Announcement

Collapse
No announcement yet.

Political Articles

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

  • The fact that battle cytokines such as TNF trigger the migration of DCs to a lymph node also makes perfect sense. After all, you want DCs to travel and present antigen only if a battle is on.

    When our Defense Department reacts to a threat to our national security, it follows the 'principle of proportional response.' For instance, if Iranian terrorists were to fire on one of our embassies, we wouldn't start dropping atom bombs on Iran. No, we would respond in a way that was more appropriate to such a limited threat. Likewise, it is important that the magnitude of an immune response be in proportion to the seriousness of the attack.
    -- Sompayrac, Lauren. How the Immune System Works. 2nd ed. Malden: Blackwell Publishing, Inc. 2003. pp 48-49

    There is a book that has been in national circulation at a number of academic institutions at least since 2003, entitled How the Immune System Works (2nd edition). It came across my attention a few months ago when a friend using it to study for our microbiology exam pointed out that the book uses "Iranian terrorists" attacking the US as an analogy for the body's immune response. Needless to say, I was upset at what I felt to be an insulting and callous treatment of my background, especially in a book where there was absolutely no need to associate a particular nationality with terrorism to make a point about cytokines and antigen presenting cells.

    I wrote a letter to the publisher more than a week ago, which I have included in the text of this article. I have not received word from the publisher since I sent out my letter. However, after I shared my concerns with course faculty last semester, a letter objecting to the passage was written to the publisher, the author's address was requested for further contact, and the edition in question was removed from our list of required and recommended reading for the Microbiology/Immunology course at UMDNJ- RW Johnson Medical School.

    Please take the time to read the passage. I am of the opinion that comments such as these have no place in a medical text. If you, your peers, or your organization also feel this way, make your voices heard: write to the publishing company and/or author, as well as your own institution, which very well may be circulating this book, due to its great popularity as a study guide and reference. Most importantly, contact any faculty, Iranian or otherwise, that you know at medical schools and universities which may carry this book, and encourage them to take action. The mailing address of the publishing company is:

    Blackwell Publishing, Inc.
    350 Main Street
    Malden, Massachusetts 02148-5018

    ***

    The letter, citation, and passage is included below:

    To Whom It May Concern:

    I am writing to express my shock and sincere disappointment upon reading a passage from the Blackwell Publishing, Inc. book entitled How the Immune System Works, by Dr. Lauren Sompayrac. This book, which until recently was required reading by the Department of Molecular Genetics, Microbiology, and Immunology at my academic institution (UMDNJ- Robert Wood Johnson Medical School), contains a passage which to me seems both unnecessary and unacceptable in any context, let alone within a book about the immune system.

    The passage, located on page 49 of the 2nd edition, analogizes the response of the immune system to pathogens, to how the Defense Department would react "to a threat to our national security", comparing would-be pathogens to "Iranian terrorists" who would potentially "fire on one of our embassies" here in the United States.

    To me, this analogy is inappropriate, and, in the context of when it was written (2003), insensitive towards the very real possibility of potential conflict between the governments of the US and Iran. I personally am taken aback and hurt by the analogy; I also feel like people of my background are being unfairly singled out and misrepresented as a threat to US security. During a time when the word "terrorist" signifies the embodiment of evil for most Americans, I am sure that upon reading this passage, many current and future health professionals of Iranian descent (who comprise a significant readership of this book) would feel similarly.

    Iranian and Iranian-American health professionals today continue a hallowed and world-renowned medical tradition that has greatly contributed to the corpus of knowledge that modern medicine relies upon. We also pride ourselves on a rich history of multiculturalism, tolerance, and education, and are exponentially more likely to be among the communities of physicians, businessmen, lawyers, scientists, poets, engineers, artists, writers, policymakers, and humanitarians here in the US and worldwide, than we are to be terrorists.

    Due to this passage, this book's dissemination in the medical establishment is bound to disappoint and offend not only students and staff of Iranian descent in the medical profession, who are substantial in number and present at almost every medical school in this nation, but all Iranians, health professionals, and anybody who values professionalism and the right to be represented with dignity. I urge both the author and the publishing company to remove these hurtful words from future texts.

    Comment


    • Comment


      • Iran's 'soft hostage' mistake

        By holding three Iranian American dual nationals, President Ahmadinejad is playing into the hands of U.S. hard-liners.



        TEHRAN'S DECISION this week to throw one of the United States' leading Iran specialists into a notorious Iranian jail is disgraceful and self-defeating. Haleh Esfandiari, director of the Middle East Program at the Woodrow Wilson International Center for Scholars, is one of three Iranian Americans with dual citizenship being held as "soft hostages" by Iran.

        Esfandiari, ironically, is the last Washingtonian whom Iranian President Mahmoud Ahmadinejad should want locked up. In a town where hard-liners on Iran appear to have President Bush's ear, Esfandiari ran a program that was studiously balanced — so much so that some Capitol Hill conservatives groused about her bringing Ahmadinejad-friendly types to the U.S. for exchanges. Moreover, Esfandiari's boss is former Rep. Lee Hamilton, co-chairman of the Iraq Study Group and one of the leading U.S. voices in favor of diplomatic engagement with Iran. If Tehran wanted to discourage American moderates and embolden the hawks on Iran, it could hardly have chosen a better target for illegal detention.

        Esfandiari was stopped by masked gunmen in December on her way to the Tehran airport after having visited her 93-year-old mother. She was stripped of her U.S. passport at knifepoint. Iranian authorities then barred her from leaving the country and interrogated her repeatedly.

        Though the Iranian government has yet to issue a statement, Esfandiari was hauled off Tuesday to Evin prison, where a Canadian Iranian photographer was beaten to death in 2003.

        Iran is also detaining correspondent Parnaz Azima of Radio Farda, the U.S.-backed Persian-language news service, and a third person who does not wish to be identified, according to the Washington Post. Tehran is apparently worried that Iranian American intellectuals are trying to foment a revolution with support from the $75-million program the Bush administration launched last year to promote democracy in Iran.

        Ahmadinejad purports to want international respect. But by locking up U.S. citizens on bogus charges and continuing a nasty domestic crackdown, the Iranian president not only looks like a paranoiac increasingly prone to dangerous miscalculation, he plays into the hands of U.S. hawks eager for a confrontation. Unless that's really his goal, he should at least set the soft hostages free.

        Comment


        • گزارش نماينده مجلس رژيم از سفر متکی به اسکانديناوی: حقوق بشر و بگير و ببندهاى اخير در كشور..از نكات و محورهاى اصلى و مشترك همه ديدارها بود...مذاكرات ..گاهى آمرانه و نوعا انتقادى و شكل و ماهيت محاكمه را داشت تا مذاكره...حضور كمرنگ.. در مراسم ويژه*‏ سفارت .. ناشى از ضديت و در حالت خوشبينانه آن بي*‏تفاوتى ايرانيان مقيم سوئد نسبت به حضور وزير امور خارجه بود... جمهورى اسلامى متعهد شد بابت حمله حزب الله به سفارت دانمارک در تهران ده*‏ها هزار دلار به مقامات دانماركى خسارت بپردازد ...


          روشنگری: اگر در رژيم اسلامی تجمع آرام و مسالمت آميز برای اعلام مخالفت با سنگسار زنان "اقدام عليه امنيت ملی" ناميده می شود و تجمع کنندگان به بهانه "اقدام غيرقانونی" به مجازات های سنگين مالی و زندان محکوم می شوند و اگر کارگر حق برگزاری روز همبستگی بين المللی خود و حق فرياد زدن عليه بی عدالتی و بی حقی را نداشته و راهی زندان می شود, در عوض حزب اللهی های رژيم نه تنها کاملا آزادند که هر زمان دلشان خواست در هر نقطه ای تجمع و تظاهرات برپا کنند که حتی رژيم خسارت حملات اين عوامل خود به سفارت خانه های خارجی را هم از جيب مردم ايران پرداخت می کند. و اين آش آنقدر شور است که نماينده مجلس رژيم را هم به اعتراض واداشته است.

          اکبر اعلمی نماينده مجلس رژيم در گفتگو با ايلنا در اين زمينه گفته است:"براى آن دسته از افرادى كه ظاهرا به دليل جريحه*‏دار شدن احساساتشان به ساختمان سفارت دانمارك حمله كرده و به آن خسارت وارد ساختند، جالب است كه بدانند جمهورى اسلامى ملزم و متعهد شده است كه از بابت خسارات وارده ده*‏ها هزار دلار به مقامات دانماركى خسارت بپردازد و يقينا اين مبلغ از جيب ملت ايران پرداخت خواهد شد."

          اعلمی در باره محورهای مذاکرات در کشورهای اسکانديناوی گفت:" مسايل مربوط به حقوق بشر و بگير و ببندهاى اخير در كشور، فعاليت*‏هاى صلح*‏آميز هسته*‏اى در ايران و اوضاع نگران*‏كننده منطقه خصوصا در عراق و افغانستان و همچنين حاشيه*‏هاى نشست شرم*‏الشيخ از نكات و محورهاى اصلى و مشترك همه ديدارها بود."

          وی در باره لحن طرفين در گفتگوها گفت:"در طول مذاكرات مقامات دو كشور مذاكرات طرف*‏هاى مقابل با وزير امور خارجه ايران به سبك ساير كشورهاى اروپايى گاهى آمرانه و نوعا انتقادى و شكل و ماهيت محاكمه را داشت تا مذاكره و وقت متكى بيشتر صرف پاسخگويى به ابهامات، اتهامات و رفع شبهات مي*‏شد."

          اعلمی به تلويح به نفرت ايرانيان مقيم سوئد از رژيم اسلامی و کسادی بازار سفارت رژيم در استکهلم پايتخت سوئد اعتراف کرد و با ذکر اين که " 80 الى 100 هزار نفر از ايرانيان در سوئد اقامت دارند" گفت:" با توجه به جمعيت عظيم ايرانيان مقيم سوئد حضور كمرنگ آنها در مراسم ويژه*‏اى كه سفارت برگزار كرد را مي*‏توان ناشى از ضعف مديريت سفارت در بسيج ايرانيان و يا ضديت و در حالت خوشبينانه آن بي*‏تفاوتى ايرانيان مقيم سوئد نسبت به حضور وزير امور خارجه جمهورى اسلامى در اين كشور دانست."

          اعلمی به تحقير اعتراضات ايرانيان در برابر مراکز رژيم در جريان سفر متکی به اسکانديناوی پرداخت تا از اين طريق اهميت سياسی اعتراضات گروههای مستقل ايرانيان را در اسکانديناوی و کارزار روشنگرانه آنان را عليه اعدام و شکنجه و سرکوب و نقض حقوق بشر در ايران کم رنگ جلوه دهد. او از اجتماعات اعتراضی تحت عنوان "برپايى اجتماعات و اعتراضات چند ده نفره عليه سفر وزير امور خارجه ايران در نقاط تعيين شده" در هر سه كشور نروژ, سوئد و دانمارک به عوان نکته "درخور توجه" ياد کرد و در عين حال با اشاره به اين که "ايرانيان با هر طرز تفكرى در هر نقطه از جهان كه باشند، ايرانى محسوب مي*‏شوند و ايران متعلق به آنهاست و آنها نيز متعلق به ايران هستند" خواستار شد "به هر طريق ممكن بستر لازم براى گفت*‏وگوهاى سازنده با اين دسته از مخالفين و حتى معارضين نظام نيز مهيا شده و بدين وسيله تعامل منطقى و بدور از پرخاشگرى جهت شنيدن سخنان آنها فراهم شود."

