملا روشن است که افزايش ميزان آبشارهای سانتريفوژها و اعلام توانايی غنی سازی در حد نيمه صنعتی موجبی برای افتخار ملی نيست. در حقيقت در تمام اين برنامه های فرمايشی از خود ملت و منافع واقعی ملی خبری نيست. واقعيت اين است که حتی برای خود جمهوری اسلامی هم عليرغم حرف های تبليغاتی مسوولانش وقتی جدی و واقعی به هدف اساسی تاکيد بر غنی سازی اورانيوم می پردازند, آن چه برايشان ارزش دارد اين است که اين فناوری را دستمايه ای برای تحميل موجوديت رژيم خود به غرب و بويژه آمريکا و کنار آمدن با آنها از موضع متعادل سازند. به اين نکته علی لاريجانی دبير شورای امنيت ملی رژيم اشاره کرد وقتی که گفت:"امروز که چرخه سوخت هسته ای ما کامل شده است، آماده آغاز مذاکرات غير فرمايشی با هدف رسيدن به تفاهم هستيم و اگر غربی ها مايل به تفاهم با ايران هستند، همين امروز وقت تفاهم است."

                لاريجانی افزود:"عده ای می گويند که چرا کوتاه نمی آييد، در صورتی که آنها بايد متوجه باشند کوتاه آمدن ما، غربی ها را جسورتر می کند و حتی اگر مسئله هسته ای هم نباشد، آنها پرونده های ديگری را خواهند گشود، همان طور که پيش ازاين نيز چنين کردند."

                بنابراين ملت ايران را گروگان گرفته اند تا شرايط معامله از موضع متعادل را به قول خودشان به غرب تحميل کنند و به اين منظور بارها و بارها به زبان های مختلف با اشاره به اين که تحريم ها تاثيری بر موضع آنها نخواهد داشت در واقع به شيوه خودشان اعتراف کرده اند که اين سياست را به قيمت افلاس توده ای و خطر جنگ و نابودی کشور و از هم پاشيدگی بيشتر شيرازه های اقتصاد و گسترش تورم و گرانی به پيش خواهند برد. چرا که به اين نتيجه رسيده اند که پافشاری بر غنی سازی اورانيوم بهانه بهتری برای اين سياست آنها فراهم خواهد کرد تا اين که غربی ها احيانا بخواهند "پرونده های ديگری" را برايشان باز کنند. بنابراين وقتی برای توجيه لجاجت ورزی بر غنی سازی اورانيوم آن را به ملی شدن صنعت نفت تشبيه می کنند آشکارا و عامدانه دروغ می گويند؛ وقتی که به اهميت فن آوری هسته ای برای نسل های آينده و پس از به پايان رسيدن سوخت های فسيلی متوسل می شوند آشکارا و عامدانه دروغ می گويند؛ (که اگر غير از اين بود اول بايد می گفتند که بر سر حدود 600 ميليارد دلار عوايد نفتی دراين 28 سال چه آمده است و با آن چه کرده اند که هنوز بيش از 8 ميليون از جمعيت کشور طبق آمار خودشان زير خط فقر مطلق دست و پا می زنند و بيش از 20 ميليون زير خط فقر هستند؟) و وقتی به ارج گذاری به "دانشمندان جوان کشور" و انرژی هسته ای به عنوان نمادی از "استقلال ملی" تاکيد می کنند, عامدانه و آشکارا دروغ می گويند. ملتی که فعالينش حق جمع آوری امضا در پارک های عمومی برای اعلام مخالفت خشک و خالی با سنگسار را هم ندارد و به جرم "برهم زدن امنيت ملی" راهی سياهچال می شود, ملتی که درست در حين تبليغات مشمئز کننده رژيم در مورد غنی سازی اورانيوم" و درست در کادر اخبار همان روز "جشن" و به اعتراف رييس سازمان نوسازی مدارسش "در 4 استان كشور هنوز مدارس كپرى دارد" و در عين حال برای شتشوی مغزی کودکان معصوم ايران ميليون ها تومان خرج توليد کتابچه تبليغاتی "باور" در مورد غنی سازی اورانيوم و پخش آن در مدارس می کند, نه تنها از استقلال واقعی برخوردار نيست که حاکمانش در رديف بيگانه اند و دشمن استقلال واقعی ملی که بدون دمکراسی و آزادی بدست نخواهد آمد. رژيم با اين نوع "جشن ها" که به طور مستقيم از سی. ان. ان پخش می شود در حالی که مهلت اولتيماتوم دو ماهه قطعنامه تشديد تحريم های شورای امنيت در حال به سر آمدن است, اگر چه نمايش تبليغاتی برای اقتدار خود برپا می کند, اما بيش از پيش به سياست آمريکا خدمت می کند که سعی دارد برای گسترش اجماع عمومی عليه ايران از ايران و رژيم حاکم بر آن قدرت وحشتناکی که تمام خاورميانه را زير نفوذ خود گرفته است در انظار جهانی به نمايش بگذارد. جشن سران رژيم و قلدرنمايی آنها همين بهانه را در ابعادی وسيع در اختيار آمريکا قرار می دهد و از اين رو خدمتگذار سياست جنگ طلبان کاخ سفيد است. اين ميان ناگفته روشن است که هزينه اين خدمت گذاری و قلدرنمايی عملا به حساب مردم ايران نوشته می شود و روزی بايد از جيب اين ملت پرداخت شود.

                اين نوع نمايشات مشمزکننده نه تنها مايه سربلندی ايران نيست که برای افزايش فشار جهانی بر مردم و تقويت تدارکات جنگی آمريکا در خليج فارس بهانه بيشتر فراهم می سازد و عملا مردم ايران را ناخواسته به سرنوشت شوم همسايه اش نزديک تر می کند. تازه ترين آمار سازمان يونيسيف حاکی از آن است که طى سال*هاى اخير و به دنبال اشغال عراق 5 ميليون كودك عراقى يتيم شده*اند.

                رژيم به جای افزايش حقوق کارمندان و معلمان و اجرای نظام هماهنگ پرداخت ها, به جای افزايش حداقل دستمزد کارگران, به جای سرمايه گذاری بر بهداشت و درمان, به جای برچيدن مدارس کپری و بهبود کيفيت آموزش, با "جشن هسته ای" خود ما را قدم به قدم به گرداب خونبار عراق نزديک می کند.