          نماينده مجلس رژيم در حالی از "تعامل منطقی " با مخالفان جمهوری اسلامی ياد کرده است, که از نظر اپوريسيون آزادی خواه و عدالت طلب, رژيم جمهوری اسلامی يک رژيم ضد مردمی, نامشروع و ناقض حقوق بشر است که فقط با سرنگونی آن با اتکا به مبارزات مستقل مردم ايران, امکان رهايی و نجات کشور از چنگال بحران های خطرناک و جنگ, تجاوز خارجی, تجزيه و ازهم پاشيدگی فراهم می گردد و خط مشی مبتنی بر مذاکره و "تعامل" که سفارت خانه های رژيم نيز در جهت منزوی کردن مخالفان بر آن تاکيد می کنند, خريداری ندارد. اين واقعيتی است که حتی اعلمی نيز با اعتراف به "ضديت و در حالت خوشبينانه آن بي*‏تفاوتى ايرانيان مقيم سوئد نسبت به حضور وزير امور خارجه جمهورى اسلامى در اين كشور" به آن اعتراف کرده است. اعلمی و همفکران او در تبليغ خط "تعامل" با "مخالفين و حتی معارضين نظام" را بهتر است خطی شکست خورده بدانند. تظاهرات ايرانيان در اسکانديناوی اين خواب آشفته را يک بار ديگر زايل کرده است.

          اعلمی به ايلنا گفته است:"حضور بيش از 120 هزار ايرانى با تخصص، استعداد و ظرفيت*‏هاى گوناگون در اين نقطه از جهان كه دو نفر از آنها هم به عنوان نماينده به پارلمان سوئد راه يافته*‏اند، فارغ از نوع گرايشات و علايق آنها نسبت به دولت و حاكميت يكى از مهم*‏ترين فرصت*‏ها و ظرفيت*‏هايى است كه بايد روى آن سرمايه*‏گذارى شود، در غير اين صورت حتى مي*‏تواند به ظرفيتى عليه كشور ما مبدل گردد."

          نکته ای که ظاهرا اعلمی مايل به درک آن نيست اين است که در رژيمی که جمع کردن امضا مجازات زندان دارد و دانشجو ربايی امری رايج است و معلم برای خواست افزايش حقوق با پرونده سازی امنيتی راهی زندان می شود و در عوض چماق حزب الله آزادانه حرکت می کند و هزينه اوباش گری های آنها هم از جيب سوراخ ملت اسير ايران پرداخت می شود, ايرانيان مقيم خارج از کشور به طور عموم و در سوئد مثل هر کشور ديگر محل اقامت آنان جايی برای صرف نظر کردن از "گرايشات و علايق" نمانده است. رژيم اسلامی اگر وحشی و سرکوبگر و انحصار طلب نبود و تحمل پذيرش "گرايشات و علائق" گوناگون را داشت که اين همه ايرانی خانه و کاشانه خود را ترک نمی کردند و به کشورهای مختلف پناهنده نمی شدند. بنابراين حذب توده انبوه ايرانيان تحصيل کرده مقيم خارج در چهارچوب رژيم سرکوبگر اسلامی و "خارج از گرايشات و علائق" آنها سازی ناساز و نواختن شيپور از سر گشاد آن است.

          Comment


          • ظاهرا چنين به نظر ميرسد که هم خانم کندوليزارايس جمهوريخواه و وزير امورخارجه، و هم خانم نانسی پلوسی دموکرات و سخنگوی کنگره نشانه هايی حاکی از آن به دست ميدهند که آنها مذاکره را به راه حل نظامی برای حل مسايل با رژيم اسلامی ايران ترجيح ميدهند.

            برخی از منابع رژيم اسلامي، بويژه از جناح محافظه کار تبليغ ميکنند که سياست آن ها آمريکا را به عقب نشينی واداشته است. اين در حالی است که رژيم هرکاری در توان داشت کرد تا اروپا و بقيه جهان را پشت سياست جنگ طلبان آمريکا و اسرائيل رديف کند و هم اکنون شمشير قطعنامه سوم تحريم تيز ميشود و هيچ تغييری در جهت گيری استراتژيک آمريکا چه در رابطه با اشغال عراق و چه در رابطه با ايران صورت نگرفته است.

            هنوز معلوم نيست نشانه هايی که خانم ها رايس و پلوسی به دست ميدهند، فقط يک ژست سياسی است يا نيات ديگری پشت آن مخفی است. اما در يک چيز ترديد نيست: اين ژست برای صندوقی که سرنوشت آنها را در انتخابات رياست جمهوری در سال 2008 تعيين ميکند مفيد و حتی حياتی است. درحقيقت ميتوان ادعا کرد بزرگ ترين نيرويی که در شرايط کنونی در سياست کاربرد زور رهبران آمريکا وقفه ايجاد کرده است، خود مردم آمريکا هستند.

            واقعه نادری که در روزهای آخر آوريل در شروع مبارزه انتخاباتی اتفاق افتاد بهتر از هر چيز روحيه آمريکايی ها را نسبت به جنگ های دولت بوش به نمايش ميگذارد.
            در 26آوريل نخستين مناظره عمومی انتخاباتی بين 8 کانديد حزب دموکرات برگزارشد. حزب دموکرات 8 کانديد برای انتخابات آتی رياست جمهوری دارد. معمولا کانديد اصلی حزب کسی است که بيشترين منابع مالی به انتخاب او اختصاص داده ميشود و فعلا خانم هيلاری کلينتون بيشترين منابع را در اختيار دارد. از ميان 8 نامزد، دو تن ,نخودی, هستند و به خاطر مواضع ضد جنگ خود مورد علاقه حوزه های نمايندگی خود محبوبيت دارند، ولی در ليست نامزدها موقعيت مستحکمی ندارند. يکی از آنها دنيس کوسينيچ Dennis John Kucinich از کليولند اوهايو است و ديگری مايک گراول سناتور سابق از آلاسکا. دنيس کوسينيچ به علت تلاش خود برای استيضاح ديک چنی و مخالفت شديد با سياست بوش در مورد ايران که او آنرا طراحی آگاهانه برای حمله به ايران ميخواند يک چهره سياسی مطرح است، ولی مايک گراول تا هنگام نامزدی اش در 17 آوريل امسال برای بخش بزرگی از رای دهندگان ناشناس بود. رسانه های آمريکا نوشتند او برای انتخابات نه تنها منبع مالی قابل اعتنايی ندارد بلکه حتی يک مشاور تبليغاتی هم به او اختصاص داده نشده است.

            عليرغم اين گراول در شب مناظره ناگهان توجه رای دهندگان آمريکايی را روی خود متمرکز کرد و به شاخص ترين چهره مناظره تبديل شد. بنابر گزارش بوستون گلاب فردای مناظره، تعداد مراجعه به وبلاگ شخصی او آنقدر بالا رفته بود که وبلاگ بسته شد. شکايت بلاگرها که به وبلاگ او مراجعه می کردند جالب بود. بوستون گلاب نوشت آنها می گفتند ميخواهيم به او کمک مالی بدهيم ولی به علت بسته شدن بلاگ نميدانيم از چه طريقی ميتوانيم به او دسترسی پيدا کنيم. به عبارت ديگر آمريکايی ها ميدانند پول چه نقش مهمی در انتخابات آمريکا بازی ميکند.

            گراول در آن شب چه گفته بود که آمريکايی ها اين همه به آن علاقه نشان دادند و برخی صحبت های آن شب او را ,به ياد ماندنی ترين, عبارات اين مناظره خوانده اند؟
            چنانکه برخی از ناظران برنامه نوشته اند همه چيز برنامه قابل پيش بينی و خسته کننده بود. تنها موضوع قابل توجه که تفاوت ايجاد کرد بحثی در رابطه با حمله به ايران بود که دو نامزد نامبرده پيش کشيدند.

            گراول در رابطه با اين موضوع بدون تعارفات رسمی و تشريفاتی و رک و راست مچ ديگر نامزدها را گرفت و آنها را در برابر سوال هايی قرار داد که فرار از آن غير ممکن بود. بخشی از حرف های او که مکرر در رسانه ها نقل شد اين بود:
            ,,بعد از اين که من در کنار اين نامزدها قرار گرفتم، بعضی از آن ها مرا به ,وحشت, انداختند، آنها مرا وحشت زده ميکنند. وقتی نامزدهای بالای ليست راه می افتند و ميگويند در رابطه با ايران هيچ گزينه ای را از روی ميز بر نمی داريم، اين يک کد رمز برای حمله هسته اي، استفاده از سلاح هسته ای است. من بايد به شما بگويم اگر من رئيس جمهور آمريکا بشوم، حمله پيشگيرانه با سلاح هسته ای از ميان برداشته خواهد شد. در کله من، اين يک امر غير اخلاقی است. و اين کار در تاريخ 50 سال گذشته ی سياست خارجی آمريکا غير اخلاقی بوده است.,

            او در ادامه از سناتور باراک او باما می پرسد:
            * باراک به من بگو، چه کسی را ميخواهی بمباران هسته ای بکنی ؟
            *اوباما: همين حالا برای بمباران هيچکس برنامه ريزی نمی کنم. مايک.
            گراول در حاليکه گويا نفسی به راحتی می کشد: خوب است. پس ما يک چندی در امان خواهيم بود.

            ساکن شهر خيال
            گراول خطاب به جوزف بايدن نامزد ديگر حزب دموکرات گفت با دستور دادن به عراقی ها که چگونه کشورشان را اداره کنند، به نوعی ,نخوت, خود را به نمايش ميگذارد. جوزف بايدن در واکنش به او گفت: گراول در شهر خيال زندگی ميکند.

            گراول در گفتگو با خبرنگاران در مورد استقبال مردم از سخنانش گفت:,آمريکايی هايی که من و سوابقم را نمی شناختند، نوع رهبری که مورد نظر من است را امتحان کردند., او گفت: ,آمريکايی ها تا گلو از دروغ پرشده اند، و من رئيس جمهوری خواهم بود که 180 درجه در جهت مخالف حرکت خواهم کرد,. او اضافه کرد :,چيزی که در اين انتخابات مهم است پول يا شهرت نيست، شخصی است که به مردم آمريکا همه حقيقت را بگويد.,

            شايد اشاره جوزف بايدن به شهرخيال از يک منظر درست باشد. نقش پول و مقام و بو يژه خط فرمانبری حزبی را به اين آسانی نميتوان از انتخابات آمريکا حذف کرد. کانديداها با انحراف از خط حزبی و در پيش گرفتن موضع مستقل و ابراز حقيقت نميتوانند به آسانی در سياست جلو بروند وخط حزبی را هيچ چيزی بهتر از اين واقعيت به نمايش نمی گذارد که هم خانم کلينتون و هم خانم پلوسی طرحی را که بر اساس آن جرج بوش برای حمله به ايران بايد از کنگره اجازه ميگرفت، کنار گذاشتند.خانم کلينتون در کنفرانس آيپک و خانم پلوسی در ديدار با اولمرت در اين رابطه به اسرائيل قول دادند.