                Comment


                • انتقاد شدید یک مطالعه تازه از سیاست 'نبرد با تروریسم'


                  جنگ عراق، احتمال تکرار حوادثی مشابه یازده سپتامبر آمریکا را افزایش داده است
                  یکی از جامع ترین نقدها تا به امروز در مورد سیاست های آمریکا و بریتانیا در "نبرد با تروریسم" روز چهارشنبه توسط "گروه تحقیقات آکسفورد" منتشر می شود.
                  گزارش این موسسه تحقیقاتی در بریتانیا می گوید که جنگ علیه تروریسم و جنگ در عراق، احتمال تکرار حوادثی مشابه یازده سپتامبر در آمریکا را افزایش داده است.

                  گروه تحقیقات آکسفورد در گزارش جدید خود با نام "ورای تروریسم: حقیقت درباره تهدیدهای واقعی دنیای ما" می گوید که به غیر از تغییرات آب و هوایی، رقابت بر سر منابع کمیاب، به حاشیه رفتن اکثریت جمعیت دنیا و نظامی گری جهانی، جنگ علیه تروریسم و جنگ در عراق، بزرگ ترین تهدیدها برای امنیت دنیا به شمار می روند.

                  این گزارش در واقع انتقادی است از سیاست های آمریکا و بریتانیا در جنگ علیه تروریسم. گزارش گروه تحقیقاتی آکسفورد خواهان رویکرد جدیدی در مورد امنیت جهانی به خصوص جنگ علیه تروریسم شده است.

                  این گزارش می گوید که رویکرد آمریکا و بریتانیا در امنیت جهانی و جنگ علیه تروریسم، حتی اگر بر اساس استانداردها و معیارهایشان مورد قضاوت قرار گیرند، به وضوح در حال شکست خوردن است.

                  نویسندگان این تحقیق برای اثبات اظهارات خود به موارد زیر اشاره می کنند:


                  حمایت از اسلام سیاسی در سراسر جهان رو به افزایش است.
                  شمار حملات عمده تروریستی رو به افزایش است.
                  صلح و دموکراسی در خاورمیانه اموری فرار هستند.
                  قیمت نفت متغیر است و با هر بحران جدید افزایش می یابد.
                  عراق در وضعیت نزدیک به جنگ داخلی به سر می برد.
                  طالبان در حال ظهور مجدد در افغانستان است.
                  ایران، سوریه و کره شمالی بیش از پیش جسور شده اند.
                  نفوذ استراتژیک آمریکا به خصوص در آفریقا و خاورمیانه در حال افول است.
                  ایالات متحده به طرز فزاینده ای به عنوان بزرگ ترین تهدید علیه صلح جهانی دیده می شود.

                  نویسندگان مطالعه وضع جاری را به این مساله نسبت می دهند که هدف رویکرد کنونی حفظ وضعیت موجود با توسل به شیوه های نظامی و "بسته نگاه داشتن در دیگ ناامنی" بدون رسیدگی به علل ریشه ای آن است.

                  کریس ابات از نویسندگان این مطالعه هشدار می دهد در صورت عدم اتخاذ تدابیر فوری، در نیمه های قرن جاری با یک نظام بین المللی به شدت بی ثبات روبرو خواهیم بود.

                  آنها در مقابل رویکرد فعلی، یک سیستم تازه "امنیت پایدار" را پیشنهاد می کنند که سعی نمی کند تهدیدها را با توسل یکجانبه به قوه قهریه حل کند بلکه می کوشد علل ریشه ای این تهدیدها را با استفاده از موثرترین راه های موجود از طریق همکاری همگانی برطرف کند.

                  انتقاد از سیاست های کنونی دولت

                  این مطالعه صریح ترین گزارش "گروه تحقیقات آکسفورد" تا به امروز است و به خصوص درک دولت از مسائلی که بر امنیت اثر می گذارد را به انتقاد می گیرد.

                  این گزارش در مورد توسعه سلاح های اتمی می گوید "مدرنیزاسیون سلاح های اتمی احتمالا وسیله ای برای تشویق جدی اشاعه اتمی است زیرا کشورهایی که احساس آسیب پذیری می کنند توسعه توانایی های بازدارنده خود را ضروری می بینند."

                  دولت بریتانیا طرحی را تنظیم کرده است که براساس آن سیستم فعلی ناوگان زیردریایی های حامل موشک های اتمی بریتانیا طی 17 سال با هزینه نزدیک به 40 میلیارد دلار نوسازی و جایگزین خواهد شد. این طرح اخیرا به تصویب پارلمان رسید.

                  گزارش تحقیقات آکسفورد در مورد عراق می گوید "برخورد با عراق به عنوان بخشی از 'نبرد با تروریسم' تنها باعث پاشیده شدن بذر تروریسم در منطقه و ایجاد یک ناحیه آموزش رزمی برای جهادگران می شود."

                  گزارش در مورد تغییرات آب و هوایی اظهار می دارد این تغییرات "نه فقط یک مساله زیست محیطی بلکه همچنین یک نگرانی امنیتی است زیرا ثبات اجتماعی و سیاسی که هر چیز دیگر به آن وابسته است را تهدید می کند."

                  در مورد نفت این گزارش می گوید که این ماده هم به عنوان "سرچشمه مناقشه و هم یک عامل عمده در تغییرات جوی، به خصوص محل ذخایر و اکتشاف آن، دارای اهمیتی عظیم هرچند عمدتا شناسایی نشده است."

                  این گزارش در مورد ایران نیز می گوید که "عواقب دخالت نظامی (در آن کشور) فاجعه بار خواهد بود."

                  علاوه بر اسقف اعظم توتو، طیف وسیعی از مدیران سازمان های غیردولتی، سیاستمداران و روزنامه نگاران، و همچنین چهره های سرشناس اجتماعی از این گزارش حمایت کرده اند.

                  "گروه تحقیقات آکسفورد" (ORG) یک سازمان مستقل غیردولتی است که هدف خود را تلاش برای ایجاد تحولات مثبت در مورد مسائل امنیت ملی و بین المللی عنوان می کند.

                  این گروه که در سال 1982 تاسیس شد اکنون یکی از ممتازترین موسسات مطالعات امنیتی در بریتانیا به حساب می آید.