            مارگارت کمبرلی خبرنگار مستقل مقيم نيويورک نوشته است از 8 نامزد حزب دمکرات تنها گراول و دنيس کوسينيچ بودند که بطور جدی با جنگ در افتادند. دنيس کوسينيچ در موردمساله هسته ای و حمله به ايران بطور جدی با باراک اوباما درگير شد و تلاش کرد نشان دهد که اوباما آنچه را تکرار ميکند که بر اساس پروژه بوش به حمله نظامی به ايران منجر ميشود. او طی سخنانی که در رسانه های بزرگ بين المللی بازتاب داده نشد گفت مردم آمريکا نمی خواهند مردم ايران را با سلاح هسته ای به سوزانند.

            با توجه به کنترل انتخابات توسط دو حزب جمهوريخواه و دموکرات، بايد يک معجزه صورت بگيرد که کوسيينچ يا گراول با چنين مواضعي، به صف اول نامزدها ارتقاء يابند. حاميان مالی هردو حزب شرکت های بزرگ هستند که اغلب آن ها از جنگ سود می برند و رسانه ها نيز توسط اين شرکت ها اداره ميشوند. مارگارت کمبرلی می نويسد رسانه های بزرک نقش مهمی در در انتخاب نامزدها دارند. برنامه های مناظره توسط شرکت های بزرگ تامين مالی ميشوند و اين رسانه ها تعيين ميکنند که نامزدها چطور به نظر بيايند. برای مثال برنامه مناظره فوق را شبکه MSNBC برعهده داشت که خود از توابع جنرال الکتريک است و جنرال الکتريک يکی از طرف های اصلی قرار دادهای نظامی پنتاگون.

            يکی از بلاگرهای آمريکايی که آرزو ميکند دنيس کوسينيچ رئيس جمهور شود، نوشته است متاسفانه قيافه ظاهر هم نقش بازی ميکند و کوسينيچ قيافه مناسبی برای رئيس جمهور شدن ندارد. گراول وضعيت بدتری دارد. او متولد 1930 است و هيچکس انتظار بازگشت او به مرکز سياست آمريکا را نداشت.

            بنا براين شايد از اين منظر حق با جوزف بايدن باشد و گراول در شهرخيالی زندگی ميکند، اما با توجه به بيزاری گسترده مردم از جنگ تلاش آنها به زباله دان ريخته نمی شود. گذشته گراول خود يکی از بهترين شواهد است. او يک پرونده سياسی خواندنی دارد.

            گراول که دو دور سناتور بوده است، در دوره جنگ ويتنام ، يک تنه و بدون اينکه نماينده ديگری او را همراهی کند نقش filibuster ،يعنی ايجاد کننده مانع قانوني،را در راه تصويب قانون نظام وظيفه اجباری بازی کرد و ميکوشيد با ايجاد آبستراکسيون جلوی تصويب اين قانون را بگيرد. اين همان قانونی است که محمدعلی کلی و الويس پريسلی از تبعيت آن و رفتن به جنگ سرباز می زدند.سرانجام نظر فراکسيون يک نفره او بود که پيروز شد و در سال 1973 نيکسون اين قانون را لغو کرد. او يک طرح قانونی برای جلوگيری از تامين بودجه جنگی ويتنام ارائه داد، کاری که امروز دموکرات ها از انجام آن سرباز می زنند و ميکوشند سر مردم را با جدال های سطحی بر سر زمان خروج ارتش آمريکا از عراق گرم کنند تا آرای آنها را جلب کنند. گراول در 1971 اسناد پنتاگون در مورد جنگ ويتنام را منتشر کرد که برای او درد سرهای بزرگی ايجاد نمود ولی در اين مورد هم او پيروز شد و معلوم شد کار غيرقانونی نکرده است. اين اسناد به مدارک پايه ای برای تحقيقات متفکران بزرگ آمريکايی مثل نوام چامسکی و هوارد زين تبديل شد. گراول در گذشته خود خطوط درخشان ديگری را نيز دارد. او در اواخر سال 60 يعنی در اوج جنگ سرد با آزمايشات پنتاگون در رابطه با کلاهک اتمی مخالفت کرد- اشاره او به نادرست بودن استفاده از سلاح هسته ای در 50 سال گذشته در مناظره فوق از همينجاست. بعلاوه در شرايطی که تمام جهان در مورد استفاده از انرژی هسته ای به جای سوخت معمولی به شوق آمده بودند او و رالف نيدر دقيقا به همان دليل که امروز طرفداران محيط زيستارائه ميکنند، با آن به مخالفت برخاستند. کارنامه مثبت گراول از اين هم قطور تر است، ولی همين مختصر نشان ميدهد او در برابر اصول کمتر گرفتار غوغا و جمعيت تماشاچی ميشود و هرچند اشتباهاتی هم داشته است، اما وقتی فکر ميکند چيزی درست است، بی توجه به هو کردن و کف زدن ديگران آن را پی گيری ميکند.

            اگر مبارزات پرسرو صدای گراول با جنگ ويتنام مربوط به گذشته است، اما پی گيری دنيس کوسينيچ در مخالفت با جنگ عراق يک موضوع مطرح و موثر در سياست آمريکاست، بويژه تلاش او برای استيضاح ديک چنی به افشای چنی و نقش مخربی که در جنگ عراق داشت کمک کرده است. ديک چنی اکنون يک سياستمدار بی اعتبار در آمريکاست که بوش تنها با سوء استفاده از قدرت خود او را در پست خود نگاه داشته است. طبيعتا حزب دموکرات در جلوگيری از استيضاح ديک چنی نقش مهمی بازی کرده است. خانم پلوسی در مورد استيضاح بوش و چنی حتی زير وعده هايی زد که بطور ضمنی داده شده بود و گفت:" جرج بوش ارزش استيضاح را ندارد. ما کارهای بزرگ تری داريم."

            عامل سوم
            برخلاف دولت استبدادی حاکم بر ما که تمايلات و اراده اکثريت مردم را با زور سرکوب ميکند، افکار عمومی در دموکراسی های غربی نقش بازی ميکند. در دموکراسی های غربی مردم انحرافات سياستمداران را معمولا با رای خود مجازات ميکنند. امروز درجه مقبوليت بوش به 28 درصد رسيده است. متاسفانه با توجه به اينکه حزب دموکرات در اساس همان خط دولت بوش را در مورد اشغال عراق بازی کرده و سياست های خاورميانه ای بوش پی گيری ميکند، شايد اين مجازات برای پايان دادن به سياست ويرانگرانه دولت در خاورميانه کافی نباشد. يک تحليل گر مستقل آمريکايی نوشته است شورشيان عراق اين واقعيت را ميدانند و به نظر می رسد مصمم هستند خود اين کار را برعهده بگيرند.

            اما با وجود اين دموکراسی در غرب نقش خود را در سياست به هرحال بازی ميکند. بيزاری بخش عظيمی از ملت آمريکا از جنگ، ميتواند در مسير تاکتيک ها از جمله در رابطه با ايران تاثير بگذارد. در اين مورد اخير اکنون رويگردانی مردم آمريکا به صورت وزنه مستقلی در برابر سياست های خرابکارانه ی دولت آمريکا و رژيم اسلامی عمل ميکند.

            Comment


            • "We are our beliefs," it is said. Beliefs steer people in life. Some beliefs are harmless, some are the motive force for good, and yet others are delusional, misguided, and even outright dangerous. Every version of the belief called "Islam" ranges from the delusional to the dangerous.

              Islam is a Grand Delusion, birthed by Muhammad's hallucination he relayed to his first wife and employer, Khadija. greatly frightened, he told Khadija that he was visited by jinn (devil) in the Hira cave. Khadija comforted the distraught man by assuring him that the episode was Allah's way of choosing him as his messenger. Muhammad believed his rich wife-employer who was 15 years his senior and the delusion became a belief -- Islam.

              Remarkably enough, under the early tutelage of Khadija, Muhammad succeeded in attracting a number of influential followers. Before long, the movement gathered more and more power through violent campaigns and the faith was taken to new people and alien lands. This grand delusion, Islam, presently has in its stranglehold over a billion humans, posing an existential threat to all non-Muslims.

              Islam is rooted in the primitive tribal mentality of "We against Them," "We the righteous against the heathens," "We the servants submissive of the Great Allah against the rebellious enemies of Allah." Islam is a polarizer. Islam is an enemy-maker. To Islam, a non-Muslim is a combatant against Allah and he is fair game to be subjugated and killed.

              When some billion and a half adhere to the pathological belief of Islam and use it as their marching order of life, the rest of humanity can ignore the threat only at its own peril.

              Once again, a resurgent Islam is on a campaign of conquest throughout the world. Hordes of life-in-hand foot-solider fanatical Muslims are striving to kill and get killed. All they want is the opportunity to discharge their homicidal-suicidal impulse, on their way to Allah's promised glorious paradise. And in the background granting the foot-soldiers' wishes are their handlers, the puppeteers, who pull the strings and detonate these human bombs. Those who cherish life must recognize these emissaries of death, what makes them, what motivates them, and how best to defend against them.

              The campaign of death waged by the Islamist-jihadist, be he a puppet or a puppeteer, is energized by the belief of delectable rewards that await the faithful implementer of Allah's dictates. Through a highly effective indoctrination, the jihadist has come to believe firmly in Islam's grand delusion. He believes that Allah is the one and only supreme creator of earth and heavens; that it is his duty and privilege to abide by Allah's will and carry out his plans at all costs; he believes firmly in a gloriously wonderful immortal afterlife in paradise, for which a martyr's death is the surest quickest admission. Although the dominating theme of the delusion is quasi spiritual, the promised rewards of the afterlife awaiting the martyr are sensual and material. All the things and activities that the jihadist desires and cannot attain or practice, and rejects in his earthly life will be purified and proffered to him in the paradise of the next life. Thus goes the delusion.

              It is important to understand that the human mind is not a perfect discerner of the objective reality. In actuality, reality is in the mind of the beholder. The outside world only supplies bits and pieces of raw material that the mind puts together to form its reality. Depending on the type and amount of bits and pieces that a given mind receives, its reality can be very different from that of another mind.

              The more prescribed and homogeneous a group, the greater is the group's consensual reality, since the members share much in common experiential input and reinforce each others' mindset. Thus, members of a given religious order, for instance, tend to think much more similarly to one another than to members of other groups with different experiential histories.

              Various approximations of the objective reality, therefore, rule the mind. The degree to which these approximations deviate from the larger group's consensual reality determines its delusional extent and severity.

              A cocaine mainliner, for instance, under the influence of the drug, may become convinced that a bug is burrowing under his skin. In his absolute, although clearly false, certitude of the reality of his perception, cocaine users are known to take a knife to their own body to dig the burrowing bug out before it has penetrated too deeply.

              A methamphetamine user's reality is often distorted in a different way. Under the influence of the drug, an intense paranoia overtakes him. His reality is dominated by the belief that one or more people are lurking about to harm or kill him. He may wield a deadly weapon, going from room to room, from closet to closet, in search of the assailants.

              If you believe that a bug is camping deeply in your body, then you might go ahead and try to dig the non-existent bug out. If you believe that people are lurking around the house to harm or kill you, you go after them before they get you. If you believe that all the troubles of the world are due to the evil-doings of the non-Muslims who war against Allah, then you do all you can to fight and kill them, particularly since Allah tells you to do so in the Quran.

              The drug-induced delusions are hallucinations. They are dramatic and usually transitory, while religiously-based implantation of ideas program the mind with lasting delusions.

              Delusions, even when they are at great variance from the objective reality, can rule the mind without the need for drugs, or as a result of neurological dysfunctions or other factors. The young and the less-educated are most vulnerable to believe the claims of charlatans, con artists, and cunning clerics, as truth and reality.

              A tragic example of the young's susceptibility to induced delusion is the case of thousands of Iranian children who were used as human minesweepers in the last Iran-Iraq war. The mullahs issued made-in-China plastic keys for paradise to children as enticement to go forward and clear the minefield with their bodies ahead of the military's armored vehicles. The children believed the murderers and rushed to their death, thinking that they were headed for Islam's glorious paradise.

              The repeated intense indoctrination of the children even changed the perception of some of the charlatan mullahs so that they, themselves, believed their own lies, took their own keys to Allah's paradise and rushed to their death clinging to the plastic trinkets. Hence, some of the puppeteers, in this instance, became puppets themselves. Such are the follies and fallibilities of the human mind.

              It is, therefore, understandable that many of the higher-up Islamic puppeteers, who are usually brainwashed from early childhood, devote their fortunes and persons to the implementation of their deeply engrained delusions.

              Deluded by the threats and promises of Islam, Muslims, poor or rich, vie with one another in furthering the violent cause of Allah.

              Many non-Muslims are also victims of a different, yet just as deadly, delusion. They believe that Islam is a religion of peace, that only a small minority of Muslims are jihadists, and Muslims can be reasoned with to abandon the Quran-mandated elimination of the non-believers. These well-meaning simpletons are just as deluded as the fanatic jihadists by refusing to acknowledge the fact that one cannot be a Muslim and not abide by the dictates of the Quran.

              Comment


              • روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز در شماره این نشریه در روز سه شنبه، 15 مه، مطلبی را به موضوع هسته ای ایران و پیشرفت فنی این کشور در این زمینه اختصاص داده است.
                در این مقاله که با عنوان "بازرسان پیشرفت بزرگ سوخت هسته ای ایران را گزارش کرده اند" و به قلم دیوید سانجر به چاپ رسیده از قول مقامات ارشد آژانس بین المللی انرژی اتمی نقل شده است که بازرسان آژانس به این نتیجه رسیده اند که ایران توانسته است بخش اعظم دشواری های فنی خود را مرتفع سازد و غنی سازی اورانیوم را در مقیاسی به مراتب بزرگتر از قبل آغاز کند.

                به نظر نویسنده مقاله، یافته های جدید بازرسان می تواند مختصات دیپلماسی اروپا و ایالات متحده را تغییر دهد که با هدف تعلیق فعالیت غنی سازی در ایران و جلوگیری از فراگیری نحوه تولید مواد قابل استفاده در اسلحه اتمی دنبال شده است.

                به نوشته نیویورک تایمز در حالیکه قرار است هفته آینده گزارشی در باره ایران تسلیم شورای امنیت سازمان ملل شود، به گفته دیپلمات ها، بازرسی کوتاه بازرسان آژانس از تاسیسات نطنز در روز یکشنبه این هفته نشان داد که مهندسان ایرانی حدود 1300 سانتریفوژ را در این تاسیسات نصب کرده اند و سوخت هسته ای تولید می کنند.

                این نشریه با یادآوری اینکه محمد البرادعی، مدیرکل آژانس، چهار سال پیش بر سر برنامه های تسلیحاتی عراق با دولت جورج بوش اختلاف نظر پیدا کرده بود، در مورد شرایط در تاسیسات هسته ای ایران می نویسد که وی گفته "به اعتقاد ما، آنان کمابیش از مهارت غنی سازی برخوردار هستند و از این مرحله به بعد، موضوع تنها به تکمیل این مهارت مربوط می شود" و افزوده است که "ممکن است کسی نخواهد این نظر را بشنود اما این عین واقعیت است."


                معلوم هم نیست که ایرانیان قادر به تولید تسلیحات اتمی در اندازه ای باشند که بتوانند آن را به شکل کلاهک با موشک پرتاب کنند زیرا تولید چنین اسلحه ای از نظر فنی یک چالش عمده محسوب می شود


                نیویورک تایمز

                نیویورک تایمز در عین حال می افزاید که مشخص نیست که آیا ایران بتواند دستاورد هسته ای خود را حفظ کند زیرا در زمینه غنی سازی اورانیوم، مواجهه با موانع عمده امری غیر عادی نیست و متخصصان می گویند که امکان آن هست که اشتباه محاسبه، خرابی دستگاه ها یا خرابکاری عمدی مانع از آن شود که دولت ایران به مرحله ای از غنی سازی دست یابد که محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری، با غرور آن را "مقیاس صنعتی" نام داده است.

                این نشریه می نویسد که اورانیوم غنی شده ای که ایران تا کنون به دست آورده باید به درجه غنای بیشتری برسد تا بتوان آن را در ساخت بمب اتمی به کار برد و برای رسیدن به این هدف، ایران احتمالا، مانند کره شمالی در چهار سال پیش، مجبور خواهد بود بازرسان آژانس را از این کشور اخراج کند هرچند معلوم هم نیست که ایرانیان قادر به تولید تسلیحات اتمی در اندازه ای باشند که بتوانند آن را به شکل کلاهک با موشک پرتاب کنند زیرا تولید چنین اسلحه ای از نظر فنی یک چالش عمده محسوب می شود.

                آیا درخواست تعلیق منطقی است؟

                نیویورک تایمز می افزاید که در عین حال، ایران می گوید که هدف برنامه های هسته ای این کشور تولید نیروی برق است و نه ساخت اسلحه اتمی.

                نویسنده مقاله در ادامه می نویسد که شورای امنیت سازمان ملل در قطعنامه ای از ایران خواسته است تا تمامی فعالیت های اتمی خود را به حالت تعلیق در آورد و به دلیل امتناع ایران از اجرای این خواست، تحریم هایی را علیه این کشور به اجرا گذاشته است در حالیکه با توجه به شرایط فعلی، برخی کشورهای اروپایی و به خصوص روسیه، منطقی بودن درخواست تعلیق را زیر سئوال برده اند.

                احمدی نژاد مژده دسیتابی به غنی سازی اورانیوم در مقیاس صنعتی را داده است

                این نشریه می افزاید که دلیل منطقی برای درخواست تعلیق این بود که زمان دستیابی ایران به مهارت تولید سوخت هسته ای که اسرائیل آن را "نقطه بازگشت ناپذیر" خوانده به تاخیر افتد و اینک کسانی که خواستار مذاکره بدون پیش شرط با ایران هستند گفته اند که این کشور از بن بست کنونی بهره برداری کرده و در حالیکه شورای امنیت تحریم های خود را شدت می بخشد، امکان آن را می یابد تا گام های عمده ای در این زمینه بردارند.

                نویسنده مقاله می نویسد که در مقابل، دولت جورج بوش استدلال می کند که در حالیکه ایران به سرعت به توانایی ساخت اسلحه اتمی نزدیک می شود هرگز با این کشور مذاکره نمی کند و می افزاید که در زمان مذاکرات نیز باید برنامه هسته ای ایران در حالت تعلیق باشد.

                نیویورک تایمز می افزاید که نیکولاس برنز، معاون وزیر خارجه آمریکا که پرونده ایران را زیر نظر دارد، در یک مصاحبه تلفنی گفته است که از گزارش اخیر بازرسان آژانس اطلاعی ندارد اما در هرحال چنین یافته ای هم بر سیاست ایالات متحده تاثیری نخواهد گذاشت.

                آقای برنز در این مصاحبه گفته است که "ما با این فرض به کار خود ادامه می دهیم که هنوز هم وقت برای موفقیت تلاش های دیپلماتیک باقی است" و افزوده که اگر تا زمان برگزاری اجلاس رهبران کشورهای بزرگ صنعتی در ماه آینده، ایرانیان با تعلیق موافقت نکرده باشند، اقدامات لازم برای وضع سومین رشته تحریم ها به جریان خواهد افتاد.


                سومین رشته تحریمها
                به نوشته نیویورک تایمز معاون وزیر خارجه آمریکا گفته است ما با این فرض به کار خود ادامه می دهیم که هنوز هم وقت برای موفقیت تلاشهای دیپلماتیک باقی است و اگر تا زمان برگزاری اجلاس رهبران کشورهای بزرگ صنعتی در ماه آینده، ایرانیان با تعلیق موافقت نکرده باشند، اقدامات لازم برای وضع سومین رشته تحریم ها به جریان خواهد افتاد

                نیویورک تایمز می نویسد که محمد البرادعی نسبت به کارآیی این راهکار ابراز تردید کرده و به وزیران خارجه اروپایی گفته است که تصور نمی کند ایرانیان با تعلیق کامل فعالیت های هسته ای خود موافقت کنند و باید راهی آبرومندانه برای رفع بن بست کنونی یافت شود.

                به نوشته این نشریه، وی گفته است "تعلیق به وضوح خواست شورای امنیت است و امیدوارم ایرانیان به خواست جامعه بین المللی عمل کنند" اما افزوده که "از نقطه نظر منع گسترش تسلیحات اتمی، واقعیت این است که یکی از هدف های تعلیق یعنی ممانعت از دستیابی ایرانیان به دانش فنی عملا تحت تاثیر تحولات اخیر موضوعیت خود را از دست داده و در حال حاضر، تاکید باید بر جلوگیری از تلاش آنان برای تولید اورانیوم غنی شده در مقیاس صنعتی و دادن امکان بازرسی کامل به ما باشد تا اطمینان حاصل کنیم که ایران کاملا در چارچوب پیمان منع گسترش باقی خواهند ماند."

                ساخت اسلحه یا تولید اورانیوم مورد نیاز؟

                نیویورک تایمز می نویسد که انتظار می رود آژانس بین المللی در گزارش هفته آینده خود به شورای امنیت اطلاع دهد که از فوریه سال 2006 که ایرانیان توافق خود با بازرسی های اضافی را پی گرفتند، به نظر آژانس "دامنه و محتوای" برنامه های هسته ای ایران وخیم تر شده است.