                  Comment


                  • Iraq is full of good news this week. The tide is beginning to turn against Iran.

                    First, The US-Iran alliance is in the open, finally. This open alliance between the US and Iran will galvanize an anti-Iran alliance between the Iraqi people, Turkey, Saudi Arabia, and Russia. That a US-Iran alliance exists is evident from the passive US stance on UK hostages; the passive US stance on Iranian nukes; the passive US stance on PKK terrorist attacks against Turkey from their bases in northern Iraq; the UK turnover of Iraq's strategic port of Basra to pro-Iran forces this week; and, finally, the high profile Kurdish verbal attacks on Turkey over the ***kuk referendum, in which the US and Iran back the Kurds. The US and Iran support the Kurds on ***kuk because they favor the transfer of ***kuk and its oil wealth to the Kurds. The transfer of ***kuk to the Kurds will open the way to Iraq's partition Iraq between Iran and the Kurds. This ***kuk referendum is scheduled for 15 November 07.


                    Second, Turkey is now on the alert against the US-Iran alliance. Kurdish threats this week against Turkey to accept Kurdish annexation of ***kuk or face Kurdish retribution, have angered Turkish Prime Minister Erdogan. PM Erdogan has responded with harsh rhetoric of his own against the Kurds. Good! Turkey, under US pressure, has until now been passive on ***kuk. Meanwhile, the US is supporting Kurdish PKK extremists who are hostile to Turkey, as shown by the US failure to act against PKK terrorism against Turkey from PKK bases in northern Iraq.

                    Third, Russia is also on the alert against the US-Iran alliance in general and the Kurdish threat in particular. See the op-ed by Russia's Minister of Foreign Affairs Sergey Lavrov in the Washington Post on 4 April 07. Lavrov warns that Iraq's partition is at hand, thanks to the Kurds. Lavrv says Iraq's partition would be a catastrophe because it would touch off a series of civil wars in Iraq and throughout the Middle East. Russia, Syria, and Saudi Arabia are in agreement with this assessment. These three countries will form the basis of a United Front against Iran.

                    Fourth, Muqtada al-Sadr's 9 April pro-Iraq demonstration was a success. A careful reading of Sadr's message indicates that he too is alert to the threat from Iran. Sadr voiced strong support for Iraq's territorial integrity "from north to south," which constitutes a direct rebuke to Iran and its Kurdish allies. Not a single Iranian flag or pro-Iran placard was visible in Sadr's demonstration.

                    Moreover, the turnout for Sadr's demonstration was massive, estimated by the New York Times to be over 500,000. Such a turnout indicates that Muqtada al Sadr is the most powerful politician in Iraq. Also, the unity of the demonstration suggests that Sadr is in full control of his political movement, contrary to the views of many analysts who have predicted the disintegration of Sadr's forces. The marchers were peaceful and well disciplined, and no one called for attacks on US forces.


                    In short, sunshine is appearing through the clouds in Iraq. The reality of US-Iran collaboration is no longer in doubt, as evidenced by the US-Iran collaboration in partitioning Iraq. The pro-Iran Kurds look bad, while the anti-Iran Muqtada al-Sadr looks good. Most importantly, the anti-Ahmadinejad United Front of Sadr, Turkey, Russia and Saudi Arabia is mobilizing. This pro-Iraq United Front will crush Iran and the Kurds. As predicted before in this space, Ahmadinejad is going down, and soon.

                    Comment


                    • جمهوری اسلامی و آمريکا: بازی با کارت مشترک

                      *البرادعی:ايران هنوز هم در مرحله آغاز ساخت کارخانه غنی سازی اورانيوم قرار دارد.. هنوز با ساخت راکتور نطنز با هدف نصب 54 هزار سانتريفيوژ به پيش می رود، اما اکنون در مرحله چند صد سانتريفيوژ است.


                      روشنگری: وقتی که مقامات ريز و درشت جمهوری اسلامی سفرا و خبرنگاران خارجی را در نطنز جمع کردند و به شکلی نمايشی و تبليغاتی در بوق دميدند که به مرحله صنعتی غنی سازی رسيده اند, گزارش های متعددی در رسانه ها انتشار يافت که بر جنبه غلوآميز ادعاهای رژيم تاکيد می کرد. هدف اصلی از نمايشنامه نطنز و "جشن " باصطلاح هسته ای که اصلا رو به آمريکا و اروپا تدارک ديده شده بود القای اين نکته بود که ديگر کار از کار گذشته است و رژيم اسلامی خودش را هسته ای کرده است و پس آمريکا که در باتلاق عراق گرفتار است و توانايی حمله نظامی به ايران را هم نقدا ندارد بهتر است با رژيم پشت ميز مذاکره بنشيند و امتياز بدهد. نمايشنامه نطنز, نمايشنامه قدرت برای امتيازخواهی بود و علی لاريجانی حتی نتوانست اين نکته را پنهان کند و با صراحت به اين هدف رژيم با گفتن اين که "امروز وقت تفاهم است", تاکيد کرد.
                      حالا البرادعی رييس آژانس انرژی هسته ای به دنبال سفر دو تن از بازرسان آژانس به تهران در تازه ترين اظهارات خود در واقع بر اغراق آميز بودن ادعاهای رژيم در زمينه توانايی غنی سازی صنعتی تاکيد کرده است. البرادعی گفته است: "تعريف های مختلفی از توليد در سطح و مقياس صنعتی وجود دارد. ايران هنوز هم در مرحله آغاز ساخت کارخانه غنی سازی اورانيوم قرار دارد".
                      و برای اين که جای ترديدی نماند که منظورش چيست اضافه کرده است که "ايران هنوز با ساخت راکتور نطنز با هدف نصب 54 هزار سانتريفيوژ به پيش می رود، اما اکنون در مرحله چند صد سانتريفيوژ است."
                      معنای اين تاکيد البرادعی اين است که مقامات رژيم اسلامی فقط لافزنی کرده اند وقتی که از خود به عنوان قدرت هسته ای توانا به غنی سازی اورانيوم در سطح صنعتی نام برده اند. هدف اين لافزنی هم القای قدرت مند بودن رژيم به آمريکا بود. درست در حالی که دستگاههای قدرتمند تبليغاتی اسراييل و آمريکا و کارگزاران ايرانی آمريکا دائما بر همين موضوع, يعنی خطر فزاينده هسته ای رژيم ايران و قدرت دستيابی اش به سلاح های هسته ای تاکيد می کنند. به طور نمونه در حالی که البرادعی (احيانا با اتکا به داده های بازرسان آژانس) پس از برگزاری نمايش نطنز از "مرحله چند صد سانتريفيوژ" در ايران ياد می کند, سخنگوی شورای مقاومت ملی در گفتگو با شبکه بدنام و جنگ طلب آمريکايی فاکس نيوز برای باد کردن خطر ايران از 5000 هزار سانتريفيوژ نام می برد.
                      آشکارا می توان ديد که بازی خامنه ای و بوش و معرکه گيری های عوامل و کارگزاران دو طرف با کارت مشترکی صورت می گيرد: يک طرف برای توجيه تدارکات نظامی و گسترش تحريم ها عليه ايران دائما "قدرت" نداشته و پوشالی رژيم آخوندها را باد می زند و وحشت و نگرانی ايجاد می کند, طرف ديگر خود را از نظر تبليغاتی باد می کند تا ترسناک تر و وحشتناک تر و قدرتمندتر از آن چه هست به نظر برسد. به اين ترتيب فاکس نيوز و سيمای جمهوری اسلامی, لاريجانی و سخنگوی مجاهدين, احمدی نژاد و المرت, تبليغات تندروهای رژيم با تبليغات تندروهای محافظه کار آمريکايی در يک نقطه مشترک به هم می رسند و آن ضديت و دشمنی با مردم ايران و گروگان گيری آينده اين ملت و وجه المصالحه کردنش در بازی با کارت مشترک شان است.