                مقامات دولت آمریکا و برخی از کارشناسان آژانس هم بر این باورند که ممکن است هدف ایرانیان در حال حاضر ساخت اسلحه اتمی نباشد بلکه آنان در نظر داشته باشند در خلال چند ماه آینده، ذخایر لازم از اورانیوم خالص تر را انبار کنند و بعد با اخراج بازرسان آژانس، دست به کار ساخت بمب اتمی شوند


                نیویورک تایمز

                در ادامه این مقاله، آمده است که بازرسی روز یکشنبه این هفته تنها با دو ساعت اخطار قبلی صورت گرفت و امکان نداشته که ایرانیان در این فاصله کوتاه توانسته باشند برای تحت تاثیر قرار دادن بازرسان تمامی سانتریفوژهای خود را به کار انداخته باشند در حالیکه دیپلمات های می گویند که علاوه بر 1300 سانتریفوژ راه اندازی شده، 300 سانتریفوژ دیگر نیز در حال نصب است و ایران ممکن است بتواند 5000 سانتریفوژ دیگر را نیز تا آخر سال بسازد و در مجموع، 8000 سانتریفوژ را راه اندازی کند.

                نیویورک تایمز می نویسد که بازرسان آژانس در بازدید خود اورانیوم به دست آمده در نطنز را آزمایش کرده و نتیجه گرفته اند که خلوص آن در حد سوخت نیروگاهی است اما ممکن است ایرانیان در نظر داشته باشند که مقدار کافی از این نوع اورانیوم را انبار کرده و بعدا با عبور دادن آنها از سانتریفوژ ها به خلوص 90 درصد که برای ساخت اسلحه اتمی لازم است دست یابد.

                این نشریه می نویسد که مقامات دولت آمریکا و برخی از کارشناسان آژانس هم بر این باورند که ممکن است هدف ایرانیان در حال حاضر ساخت اسلحه اتمی نباشند بلکه آنان در نظر داشته باشند در خلال چند ماه آینده، ذخایر لازم از اورانیوم خالص تر را انبار کنند و بعد با اخراج بازرسان آژانس، دست به کار ساخت بمب اتمی شوند.

                نیویورک تایمز از قول یک دیپلمات ارشد اروپایی بدون ذکر نام وی نقل می کند که در حال حاضر، دولت آمریکا باید به این سئوال پاسخ دهد که آیا می خواهد مانع از تولید سوخت هسته ای توسط یاران شود یا مایل است از دستیابی این کشور به توانایی ساخت اسلحه اتمی در مدتی کوتاه جلوگیری کند در حالیکه ادامه بن بست کنونی باعث می شود تا ایران هدف اخیر را دنبال کند.

                به نظر البرادعی یکی از هدفهای تعلیق موضوعیت خود را از دست داده است

                در عین حال، به نوشته این نشریه آمریکایی، تندروها در دولت آمریکا گفته اند که تنها موضعی که آقای بوش در حال حاضر مایل است اتخاذ کند تاکید بر این شعار است که حتی یک سانتریفوژ هم نباید در ایران بچرخد، و با حمایت از تشدید تحریم ها، استدلال می کنند که اگر تلاش های دیپلماتیک ناکام بماند، آنگاه ایالات متحده می تواند تاسیسات هسته ای ایران را نابود کند.

                نیویورک تایمز می افزاید که در همانحال، برخی از مقامات آمریکایی به خصوص در وزارت خارجه و وزارت دفاع، بر این نظر هستند که اقدام نظامی علیه ایران باعث آشفتگی بیشتر در خاورمیانه و اقدامات تلافی جویانه ایران علیه آمریکاییان در عراق و شاید نقاط دیگر شود و علاوه بر این، برنامه غنی سازی ایران هنوز در مراحل ابتدایی است و اقدام نظامی نمی تواند چنین برنامه ای را به طور جدی به تاخیر اندازد در حالیکه چنین حمله ای تنها زمانی موثر است که ایران تاسیسات عمده ای را ایجاد کرده باشد.

                Comment


                • شرايط و ويژگی های مذاکرات ايران و آمريکا در باره عراق

                  *نمايش آمادگی برای مذاکره برای دولت بوش که زير فشار افکار عمومی است اين خاصيت را دارد که نشان دهد که برای بهبود وضعيت امنيتی عراق به هر کاری دست می زند حتی مذاکره با جمهوری اسلامی....مذاکرات در حد کنونی معنايش از نظر رژيم باز گذاشتن امکان ديپلماسی و خودداری از در پيش گرفتن سياست امتناع است.


                  روشنگری: ظرف دو روز اخير مقامات رسمی آمريکا و رژيم اسلامی هر دو تاييد کردند که در آينده نزديک با يکديگر مذاکره خواهند کرد. تاکيد رسمی اين است که وضعيت عراق محور اصلی مذاکره است. سخنگوی وزارت خارجه رژيم به طور رسمی علت موافقت با مذاکرات را ظاهرا "کاهش آلام و درد و رنج ملت عراق، تقويت و حمايت از دولت قانونى نوري*المالكى و همچنين تقويت و تثبيت آرامش و امنيت در آن كشور" ذکر کرد, اما ناگفته روشن است که مذاکرات ايران و آمريکا نقش چندانی در تغيير اوضاع عراق و پايان دادن به خشونت های اين کشور ندارد. درگيری های خشونت بار عراق که تشديد آن بيش از هر چيز با اشغالگری گره خورده است با اين مذاکرات پايان نخواهد يافت.

                  بنابراين مذاکرات آمريکا با رژيم اسلامی بيشتر به وضعيت رقابت های داخلی و فشارهای موجود بر کاخ سفيد در باره باتلاق عراق و نارضايتی بخش بزرگی از مردم اين کشور از سياست های جنگ طلبانه کابينه بوش مربوط است. برای آرام کردن اين ناراضيان گرفتن ژست مذاکره با رژيمی که کاخ سفيد آن را منشا شر می شناسد و مقامات مختلفش حداقل هفته ای يک بار از "گزينه نظامی" برای درهم کوبيدن تاسيسات هسته ای آن به عنوان يک گزينه مطرح ياد می کنند اهميت خاصی دارد. بويژه اين که آمريکا در حال حاضر در شرايطی نيست که بتواند تهديد خود به حمله نظامی به ايران را بلاواسطه و منطقا عملی سازد. نمايش آمادگی برای مذاکره در عين حال برای دولت بوش که زير فشار افکار عمومی است اين خاصيت را دارد که نشان دهد که برای بهبود وضعيت امنيتی عراق به هر کاری دست می زند حتی مذاکره با جمهوری اسلامی. سياست مذاکره, با توجه به رقابت های انتخاباتی در عين حال گرايش هايی را در ميان حزب رقيب که بعد از فرو رفتن آمريکا در باتلاق عراق مذاکره با رژيم تهران را راه بهتری برای پيشروی سياست آمريکا در خاورميانه می دانند خنثی می کند و حربه تبليغاتی را از دست آنها خارج می سازد.
                  از سوی ديگر جمهوری اسلامی هم بخوبی می داند که با مذاکرات دو طرف بر سر عراق "آلام و درد و رنج ملت عراق" پايان نخواهد يافت. اگر چه در ميان گروههای موسوم به "اصولگرا" نيز دو نظر وجود دارد و گروهی از افراطيون حاکم اصولا هر گونه مذاکره با آمريکا را بکلی بی فايده و حتی خطرناک برای رژيم ارزيابی می کنند, اما گرايش غالب بر آن است که در پيش گرفتن سياست امتناع در برابر پيشنهاد مذاکره, راه ديپلماسی را مسدود می کند و به اميد اين که مذاکرات بر سر عراق مقدمه مذاکرات اساسی و جدی دو طرف بر سر مسايل ديگر شده و زمينه امتيازگيری و ثبيت موقعيت رژيم فراهم گردد, در حال حاضر مذاکرات را پذيرفته است.
                  به اين ترتيب تا زمانی که محور اصلی مذاکره ايران و آمريکا مساله امنيت عراق است؛ ژست مذاکره از مذاکره واقعی پراهميت تر است, و هيچ موضع رسمی بيان شده ای در باره تسری مذاکرات به پرونده هسته ای ايران و مساله شورای امنيت و اصولا کل روابط رژيم و آمريکا مطرح نيست و تاکيد هم بر آن است که چنين حوزه هايی محل مذاکرات نيست, مذاکرات نيز به عنوان يک گزينه در متن رويارويی دو طرف در سبد گزينه های آنها جای می گيرد و نقش و جايگاه واقعی آن در ميان مجموعه "گزينه" های آنها فقط پس از برگزاری آن می تواند روشن تر شود. مذاکرات در حد کنونی معنايش از نظر رژيم باز گذاشتن امکان ديپلماسی و خودداری از در پيش گرفتن سياست امتناع است.
                  البته هر دو طرف در عين اعلام آمادگی برای مذاکره در باره عراق همچنان نسبت به پيشبرد سياست های تخاصمی خود کوشش می کنند. از آن جمله است سفر خاورميانه ای ديک چنی معاون بوش و تلاش وی برای سازماندهی ائتلاف خصمانه عليه ايران با کشورهای همسايه و اعزام ناو هواپيمابر جنگی به خليج فارس و تهديد به استفاده از قدرت نظامی برای مقابله با رژيم تهران, ادامه مذاکرات و گفتگو با اعضای شورای امنيت باضافه آلمان برای آماده سازی قطعنامه جديد تشديد تحريم ها و ادامه تاکيد بر تعليق غنی سازی اورانيوم به عنوان پيش شرط مذاکرات با ايران در اين زمينه. و از آن سو سفر احمدی نژاد به امارات متحده و اعلام آمادگی رژيم از زبان احمدی برای مقابله با حمله نظامی آمريکا و تاکيد بر لزوم اتحاد کشورهای منطقه و حل مشکلات امنيتی منطقه از سوی اين کشورها در جهت خنثی کردن طرح های آمريکا.

                  Comment


                  • There are many Iranians dead set on opposing any dialogue with IRI. I think it’s great that they voice their opinion, but if you disagree with them, you better make yourself heard. There are two striking aspects of the anti-dialogue view point. I’m using ‘anti-dialogue’ for the lack of a better term, not to suggest that they hate dialogue.

                    First, there is the notion that dialogue with IRI will give more legitimacy to IRI, as was suggested by Manesh [Checkmate]. That could perhaps be true, but even if dialogue adds more legitimacy to IRI, what’s the difference for the average Iranian living in Iran? Last week, I saw a video showing an IRI policeman kicking a girl into a police car. Would it make a difference if the policeman kicking the girl is working for a more or less legitimate regime? The IRI has been there for over a quarter of century. Has it made a difference to the IRI leaders whether they are viewed internationally as legitimate!?

                    During the lifespan of IRI, every approach has been made to undo it, none with any success. There have been attempts at using force internally, and the result was to tighten the grip of IRI. There was the war with Iraq during which Saddam received full backing from the many Western countries, specially the same cabal that is in the White House now. Again, the result was to strengthen the regime. There are the sanctions, with no effect. Actually, if anything, the sanctions also strengthen IRI.

                    There is yet another threat of external force coming form Washington. Well, one can see the results of that policy in two of Iran’s neighbors. Plus, the regime is milking these threats as much as possible. Haven’t all these belligerent approaches toward IRI made it more legitimate? After all, the regime has survived several onslaughts. So, what legitimacy can dialogue add that already is not given through other ill-conceived policies?

                    The problem of Iran can aptly be summed up in the classic Chinese finger trap: the tighter it’s pulled the tighter it holds. The reform movement was an attempt to break that hold from one side, namely social and cultural freedoms. That attempt was fully scuttled (or at least its demise was aided) by the Iran-Libya Sanctions Act first signed into law by Clinton in 1996 and under heavy lobbying by AIPAC, then by the Axis of Evil speech, and now by the bellicose gestures of the Bush Clan. So much for not adding legitimacy!

                    Another approach might be lifting the sanctions. The sanctions were as effective at weakening IRI as they were in weakening Saddam. They have had the exact opposite effect. They create a more difficult economic environment for the average Iranian. Lifting the sanctions may loosen the finger trap from the economic end. Finally, every regime, autocratic or not, is more willing to risk what it doesn’t have. In light of the fact that nothing else has worked, legitimacy (or its perception) may be exactly what the doctor ordered. Shouldn’t the priority for Iranians be to solve our problems, and not whether the problems are perceived as legitimate or not?

                    And, the second aspect of the anti-dialogue argument is the moral notion (with a very limited perspective of history and current events), as suggested by Sheema Kalbasi [Engaging with a ruthless regime]. Ms. Kalbasi has a list of human rights violations that would place a big, fat question mark on any government. But again, I have to ask what’s more important, to solve the problem or to shun engagement as a solution? Nothing else has worked and ‘ghahr kardan’ is sure as hell not going to work. The approach of Dr. Esfandiari and others does not condone what IRI does. But if abhorrent behavior of governments is a benchmark for exclusion from dialogue and engagement, then most countries should cut their ties with many Western nations. Let’s take some of the issues brought up by Ms. Kalbasi.

                    What IRI does to Bahais is despicable, vile, and should some day be addressed within a democratic judicial system. If the treatment of a religious group is reason to shun dialogue, then why is there a plan to build a Bahai temple in Haifa, Israel? (Note I’m not against the Bahais building a temple anywhere, I’m giving a rebuttal to a specific example.) If the execution of minors is the issue, then Ms. Kalbasi should know that until 2005, US also subjected minors to the death penalty. If torture is grounds for disengagement, well... that’s too easy... what about US and UK and their behavior in Iraq and Afghanistan? Or what about Islam Karimov, ex-president of Uzbekistan, who was a guest at the White House and both Bush and Blair called him an ally. Amongst the human rights violations in the repertoire of Mr. Karimov was boiling of his political opponents. Engagement and dialogue are precisely the solution for ending human rights violations. We should applaud and support the work of Dr. Esfandiari and others like her.

                    Comment


                    • گسترش سرکوب ها برای حفظ امنيت رژيم

                      *سرکوب هر قدر بيشتر نمايش قدرت باشد, بيشتر از آن نمودار ضعف است؛ ضعفی که بايد با قدرت نمايی لاپوشانی شود. وقتی در جبهه ای سراسری هنجار و نابهنجار, قربانی مظلوم و آسيب ديده مسخ شده, مورد هجوم قرار می گيرند, معلوم می شود که رژيم از جوانب مختلف و در سطوحی متفاوت با خطر از دست دادن کنترل اجتماعی روبروست....


                      روشنگری: اين روزها, صحنه قدرت نمايی و تهديدات غلاظ و شداد نظاميان درجه دار و فرماندهان ريز و درشت قوای سرکوبگر انتظامی رژيم است که يکی پس از ديگری عمليات پيگيرد و سرکوب با تمرکز ويژه بر گروههای خاص اجتماعی را اعلام می کنند. حالا ديگر هيچ کس و هيچ چيز در امان نيست. از "بدحجابی" تا "آرايش موی سر مدل غربی", از حيوان دوستی و داشتن سگ تا گوش دادن به موسيقی, از ماهواره تا اينترنت, از کتاب تا وبلاگ,و... درست در حالی که جمع کردن امضا در مخالفت با سنگسار "اقدام عليه امنيت ملی" ناميده می شود و در حالی که در ميادين برخی شهرها همچنان به سبک اسلاف قرون وسطايی شان در ملا عام قطع عضو می کنند, اخبار باصطلاح فتوحات اين زورمدران ناخلف و اصلاح ناپذير يکی پس از ديگری در رسانه های حکومتی منتشر می شود.

                      همه می دانند و حتی خود آنها که با حرارتی بيش از همه به معرفی و تبليغ طرح های پی در پی سرکوب مشغولند نيز, که بدون دست بردن بر ريشه ها و از طريق درافتادن با معلول ها فرجامی جز بدنامی و رسوايی و شکست و عقب نشينی ندارند. اما مشکل آنها اين است که بر ريشه ها نمی توانند دست بگذارند چرا که ريشه اصلی مشکل خودشانند.

                      اين اولين بار نيست که جوانان را به خاطر گوش دادن به موسيقی مجازات می کنند, و اولين بار نيست که دختران و زنان جوان را به بهانه بدحجابی دستگير می کنند, ماهواره ها را پيش از اين بارها جمع کرده اند و باز بر بام خانه ها سبز شده است, وبلاگ نويسان را بارها ربوده و زير شکنجه برده و به آنها اتهامات امنيتی بسته اند, اما شمار منتقدان وبلاگ نويس بيشتر و بيشتر شده است و انتقادات تندتر و گزنده تر.

                      طرح پاکسازی معتادان هم همينطور. اين بار گفته اند که "طرح نجات" بزرگترين طرح جمع آوری معتادان در سطح کشور است. دفعات قبل هم که حمله و هجوم به اين قربانيان را مقدمه می چيدند, همين حرفها را زده بودند. حمله به کسانی که آنها را "اراذل و اوباش" می نامند, و شب گذشته در عمليات هجوم شبانه به چندين محله در تهران حدود 60 تن از آنها را دستگير کرده اند, پيش از اين نيز صورت گرفته است و دستگيرشدگان را با پلاکارد بر گردن در سطح شهر گردانده بودند. در حالی که از چرخش "طبيعی" سازوکار حکومت شان شبانه روز در ابعادی وسيع "علی باغی" و "اسمال تيغ زن" در محلات فقير و در حاشيه های شهرهای بزرگ توليد می شود, کاملا روشن است که با اين گونه عمليات ريشه مشکل برطرف نمی شود.

                      جوان دانشجوی آزاديخواه که به خاطر اعتراض به خفقان در محيط دانشگاهی ممنوع الورود و يا محروم از تحصيل می شود, جوانی که به خاطر گوش دادن به موسيقی به سوی او تيراندازی می کنند و يا به خاطر نوع آرايش موی سر از مامور رژيم سيلی می خورد, زنی که به خاطر بدحجابی تحقير و دستگير می شود و سارقی که دستش را در ملا عام قطع می کنند, به دلايل يکسانی مجازات نمی شوند. و اين تفاوت از نظر نحوه برخورد صحيح به هر يک از مظاهر بی عدالتی و ستمگری رژيم بسيار مهم و حياتی است. اما اين منظومه با وجود تفاوت های اساسی عناصر متشکله آن, از ناحيه رژيم حاوی يک عنصر مشترک است: رژيم هر جا و در هر حوزه ای, از آسيب های اجتماعی و جرايم و بزه کاری گرفته تا مطالبات سياسی به مجرد اين که احساس خطر می کند, تيغ سرکوب را بالا می برد. وسعت جبهه سرکوب که اکنون از کارگر, معلم, دانشجو, زنان و جوانان گرفته تا انواع قشرهای آسيب ديده اجتماعی و فرو رفته در گرداب تباهی های جانکاه در جامعه ايران را دربر می گيرد, نمايش وارونه بيگانگی درمان ناپذير رژيم با دردها و مطالبات قشرهای گوناگون اجتماعی, بيان گويای بن بست در زمينه کاربست راهکارهای تحقق پذير و نماد فقدان مشروعيت است. سرکوب برای رژيم ابزاری در ميان ابزارهای حفظ کنترل اجتماعی نيست, مهم ترين آنهاست؛ دری از ميان انبوهی از درها نيست, دروازه و شاهراه اصلی رژيم است. بنابراين گسترش سرکوب ها با ضعف رژيم مربوط است نه با قدرتش. سرکوب هر قدر بيشتر نمايش قدرت باشد, بيشتر از آن نمودار ضعف است؛ ضعفی که بايد با قدرت نمايی لاپوشانی شود. وقتی در جبهه ای سراسری هنجار و نابهنجار, قربانی مظلوم و آسيب ديده مسخ شده, مورد هجوم قرار می گيرند, معلوم می شود که رژيم از جوانب مختلف و در سطوحی متفاوت با خطر از دست دادن کنترل اجتماعی روبروست. بنابراين سردارهايشان دروغ می گويند وقتی که می گويند هدف از طرح هايشان مقابله با اعتياد, مقابله با مفاسد, و مقابله با ناامنی اجتماعی است. اين ها عامل رشد اعتياد, مادر انواع مفاسد و بستر اصلی ناامنی و اضطراب اجتماعی هستند. هدف سرکوب ها فقط و فقط حفظ امنيت رژيم است.

                      Comment


                      • فرشيدی وزير آموزش و پرورش که امروز در مجلس استيضاح شد, بار ديگر از مجلس رای اعتماد گرفت و در سمت خود ابقا شد. اگر چه معلمان معترض به وضع معيشتی خود به خوبی آگاه هستند که مشکل آنها کليت نظام و نه فقط وزير آموزش و پرورش است, اما خواست برکناری او يکی از شعارهای تجمعات اعتراضی آنان بود. مجلس با نمايش همدلی با دولت عليه معلمان و رای دادن به ابقای فرشيدی بار ديگر به معلمان و خواست های آنها بی اعتنايی کرد.

                        فقرات استيضاح فرشيدی چنان که در سخنان مخالفان مطرح شد, متعدد بود. و دفاعيات فرشيدی هم البته بخشا بر آمارهايی مبتنی بود که فقط صحت انتقاد را نشان می داد و به خصوص طرح آمارهای مربوط به رابطه افزايش دستمزد با نرخ تورم نمی توانست دفاعی از کارنامه وی باشد و با آن آشکارا در تناقض قرار داشت. با اين حال اکثريت مجلس با علم به اين تناقض به ابقای وی رای داد. (1)

                        جريان اسيتضاح از نظر جابجايی هايی سياسی و از نظر وزن کشی گروهبندی های درون مجلس نيز با توجه به شکاف های جديدی که در ميان طيف موسوم به "اصولگرا" که اکثريت مجلس را در اختيار دارد در يک سال و نيم اخير پديد آمده است, تفاوت های چشمگيری را نشان نمی داد و اگر جناح اقليت گمان می برد که حلقه ضعيفی برای همسويی عمومی با بخشی از اکثريت در جهت مقابله با دولت اقتدارگرا پيدا کرده است, ابقای فرشيدی يک ناکامی تازه برای آنها تلقی می شود.

                        به اين ترتيب کل جريان اسيضاح عملا فقط از جهت بيرون ريخته شدن گوشه هايی از وضعيت فاجعه بار آموزش و پرورش اهميت دارد (2) و فراتر از آن تنها مداومت و ريشه داربودن جنگ مطالباتی معلمان و کارکنان آموزش و پرورش, عدم اتکای آنها به بازی های سياسی جناح های رژيم و اميد بستن به اموری چون استيضاح, تکيه بر آحاد معلمان و آمادگی برای ادامه پيگيری مستقل در مسير تحقق خواست هايشان را يادآوری می کند.