                      Comment


                      • پل ولفوويتز رئيس بانک جهانی بالاخره مجبور شد روز 12 آوريل 2007 جلوی دوربين ها ظاهر شود و بااظهار ,تاسف, در مورد ,اشتباهی, که در رابطه با دوست دخترش، خانم شاها علی رضا، صورت داده مقامش در رياست بانک جهانی را نجات دهد. او گفت بعد از مشورت با مقامات بانک جهانی تصميم گرفته است استعفا ندهد، اما برخی از مفسران گفته اند اين رسوايی ممکن است سرانجام باعث شود، او از اين مقام کنار گذاشته شود.

                        اگر چه سر وصدای کنونی حول ,رسوايی شاها, متمرکز است، ولی نارضايی از انتصاب ولفوويتز به رياست بانک جهانی درست از لحظه او به برگماری به اين پست شروع شد. حتی در رابطه با رسوايی شاها هم مساله ,تناقض در وظايف , يا به زبان خودمانی ,پارتی بازی, از آغاز برگماری ولفوويتز موضوع اعتراض بود*. به هر حال رسوايی اخير فقط به علت آنکه قابل ,ماستمالی کردن, نبود، ولفوو يتز را به اعتراف در مقابل دوربين ها کشاند. ماجرا از اين قرار است که در ميانه سال 2005 وقتی جيمز ولفنسون رئيس سابق بانک جهاني، که خود منتقد سياست های بانک از آب در آمد، از پست خود استعفا داد، و جرج بوش عليرغم اعتراضات پل ولفو ويتز را به اين مقام نشاند، ولفوويتز زير فشار قرار گرفت که پست خانم شاها به عنوان مشاور خاورميانه ای بانک جهانی با قواعد اداری حاکم بر بانک سازگار نيست و ميتواند به نپوتيسم,قوم و خويش بازی, منجر شود.

                        در واکنش به اين اعتراضات خانم رضا به وزارت خارجه آمريکا منتقل شد. اما حقوق کارمند جديد وزارت خارجه آمريکا از خزانه بانک جهانی پرداخت ميشد. شايد اگر قضيه به همين محدود بود، ميتوانستند سر و ته آن را هم بياورند، اما خانم رضا تحت رياست ولفوويتز دو بار ترفيع گرفت و حقوق ساليانه او به ميزانی افزايش يافت که در بانک جهانی سابقه نداشت، يعنی 193000 دلار در سال، حتی کندوليزارايس وزير خارجه نيز به اين ميزان حقوق دريافت نميکند! تازه هرسال بايد 8 درصد به اين مبلغ اضافه ميشد.

                        اين ماجرا بعد از آن مورد توجه قرار گرفت، که عواقب مربوط به سياست پل ولفوويتز در مورد پرداخت وام خود را به نمايان گذاشت. ولفوويتز پرداخت وام به کشورهای آفريقايی را کاهش داد. اين در حالی بود که سران جی 8 در جولای 2005 اعلام کرده بودند پرداخت وام به کشورهای آفريقايی را تا سال 2010 به دو برابر افزايش ميدهند و بدهی فقيرترين کشورها را می بخشند و بعد هم يک کنسرت پر سر و صدا و نمايشی با همکاری تونی بلر و باب گلداف و بونو تحت عنوان ,به فقر پايان دهيم, به راه انداختند که حتی سر بسياری از آدم های خيرخواه را به دام فريبکاری خود انداخت.**

                        اما به نوشته اينديپندنت تنها در 9 ماه گذشته يک ميليارد دلار از وام به اين کشورها نسبت به سال گذشته کاسته شده است. بهانه ی ولفو ويتز مبارزه با فساد و عدم پرداخت پول به دولت های فاسد بود. رسوايی شاها اين سوال را پيش ميگذارد آيا پرداخت پول های گزاف غير قانونی به دوست دختر از بودجه بانک جهانی نمونه روشن فساد دولتی نيست.

                        اين مساله که مقامات فاسد دولتی و بازاری بخش مهمی از وام های بين المللی را بالا ميکشند، امری روشن است. حتی ارزيابی خود بانک جهانی که سوء استفاده های قانونی دولت ها و بازاريان در جهت منافع تجارت را محاسبه نمی کند نشان ميدهد 20 درصد از وام ها به علت فساد دولتی حيف و ميل ميشود. اما اولا استدلال منتقدان ولفوويتز در بانک جهانی اين بود که محروم کردن اين کشورها از وام ها و اعتبارات، ضربات اصلی خود را نه به مقامات بلکه به مردم وارد ميکند – امری که در مورد تحريمها هم صادق است.

                        ثانيا برنامه اعلام شده ی ولفوويتز عبارت است فشار به دولت ها برای کاهش از خدمات اجتماعی مثل آموزش وبهداشت به بهانه کمک به ,توسعه,. اين دو عامل را که کنار هم بگذاريم نتايج تصميم ولفوويتز برای آفريقا چهره واقعی خود را نشان ميدهد.

                        به هر حال اتهام اصلی ولفوويتز که حتی بوروکراسی بانک جهانی را بر آشفت چيز ديگری بود: ولفوويتز حتی رسما هم دست کاخ سفيد و نئوکان ها در بانک جهانی بود، به همين جهت در حالی که بسياری از کشورها از جمله کشورهای آفريقايی از شمول اعتبارات و وام های بانک جهانی محروم ميشدند، آقای ولفوو يتز در مورد گشايش اعتبارات برای عراق آنقدر زياده روی کرد که کارشناسان برجسته بانک جهانی نيز وادار به استعفا شدند.بانک جهانی البته خود اتهامات سنگينی را حمل ميکند، اما به هرحال وظايف رسمی و اساسنامه ای آن چيز ديگری است که اولا در چارچوب آن انجام برخی خدمات ممکن است و بسياری در شرايط کنونی تحول در آن را مفيدتر از نبود آن ميدانند. ثانيا در بوروکراسی قدرتمند آن بسياری هستند که تمايل ندارند به عنوان غلام حلقه به گوش کاخ سفيد عمل کنند.

                        سابقه ولفوويتز بر کسی پوشيده نبود. وقتی ماجرای رسوايی شاها بالا گرفت نشريه اينديپندنت در مقاله ای تحت عنوان: ,نئو کان ها و نپوتيسم- سکس، پول و سقوط ولفوويتز, او را چنين معرفی کرد:

                        ...ولفو ويتز که معاون وزير دفاع [دونالد رامسفيلد] بود، يکی از مشتاق ترين مدافعان تهاجم به عراق و از معماران اصلی جنگ بود. از او به عنوان کسی ياد خواهد شد که گفته بود مهاجمان به عنوان ,آزاد کنندگان, مورد استقبال قرارخواهند گرفت و حداکثر 100000 سرباز برای اشغال عراق کافی است. هردو اظهارنظر از فاجعه بارترين ارزيابی های نادرست تاريخ دوره اخير بوده است... وقتی بوش او را برای اين پست انتخاب کرد، يک تحقيق درونی نشان داد که 90 درصد کارکنان بانک جهانی با اين انتصاب مخالف اند. اين ترس وجود داشت که ولفوويتز کارگزار کاخ سفيد در بانک جهانی برای پيشبرد ماموريت بين المللی آن باشد. درست يا نادرست او را به عنوان يک نئوکان متعصب می شناختند که هيچ احساسی برای وظايف بانک جهانی در کمک به کشورهای در حال توسعه ندارد. اتهام فرقه بازی در پس کله همه بود. ولفوويتز به جای اينکه کارکنان بانک را به عنوان مشاوران ارشد خود برگزيند، کارگزاران حزب جمهوريخواه را به بانک جهانی آورد. حداقل دو نفر آنها،رابين کليولند يک مقام سابق کاخ سفيد و کوين کلمنس ازکارکنان دفتر ديک چنی و پنتاگون عميقا با سياست های عراق قبل و بعد از حمله درگير بودند... هيچ تعجبی ندارد که سوء ظن عمومی نسبت به رئيس جديد آنقدر قوی بود و عده زيادی از کارکنان ارشد، از حمله 6 معاون سابق رئيس بانک با روی کار آمدن ولفوويتز از بانک رفتند...

                        Comment


                        • تفسير ولايی از دمکراسی
                          در حقيقت مساله محدود به اين نيست که ولفوويتز گرايش خود به نپوتيسم ,قوم و خويش گرايی, را نشان داده و به زنی که شريک زندگی اش است دستمزد های خارق العاده داده است، مساله اصلی اين است که برگماری خود ولفوويتز بر رياست بانک جهانی حاصل نپوتيسم بود. پست رياست بانک جهانی نيز مثل بقيه پست های بين المللی و يا پست های نمايندگی آمريکا در سازمان ملل، آژانس غذای بين المللي، يا پست هايی مثل رياست انستيتوی خاورميانه ای وزارت خارجه آمريکا، به يکی از,قوم و خويش, های نئو کان سپرده شد که ماموريت آنها را در لشگرکشی های بين الملی پيش ببرد.

                          قابل توجه اينکه حتی وقتی رسوايی خانم شاها از سطح درونی بانک فراتر رفت، او را از وزارت خارجه آمريکا منتقل کردند،اما به کجا؟ خوب معلوم است به جايی که ماموريت ,خانواده, را پيش ببرد: به , بنياد آينده,Foundation for the Future. اينديپندنت اين بنياد را چنين معرفی کرده است:

                          ...يک گروه بين المللی که ماموريت اصلی اش - حدستان درست است- پيشبرد دمکراسی در خاورميانه و شمال آفريقا...

                          به عبارت ديگر يکی ديگر از آن بينادهايی مثل ,فريدم هاوس, يا ,موقوفه برای پيشبرد دمکراسی, و ده ها موسسه ديگر که به نام دمکراسي، فاسد ترين و بی ارزش ترين شخصيت های کشورهای خاورميانه و ديگر کشورهای عقب مانده را ميخرند و برای آن ها نام و نشان و امکانات درست ميکنند تا مبارزات مردم اين کشورها با ديکتاتوری های خود را در خدمت آمريکا قرار دهند.