                        خلاصه ای از انتقاداتی که در جريان نطق های استيضاح نمايندگان در رابطه با وضعيت آموزش و پرورش مطرح شد به نقل از خبرگزاری ايسنا به شرح زير است:

                        "آقاى وزير، تنها *٣ درصد مدارس فرسوده مقاوم*سازى شدنده*اند، اعتراض صنفى فرهنگيان در ماه*هاى گذشته دليلى جز نارضايتى آن*ها از وضعيت معيشت حقوقشان نداشته و تعليق آنها نيز سبب شده حرمت فرهنگيان از بين برود. شما عنوان كرده بوديد كه قدرت خريد معلمان دو برابر مي*شود؛ در حاليكه بايد بگوييد تاكنون چه اتفاق و حركتى در اين زمينه رخ داده است؟ اگر وزير آموزش و پرورش از منابع كشور اطلاع نداشته، براى فرد وزير خوب نبوده است. آيا وزير نمي*دانسته كه منابع كشور امكان ارائه چنين وعده*هايى را به معلمان مي*دهد يا نه؟ قدرت خريد فرهنگيان هر ساله نسبت به ميزان تورم و طبق برنامه افزايش مي*يافت و ما از سال *٦٨ پايان جنگ، همواره اين نسبت را داشته*ايم و در دوره*اى كه تعديل اقتصادى نيز به وجود آمد، قدرت خريد مردم به *١/١١ درصد كاهش پيدا كرد كه اساسا منفى بوده و اين امر نيز طبيعى اعلام شده است."

                        "امسال *٥ تا *٨ درصد به حقوق فرهنگيان افزوده شده، درحاليكه اين امر خلاف برنامه بوده و بايد *١٥ درصد به حقوق كاركنان دولت افزوده مي*شد؛ در بحث بيمه نيز در حال حاضر در مقايسه با برخى كشورها، حقوق و مزاياى آنان كم بوده است."

                        "اصلا، دليل ريزش معلمان مرد در آموزش و پرورش براى رفتن به ديگر دستگاهها، اين است که چون سرپرست خانواده هستند، افزايش حقوق آن*ها قدرت خريدشان را پايين آورده است."

                        "آقاى وزير! شما با چه شناختى آمديد و بيمه داناى فرهنگيان را به بيمه ايرانيان تبديل كرديد و از *١١٠٠ تومان به يك هزار و *٧٠٠ تومان رسانديد؟ تنها اتفاقى كه افتاده، آن بوده است كه آمبولانس*هايى كه بايد بيمار را جابه جا كنند در بيمه ايران از *٤٠ هزار تومان به *٦٠ هزار تومان رسيده و اين ثمره اين تغيير بوده است."

                        "در لايحه مديريت خدمات كشوري، دولت مبلغى را پيشنهاد داد و مجلس نيز همين*طور! اما شما چه تلاشى كرديد كه حداقل آن لحاظ شده و اين لايحه انجام شود."

                        "در مقاوم سازى مدارس فرسوده، پيشرفت ما تنها *٣ درصد بوده است و از *٦٠٠ ميليارد تومانى كه براى استان*ها تخصيص يافت و به طور مثال در استان لرستان و خراسان شمالى که بيش از *٢٧٠ مدرسه مخروبه و نيازمند مقاوم*سازى وجود دارد شما *٥ ميليارد تومان اعتبار داديد؛ شما اين ميزان را با كدام معيار و شناخت ارائه كرده*ايد، درحاليكه اين امر انجام نشده است. "

                        "در مجموعه آموزش و پرورش، استعدادهاى بالقوه در رشته مهدسى و عمران داريم كه سال*ها نيز تجربه دارند، از اين ظرفيت*ها استفاده نمي*كنيد و شما در اين شرايط فردى را در حوزه مقاوم*سازى مدارس گذاشته*ايد كه مدرك ليسانس دامپرورى داشته است. توقع اعمال مديريت صحيح از سوى معلمان توقع نابجايى نيست."

                        "برخى از معلمان به دليل نداشتن قدرت خريد، ناچار به چند شغله شدن هستند و در مداس غيرانتفاعى تدريس مي*گيرند، در حالى كه يك كارگر ساده با *٣٠٠ هزار تومان حقوق توان فرستادن فرزندش را به مدارس غيرانتفاعى ندارد و لذا با توجه به اين*كه معلم بايد توان خود را براى جايى كه توقع ايجاد شده بگذارد، نه اين*كه در مكانى كه حداقل حقوق را دريافت مي*كند، لذا اين امر به كندى آموزش و از دست رفتن انگيزه مي*انجامد و نتيجه آن نيز وجود *٤ ميليون مردودى مي*شود."

                        "درخواست صنفى فرهنگيان در ماه*هاى گذشته دليلى جز نارضايتى آن*ها از معيشت و حقوق آن*ها ندارد، لذا آيا اين درست است كه وزير آموزش و پرورش با توجه به امتيازاتى كه دارد و يكى از آن امتيازات نيز تعليق است، آن را به كار برد، در حالى كه بايد حرمت فرهنگيان را حفظ مي*كرد و آن*جا را به تعليق نمي*كشاند."

                        "وزير آموزش و پرورش اساسا به ارتباط با فرهنگيان و تشكل*هاى صنفى اعتقادى ندارد وگر نه پست مشاورت مربوطه را كه *٤٥ تشكل صنفى با آن مرتبط بوده، حذف نمي*کرد."

                        "نتيجه* اين گونه مديريت به اين جا ختم شد كه جمعى از فرهنگيان كشور ناراضى شدند و نتيجه اين سوء تدبير را چه كسى بايد پاسخ دهد."

                        "با اجراى قانون برنامه*ى چهارم اين مسائل پيش نمي*آمد. چون در اين قانون يكى از وظايف وزير آموزش و پرورش، اصلاح نظام پرداخت متناسب با ميزان بهره*ورى و كيفيت خدمات فرهنگيان است كه در حال حاضر *٣ سال از زمان اجراى اين برنامه گذشته، پس چرا تا به الان اين آيين*نامه تنظيم نشده است."

                        "آقاى وزير بفرماييد علت بالا رفتن آمار مردودي*هاى دانش*آموزان در وزارت آموزش و پرورش چيست؛ بطوريكه فقط در سال اول متوسطه *٣٧٢ هزار و *٢٩٤ نفر مردودى داشتيم."

                        "با منابع سرشار مالى كه در اختيار داريد، براى رفاه حال فرهنگيان چه اقدامى انجام داده*ايد؟ صندوق ذخيره فرهنگيان در حال حاضر *٦٠٠ ميليارد تومان بودجه و سالانه بيش از *٣٠٠ ميليارد تومان به آن افزوده مي*شود و هم*چنين *٣٠٠ هزار تومان موجودى معلمان براى وام ضرورى است و در واقع بررسى افزايش بودجه و كار با آن ميزان مانور دست وزير است."

                        "آيا مسووليت همزمان يك مسوول در حوزه*هاى صندوق ذخيره، قائم مقام سازمان فرهنگى و ارتباطات اسلامى خلاف اصل *١٤١ قانون اساسى نيست و پاسخ اين ضررهاى كلان را چه كسى بايد بدهد و آيا قحط *الرجال است كه كسى همزمان دو يا سه مسووليت مهم و اساسى را اشغال كند."

                        "صندوق ذخيره و زيرمجموعه*هاى آن احتياج به تيمى گسترده و با تدبير دارد تا فرهنگيان را بي*نياز سازد. اگر اين مجموعه به اين توان مالى مديريت قابلى نياز داشت آن سبد كالاى معلمان كه در ماه هاى اخير موجب خشم فرهنگيان شده، محتواى ديگرى پيدا مي*كرد. همچنين در هركدام از پروژه*هاى تعاونى مسكن فرهنگيان، حيف و ميل*هاى كلان به وضوح ديده مي*شود."

                        واکنش سخنگويان دو تشکل معلمان به رای مجلس

                        در پى ابقاى وزير آموزش و پرورش, عليرضا هاشمي، دبير كل سازمان معلمان ايران در گفت*وگو با ايسنا، با اشاره به اين که "تصور مي*كرديم تعداد افراد راى دهنده به استيضاح بيش از *٨٩ نفر باشد" گفت:"هنوز *٥٠ نفر از معلمان پس از برگزارى تجمعات، پرونده دارند و حدود *٣٠ نفر نيز از سوى وزير آموزش و پرورش منفصل از خدمت شده*اند."

                        عليرضا بهشتي، از كانون صنفى معلمان نيز با اشاره به اين که "نوع راى گيرى برخلاف ادعاهاى صورت گرفته، با جهت گيرى سياسى انجام شد" ادعای فرشيدی در دفاعيه اش در مجلس مبنی بر اين که "فضاى آرام فعلى حكمفرما بر آموزش و پرورش، نشان دهنده رضايت معلمان از مديريت آموزش و پرورش است" را رد کرد و پيشنهاد کرد که برای اثبات ميزان رضايت معلمان از سياست های آموزش و پرورش در اين زمينه نظرسنجی صورت بگيرد.

                        ----------------------------------------------------------------------

                        1- از جمله انتقادات مطرح در جلسه علنی مجلس عدم تناسب ميزان دستمزدها با نرخ تورم و فشار ناشی از آن بر سطح معيشت معلمان و کارکنان آموزش و پرورش بوده است. فرشيدی در مقام دفاع از خود عملا آمارهايی اراده داد که پائين تر بودن حقوق ها نسبت به نرخ تورم را اثبات می کرد. او گفت:"به گزارش بانك مركزي، از سال 80 تا به اكنون رشد ضريب حقوق در مقايسه با تورم به اين صورت است كه در سال 80 ضريب حقوق معلم 13درصد افزايش داشته و نرخ تورم 1/14 بوده، درسال 81 نرخ رشد حقوق معلمان 12 درصد و تورم 8/15 بوده و در سال 82 نرخ رشد حقوق 11 درصد و نرخ تورم 6/15 درصد، در سال 83 رشد حقوق 10 درصد و تورم 5/15 درصد و در سال 84 ، 6/8 درصد حقوق معلمان افزايش پيدا كرده و نرخ تورم 1/12 درصد بوده است."

                        2- نکته ای که اشاره به آن فوق العاده مهم است و در انتقادات مجلسيان عملا غائب بود بازگشت به دوران سخت گيری ايدئولوژيک در نظام آموزشی, طرح های جديد برای شستشوی مغزی کودکان و نوجوانان و آلودن نسل جوان با خرافات و سموم بيشتر به نام آموزش است. فرشيدی از عملکردهای خود در اين زمينه به تفصيل سخن گفت, عملکردهايی که نشان می دهد درست در حالی که مليونها مردودی سالانه, سطح دستمزد معلمان, وضعيت وخيم فضاهای آموزشی در کانون توجه وی قرار ندارد, تلاش او متوجه افزودن غلظت مذهبی متون و کتاب درسی از طريق تجديد نظر در آنهاست و راه اندازی سمينارهای پرخرج در اين رابطه است. فرشيدی گفت:"تلاش كرديم كه در عرصه*هاى بين*المللى از جايگاه آموزش و پرورش جمهورى اسلامى ايران دفاع كنيم. در سفرهايى كه به چند كشور داشتم سعى كردم در ديدار با مسوولان آن كشور همين*طور در قراردادهايى كه آموزش و پرورش با آن كشور بست براى اين كه تربيت معلم داشته باشد و تجارب خود را به آنها ارايه كند، تلاش زيادى كرديم. كمك*هاى زيادى شد تا مدارس ايرانيان در كشورهاى خارج كشور را احياء كنيم. مدرسه قابل قبولى را به تازگى در امارات افتتاح كرديم كه آبروى نظام جمهورى اسلامى است."