                          شايد شخصيت خود ولفوويتز که در مورد آن زياد نوشته شده، بهتر از سياستمداران خودخواه و متکبر و گستاخی از قبيل جان بولتون بر ماهيت ,خانواده, و آنچه در سياست داخلی و خارجی آمريکا می گذرد پرتو بيفکند. توصيف اينديپندنت را نقل می کنيم:

                          ... ولفويتز آدمی است مودب، با زبانی ملايم که بيش از آنکه حرف بزند، گوش ميدهد. او يک روشنفکر است وپيش از اينکه معاونت دانالد رامسفلد در وزارت دفاع به او داده شود، 8 سال مدير مدرسه پژوهش های بين المللی پيشرفته در دانشگاه جان هاپکينز بوده است.به لحاظ مسير حرفه اي، ولفوويتز همان مسير آشنای نئو کان ها را پيموده است، از مرد جوانی که ايده های ليبرال داشت و در راه پيمايی مارتين لوترکينک در اوايل سال های 60 شرکت کرده بود، آغاز کرد و طی کمتر از يک دهه در حلقه بازهای سياست خارجی آمريکا قرار گرفت که معتقدند آمريکا فقط از طريق اينکه خود و ارزش هايش را در خارج قوی نشان بدهد، ميتواند در داخل از خود دفاع کند. مثل بسياری از نئو کان ها، او يک يهودی است که با حرارت از اسرائيل که خواهرش هم اکنون ساکن آنجاست، حمايت ميکند. او هم چنين يکی از مبتکران بيانيه نئو کان ها در دردهه 90 است که تحت عنوان "قرن نوين آمريکايی" منتشر شد...

                          به عبارت ديگر ,ادب,، ,نرم خويی, و,روشنفکری, و ادعای علاقه به ,کمک به مردم فقير جهان, ، مانع آن نميشود که اين ايدئولو گ های نئو کان با اشتياق فراوان در کنار بدترين و خشن ترين نئو کان ها – از قبيل جان بولتون – پروژه ی هار و تجاوز کارانه ی قرن نوين آمريکايی را تدوين کنند. برخی از اين روشنفکران سابقا تروتسکيست بودند، برخی گرايش های ديگر سوسياليستی داشتند. کريستوفر هيچنز سال ها با ادوارد سعيد همکاری ميکرد. اين ها که دانش و تجارب قبلی خود را در خدمت سياست توسعه طلبی و تجاوز وتصرف نفت و منابع استراتژيک و بازارها و گسترش جنگ گذاشته اند، دزدان با چراغ هستند، اما هنوز اين تمام مساله نيست.مساله اصلی اين است که اينها به "مهندسی اجتماع" بر اساس اعتقادات و افکار خود معتقدند. چون خود را پيشروتر از بقيه مردم ميدانند. اين خصوصيتی مشترک است بين ليبرال فاشيست ها، سوسيال فاشيست ها، طرفداران ولايت فقيه، انواع بنيادگرايان مذهبی و بسياری از ديکتاتوری های , خيرخواه,.

                          دو کارمندی که ولفوويتز مستقيما از دفتر ديک چنی به بانک جهانی انتقال داد، بهتراز هرکس شيوه تفکر و فرهنگ آخوندی و ولايتی آنها رابه نمايش گذاشته اند. نشريه نيويورکر در مقاله ای در ابتدای اين ماه، به نقل از يک کارمند بانک جهاني، دليل برگماری ,قوم و خويش, ها به مقامات بانک را چنين بازگو کرد: ,ما از بقيه مردم روشن تر يم، بيش از ديگران ميدانيم, اين را دو کارمندی گفته اند که ولفوويتز از دفتر ديک چنی و پنتاگون به بانک جهانی انتقال داد.

                          آنها فقهای جهان اند. معتقدند بقيه مردم نادانند و نياز به قيم دارند. آنها عقيده دارند ميتوانند در برج عاجی که به کمک ابزار زور برای خود دست و پا کرده اند، بنشينند و خط کش بردارند و جغرافيای را بر اساس عقايد خود تکه پاره کرده و دو باره ترسيم کنند و بسته به ميل خود دولت و حتی ملت بسازند.

                          رياکاری غير ايده آليستی
                          اينها حقايقی است که اکنون بعد از فجايع عراق و رسوايی های پی در پی کاخ سفيد ديگر برای بسياری معلوم است. اما اشتباه خطرناکی است اگر تصور شود، مصايب جهان کنونی فقط ناشی از تسلط اين , فرقه, و ايدئولوژی ولايتی آنهاست و با کنار رفتن آنها مساله حل ميشود. درست مثل ولايت فقيه ايران که از اسلام استفاده ابزاری به عمل می آورد، ايدئولوژی در اينجا هم يک وسيله است و در خدمت قدرت های سياسی و بازار سرهم بندی شده است. راه صعود نئو کان ها به قدرت و استيلای ايدئولوژی شان برسياست داخلی و خارجی آمريکا، از آن رو باز شد که بحران عمومي، اکثريت نخبگان سياسی آمريکا را به طرف سياست تهاجمی و ترسيم دوباره جغرافيای جهان بر اساس منافع آمريکا متمايل کرده بود.
                          اگرايدئولوگ های به ظاهر مودب و نرمخو وروشنفکر مثل آقای ولفوويتز قبل از حمله به عراق ادعا ميکردند مردم عراق فرق اشغالگر و آزاد کننده را نمی فهنمد و با دسته گل به استقبال اشغالگران خواهند شتافت، استراتژيست های عملگرای آمريکا بعد از شکست فاجعه بار هم هنوز از اين ادعا دست بر نمی دارند. حتی وقتی می بينند عراقی ها از شدت خشم به هرگروه مخالف اشغال با هر ايدئولوژی که شده می پيوندند و به بدن خود بمب می بندند تا ديوار امنيت نيروهای اشغالگر را درهم بشکنند،باز هم از رو نمی روند. جرج بوش با گستاخی حيرت انگيزي، پارلمان دولت دوست نشانده مقامات اشغالگر را ,دموکراسی جوان, عراق ميخواند و مقامات ارتش آمريکا سه سال تمام است که نيروهای خارجی را از اسامه گرفته تا زرقاوي، از عوامل القاعده گرفته تا ماموران رژيم را کشف ميکنند تا مقاومت خود مردم عراق را انکار کنند.

                          طبيعتا اين موضع سياسي، نميتواند از رياکاری بری باشد، نه در مورد روشنفکران ,ايده آليست, و نه در مورد سياستمداران,عملگرا,. آقای ولفوويتز نه اکنون بلکه در نيمه دوم دهه 80 در دوره ريگان سفير آمريکا در اندونزی و عامل سياست حمايتگرانه آمريکا از دولت وقت بود. اين زمانی بود که سوهارتو بر اندونزی حکومت ميکرد. ديکتاتوری که متهم است بين يک تا دو ميليون نفر را کشته تا جنبش سکولار دموکراتيک در اين کشور را سرکوب کند. او حتی جمعيت تظاهر کننده را با هواپيما به گلوله بست و تنها در يک دور هجوم پانصد هزار نفر فعال دمکراسي، فعالين سنديکايي،ملی گرايان مستقل، اعضای حزب کمونيست قدرتمند کشورو ديگر فعالين چپ را به دست سلاخان خود سپرد. اندونزی از نمونه هايی است که گناه کاخ سفيد را به صورتی خيره کننده به نمايش ميگذارد: چگونه مردمی که سه دهه پيش تحت نفوذ عقايد سکولار و ايده لوگ های بی خدا بودند، اکنون به دام اسلام گراها افتاده اند؟ پاسخ روشن است. ايران و اندونزی در اين مورد تجربه مشترکی دارند: چهل و چند سال پيش دولت ملی سوکارنو با يک کودتای آمريکايی سرنگون شد و ديکتاتوری را بر سر کار آوردند که طبق اسناد سازمان سيا، آمريکا برای اينکه بار جنايات او را سبک جلوه دهد تصميم گرفت اعلام کند در جريان کودتا ,فقط, صد هزار نفر کشته شده اند و رقم ميليونی را بطور کامل از خبرها حذف کنند. ولفوويتز عليرغم ادعاهای بعدی که بسياری از ناظران رسمی آمريکايی آن رارد کرده اند، نه تنها در دوره سفارتش از رژيم سبع سوهارتو دفاع کرد، بلکه ده سال بعد از انقلاب عليه سوهارتو در محافل بالای واشينگتن توضيح داد که علت حمايتش از سوهارتو اين بود که برقراری آرامش درکشوری مثل اندونزی به دست قوی و قوای نظامی متحد نياز دارد و بعد از بمب گذاری اخير در بالی هم سخنانی گفت مشابه اين:نگفتم، اندونزی به يک دست قوی مثل سوهارتو نياز دارد.
                          اسلام گرايی در اندونزی مثل صعود خمينی در انقلاب ايران محصول اين سياست بود.

                          Comment


                          • رژيم اسلامی با لجاجت خود بر سر غنی سازی اورانيوم هست و نيست مردم ايران را در معرض خطر قرار داده, و علاوه بر بهانه سازی برای ميليتاريزه شدن منطقه, فعال ماندن خطر حمله و تجاوز نظامی به ايران, خسارات هنگفت اقتصادی و عقب ماندگی جبران ناپذير در زمينه های علمی و آموزشی و گسترش فقر و فلاکت و افزايش احتکار و گرانی در اثر تحريم ها را عملا به مردم ايران تحميل کرده است, اين در حالی است که هر جا که واقعيت ها مجال بيان می يابند, به صد زبان فرياد می کنند که غنی سازی اورانيوم حتی اگر آن را "حق" ايران تصور کنيم, نمی تواند به چنان اولويتی تبديل شود که موجوديت ملی را در معرض محاطره قرار دهد.
                            اين هاست تازه ترين نمودهای تحريم: لغو عضويت 36 دانشمند ايرانی از سوی انجمن شيمى امريکا به بهانه مغايرت اين عضويت با قوانين تحريم هاى امريکا عليه ايران, هشدار مدير شرکت فرانسوی توتال به تجديد نظر در قرارداد 2 ميليارد دلاری اش با ايران بر سر بهره برداری از پروژه استخراج گاز پارس جنوبی در اثر مشکل شدن ادامه فعاليت به خاطر تنش های سياسی موجود و تحريم ها, اعتراف مرتضى حبيبى, رييس مركز مين*‏زدايى ايران به جلوگيری از ورود دستگاههای مين زدايی به ايران از سوی "جامعه جهانی" "به بهانه آنكه ايران در تحريم است". و اين ها در حالی است که هنوز حدود يک ميليون هکتار از زمين های ايران به مين های زمان جنگ آلوده است و مين های باقی مانده همچنان قربانی می گيرند.

                            دكتر محمدرضا شاه بنده - كارشناس مواد بهداشتى و محصولات آرايشى روز جمعه 17 فروردين به ايسنا می گويد:"هنوز صنعت فولاد كشور امكان توليد آلياژ فولاد تيغ*هاى اصلاح را ندارد، و بايد آن را از خارج وارد کنيم, اما دسته پلاستيكى و بدنه تيغ اصلاح را مي*توانيم در كشور توليد كنيم." آنوقت اين ها که حتی توانايی توليد تيغ ريش تراشی را در داخل کشور ندارند, لاف پيشرفت های اتمی می زنند. کشورهای سردسير دارای نيروگاههای هسته ای در شمال اروپا نيروگاههای خود را برمی چينند و به سوی تشکيل پارک های بزرگ نيروگاههای بادی به عنوان منبع انرژی غيرآلوده ساز و سالم می روند, اما رهبران رژيم اسلامی در کشوری با موقعيت آب و هوايی چهار فصل به جای سرمايه گذاری بر منابع پاک و سالم توليد انرژی, ميلياردها دلار صرف تاسيسات هسته ای زير زمينی ميکنند و ميلياردها دلار تاسيسات دفاع موشکی برای حفاظت از اين تاسيسات می خرند و آمريکا و اروپا را به جان مردم ايران می اندازند و با خيره سری و گستاخی حيرت آوری هر بحثی در باره اولويت بودن يا نبودن انرژی هسته ای را ممنوع می کنند و شاخ و شانه هم می کشند که هر کس لب به اعتراض و انتقاد بگشايد "عامل دشمن" است و می گويند و تصريح می کنند که در پيشبرد همين سياست ماجراجويانه و ضد مردمی شان درست مثل آمريکايی ها "بی قانونی" هم خواهند کرد.
                            در حالی که اگر هدف واقعا فقط سرمايه گذاری بر انرژی جايگزين برای منابع سوخت فسيلی بود, به جای تحميل ميلياردها دلار هزينه برای تاسيسات هسته ای و هزينه های سنگين ناشی از تحريم ها می شد با توجه به سادگی تکنولوژی توليد نيروگاههای بادی و آينه های خورشيدی, با هزينه ای به مراتب پائين تر به تدريج منابع انرژی سالم جايگزين را تامين کرد و ضمنا برای هزاران تحصيل کرده بيکار ايجاد اشتغال نمود و به بهترين و سالم ترين شکل از موقعيت های جغرافيايی ايران بهره برداری نمود. در حالی که نه تنها چنين نيست که علاوه بر همه مشکلاتی که سياست هسته ای رژيم به مردم ايران تحميل کرده, زدن از بودجه بهداشت و سلامت را هم بايد به آنها اضافه کرد. به گفته انوشيروان* ‬محسني* ‬بندپي،* ‬عضو* ‬كميسيون* ‬بهداشت* ‬و* ‬درمان* ‬مجلس* ‬* "نرخ* ‬سرانه* ‬سلامت* ‬در* ‬سال* ‬*٦٨‬،* ‬*٣‬* ‬هزار* ‬و* ‬*٠٩٨‬* ‬ تومان* ‬تعيين* ‬شده* ‬كه* ‬اين* ‬رقم* ‬نسبت* ‬به* ‬سال* ‬گذشته* ‬*(٣‬* ‬هزار* ‬و* ‬*٠٥٩‬* ‬تومان*)‬* ‬كاهش* ‬داشته ‬است. کاهش نرخ سرانه سلامت در حالی صورت می گيرد که نماينده صندوق كودكان سازمان ملل متحد (يونيسف) در ايران روز جمعه 17 فروردين در کنفرانس خبری خود در تهران

                            سوتغذيه کودکان ايرانی را يکی از چالش های مهم بر سر راه سلامت در ايران می خواند و می گويد:"خلا موجود سوء تغذيه كودكان ايرانى است كه در حال حاضر 5/5 درصد از اين كودكان را رنج مي*دهد."
                            او با اشاره به اين که "استانهاى سيستان و بلوچستان و كرمان داراى بالاترين آمار سوء تغذيه كودكان در ايران" هستند بهبود وضعيت تغذيه كودكان را يادآور می شود و کی گويد:"با توجه به اينكه 90 درصد از مغز انسان در 3 سال اول تولد شكل مي*گيرد، بازدهى افراد را در آينده به شدت دچار مشكل مي*كند. از اين روز معضل بسيار مهم كنونى نظام بهداشتى ايران سوء تغذيه در كودكان است."

                            سالازار به معضل ايذر در ايران نيز اشاره می کند و می گويد:"اپيدمى و روش انتقال ايدز در ايران در حال رشد و تغيير است چرا كه هم اكنون افراد بيشترى به ويژه جوانان در معرض خطر ابتلا به اين بيمارى قرار مي*گيرند زيرا هنوز آگاهى كاملى در زمينه پيشگيرى از ابتلا به ايدز در روابط جنسى در جامعه ايران وجود ندارد و آموزش*هاى كافى در اين زمينه به جوانان داده نشده است."

                            نماينده سازمان بهداشت جهانی نيز به وضعيت ايدز در ايران اشاره می کند و می گويد: "طبق جديدترين آمار به دست آمده در حال حاضر 64 هزار نفر در ايران به ايدز مبتلاء هستند كه از اين ميان 14 هزار نفر HIV مثبت دارند و 864 نفر نيز به فاز كامل بيمارى وارد شده اند."

                            او تاکيد می کند:"تعداد موارد HIV مثبت گسترش شيوع اين بيمارى را در ايران نشان مي*دهد وعلاوه بر اين معضل جدى در حال حاضر نحوه انتقال اين بيمارى است زيرا عمده ترين روش انتقال اين بيمارى در حال حاضر استفاده از سرنگ تزريقى مشترك است اما اين نحوه انتقال به سرعت به سوى انتقال از راه جنسى در حال تغيير است."

                            آيا به جای همدستی عملی با قدرت های متجاوز و اشغالگر خارجی در محاصره مردم ايران و گرسنگی دادن به اين مردم و محروم کردن شان از پيشرفت های علمی و اقتصادی, به بهانه باصطلاح دستيابی به "فن آوری هسته ای" بهتر نيست سوتعذيه کودکان محروم استان های سيستان و بلوچستان را برطرف کرد؟ آيا به جای خريد سيستم های دفاع موشکی برای حفاظت از تاسيسات زير زمينی هسته ای بهتر نيست بودجه سلامت را برای جلوگيری از افزايش خط فقر در ايران افزايش داد؟ آيا جنايتکارانه نيست که از حلق کودک ايرانی بيرون کشيد و سلاح خريد و عربده کشی راه انداخت و پز قدرت بزرگ منطقه ای بودن به خود گرفت؟ آيا اوج سفاهت نيست که توانايی توليد تيغ ريش تراش را نداشت, و در حالی که با هزينه بسيار کم تر , و ايجاد اشتغال می توان منابع انرژی غيرآلوده ساز تهيه ديد, ميلياردها دلار صرف تاسيسات بی حاصل هسته ای کرد؟ رژيم اگر ذره ای پيوند با مردم داشت و يک ويروس خطرناک در پيکر جامعه ايران نبود, آنوقت به سادگی می توانست بفهمد که عوامل قدرت ملی نه فن آوری هسته ای است نه اضافه شدن بر برد موشک های دوربرد, تغذيه سالم و بهداشت و آموزش و کار و سرپناه اکثريت شهروندان همراه با آزادی های سياسی و عدالت اجتماعی است که به قدرت ملی اوج و عروج می دهد و آن را در برابر هر تجاوز خارجی متحد و يکپارچه می سازد.
                            خواب و خيال است که کودکان ايرانی را گرسنه و اسير سوتغذيه نگاه داشت, کارگران و زحمتکشان و معلمان و بازنشستگان ايران را زير خط فقر به حال خود رها کرد و در مقابل طبيعی ترين خواست آنها يعنی افزايش حقوق به بهانه "بار مالی" مخالفت و برخورد امنيتی کرد و بعد انتظار "انسجام ملی و اسلامی" داشت. اگر بنا بر تعيين اولويت هاست, حق مردم ايران است که آن را آنطور که خود می خواهند تعريف کنند. رژيمی که برای تضمين بقای خود اين ملت را گروگان می گيرد و موجوديتش را تهديد می کند, دشمن اولويت های ملی, مطالبات اساسی مردم, حقوق پايه ای اکثريت شهروندان و عامل انهدام و از هم گسيختگی انسجام ملی است.

                            Comment


                            • Comment


                              • Comment

                                Working...
                                X