                        Comment


                        • "بايکوت آکادميک" ايران برای آزادی هاله اسفندياری


                          شخصیتهای دانشگاهی جهانی نسبت به عواقب دستگیری هاله اسفندیاری هشدار داده اند
                          روزنامه واشنگتن پست در شماره روز يکشنبه خود نوشت فشارهای جهانی بر ايران برای آزادی هاله اسفندياری که از هشتم مه در زندان اوين بسر می برد، وارد مرحله جديدی می شود.
                          به نوشته اين روزنامه انجمن مطالعات خاورميانه در شمال آمريکا (مسا) که دارای ۲۷۰۰ عضو در سراسر جهان است با ارسال نامه ای به محمود احمدی نژاد رئيس جمهور ايران هشدار داده بازداشت پژوهشگران نگرانی جدی بوجود آورده و زندانی شدن خانم اسفندياری حاوی "پيام سردی" برای همه محققان در جهان بوده است.

                          هاله اسفندياری مدير بخش خاورميانه مرکز بين المللی وودرو ويلسون، يک موسسه تحقيقاتی مستقل و غيردولتی در واشنگتن است.

                          او سال گذشته برای ديدار با مادر ۹۳ ساله اش به ايران رفت، اما پاسپورت وی توسط "مردان مسلح و نقاب دار" به "سرقت" برده شد.

                          خانم اسفندياری پس از چهار ماه حصر خانگی دو هفته پيش بازداشت شد.


                          نوام چامسکی هشدار داده اقدام وزارت اطلاعات ايران "هديه ای" است برای سياستگذاران آمريکايی که به دنبال حمله نظامی به ايران هستند

                          وی متهم به "اقدام عليه امنيت ملی" ايران شده است.

                          واشنگتن پست می افزايد نوام چامسکی استاد شهير دانشگاه ام آی تی نيز با صدور بيانيه ای نسبت به بازداشت خانم اسفندياری ابراز "تاسف" کرده و هشدار داده اقدام وزارت اطلاعات ايران "هديه ای" است برای سياستگذاران آمريکايی که به دنبال حمله نظامی به ايران هستند.

                          به نوشته اين روزنامه نوام چامسکی در بيانيه خود تاکيد کرده اين برخورد غيرقابل تحمل با محققی بسيار محترم تلاش های کسانيکه بدنبال صلح، عدالت و آزادی در منطقه و جهان هستند را به شدت تضعيف می کند.

                          حوان کول استاد خاورميانه در دانشگاه ميشيگان و منتقد شديد سياست های جورج بوش نيز در وبلاگ خود نوشته سفرش به ايران برای شرکت در يک کنفرانس را بدنبال زندانی کردن خانم اسفندياری لغو کرده و از ساير دانشگاهيان نيز خواسته است چنين کنند.

                          حوان کول افزوده دستگيری هاله اسفندياری بايد از سوی همه کسانيکه به حقوق بشر، آزادی آکادميک و حقوق زنان اعتقاد دارند جدی تلقی شود.

                          او از افراد دانشگاهی و سايرين خواسته است در مقابل دفاتر نمايندگی ايران اعتراض کنند.


                          حوان کول استاد دانشگاه ميشيگان و منتقد جورج بوش سفرش به ايران را لغو کرده است

                          گری سيک استاد دانشگاه کلمبيا نيز به واشنگتن پست گفته است "افراد دانشگاهی اکنون ممکن است احساس خطر کنند. زندانی کردن يک فرد دانشگاهی که بسيار محترم است به خاطر حمايت از افزايش تماس ها و ارتباطاتی که ايران نيز خود بدنبال آن است، مبنای کاملا صحيحی برای نرفتن به کنفرانس هايی است که در اين کشور برگزار می شود."

                          به گفته شائول بخاش استاد دانشگاه جورج ميسن و شوهر خانم اسفندياری، وی از هنگام دستگيری تاکنون تنها توانسته يک تماس تلفنی يک دقيقه ای با مادر خود بگيرد.

                          شائول بخاش چندی پيش در مصاحبه با بی بی سی گفت "آقای احمدی نژاد نسبت به ملوانان انگليسی بزرگواری نشان داد و آنها را آزاد کرد، اميدوارم آقای رئيس جمهور همان بزرگواری را نسبت به يک هموطن ايرانی نشان بدهد و اقدام به آزادی هاله کند تا او بتواند نزد خانواده اش برگردد".

                          وی اتهامات امنيتی که عليه همسرش مطرح شده را بی اساس خواند و گفت: "چنين اتهامی عليه زنم هاله اسفندياری کاملاً بی اساس است. اين تصور که هاله، زنی ۶۷ ساله و مادر بزرگ که هميشه ايران را دوست داشته و دارد و هيچ وقت فعال سياسی نبوده، اقدامی عليه امنيت کشور کرده چيزی است که هيچکس باور نخواهد کرد".



                          Comment


                          • ممانعت از برگزاری مراسم سالگرد تاسیس نهضت آزادی که جمع معدودی از اعضای این جمعیت و فعالان سیاسی در آن شرکت می کنند، از جانب آگاهان سیاسی نشان از حساسیت اوضاع داخلی ایران دارد که آستانه تحمل مسوولان را، برای برگزاری اجتماعات، به کمترین حد در سالیان اخیر رسانده است.
                            ناظران سیاسی معتقدند نگرانی از برپایی تجمع های بزرگ، عامل اصلی مخالفت مسوولان امنیتی ایران با تجمع های زنان، دانشجویان، کارگران و معلمان بوده است که در سال گذشته هر بار گردهمایی های مسالمت آمیزشان با واکنش تند و از جمله احضارها، دستگیری ها و حبس ها توام بوده است.

                            بتواره های ذهنی

                            سعید حجاریان در سالیان گذشته در مقاله ای گروه های تندرو را به داشتن بتواره های ذهنی متهم کرد که به گفته وی آنان را به این توهم می اندازد که هر حادثه رخ داده در گذشته و یا در نقاط دیگر در ایران امکان تکرار دارد و از همین رو باید پیشاپیش، به هر ترتیب مانع از آن شد.


                            سایت رسمی نهضت ازادی همراه با خبر به هم خوردن این مراسم نوشت در سال های گذشته بر اساس سنتی دیرپا با حضور محدودی از روشنفکران، فعالان سیاسی، نمایندگان احزاب و حتی گاهی مسوولان پیشین جمهوری اسلامی برگزار می شد



                            به نوشته مدیر روزنامه توقیف شده صبح امروز - که هیچگاه از سوء قصد علیه جانش به طور کامل سلامت نیافت - همین بتواره های ذهنی وحشت از تکرار نمونه انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران و انقلاب های رنگین [مطابق نمونه اوکراین و گرجستان] را در دل تصمیم سازان انداخته است تا مانع از هر اجتماعی شوند که به نظر آن ها احتمال دارد تبدیل به انقلابی آرام و نرم شود که به براندازی جمهوری اسلامی منجر گردد.

                            مراسم چهل و ششمین سالروز تاسیس که قرار بود آخرهفته به صورت محدود در خانه آقای صباغیان از اعضای شورای مرکزی نهضت آزادی با حضور نیروهای لباس شخصی در محل منتفی شد و عده ای از اعضای مرکزی نهضت آزادی در خیابان ایستادند و از مدعوین که از گروه های مختلف بودند عذر خواستند، از جمله دسته گل اهدائی سفیر فلسطین در تهران هم به محل برگزاری مراسم راه نیافت.

                            سایت رسمی نهضت ازادی همراه با خبر به هم خوردن این مراسم نوشت در سال های گذشته بر اساس سنتی دیرپا با حضور محدودی از روشنفکران، فعالان سیاسی، نمایندگان احزاب و حتی گاهی مسوولان پیشین جمهوری اسلامی برگزار می شد.

                            سابقه نهضت

                            نهضت آزادی تشکلی است که در اردیبهشت سال ۱۳۴۰ خورشیدی تاسیس شد، بنیانگذاران و اعضای نخستین این جمعیت فکری-سیاسی مهدی بازرگان، آیت الله طالقانی، یدالله سحابی، رحیم عطایی و رادنیا بودند که در سال های پس از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ به تاسیس این تشکل پرداختند.


                            در سال ۱۳۵۷ خورشیدی آیت الله مطهری رییس شورای انقلاب شد، تعدادی از اعضای نهضت آزادی عضو شورای انتقالی، و مهدی بازرگان نخست وزیری دولت موقت را برعهده گرفت

                            این تشکل که در زمان نخست وزیری علی امینی با پیامی از سوی محمد مصدق آغاز به کار کرد، چهارسال بعد با دستگیری و حبس سرانش به اتهام مخالفت با نظام پادشاهی عملا معطل ماند. اگرچه در همان زمان در دادگاه نظامی مهدی بازرگان به سران رژیم گفت که ما آخرین نسلی خواهیم بود که با شما با چنین ادبیاتی سخن خواهیم راند.

                            این هشدار چند سالی قبل از تشکیل گروه های مسلح چریک نمونه برداری شده از چریک های کمونیست آمریکای لاتین بیان شد که در آن شاگردان آقای بازرگان هم سازمانی به نام مجاهدین خلق ایران به وجود آورده بودند. خود نهضت آزادی اما هرگز با طرح تئوری جنگ مسلحانه آشتی نکرد، چنان که در سال های بعد نیز در سال های بعد از انقلاب هم زیر فشارهای جمهوری اسلامی قرار گرفت، دعوت مجاهدین خلق را نپذیرفت و با تحمل مصائب در تهران ماند.

                            در سال ۱۳۵۷ خورشیدی آیت الله مطهری رییس شورای انقلاب شد، تعدادی از اعضای نهضت آزادی عضو شورای انتقالی، و مهدی بازرگان نخست وزیری دولت موقت را برعهده گرفت. با وجود آن که آیت الله خمینی در حکم نخست وزیری آقای بازرگان قید کرده بود که وی بدون توجه به وابستگی های حزبی به این سمت منصوب شده است، اما عملا اکثریت پست های کلیدی دوره انتقالی را همین گروه به عهده داشت.

                            با ترور آیت الله مطهری، سقوط دولت موقت، مرگ آیت الله طالقانی دومین رییس شورای انقلاب و آغاز قدرت گیری گروه های تندرو و روحانیون مخالف نهضت آزادی که به نرم روی و تعادل شهرت داشت، عملا نهضت آزادی ایران به فاصله ای کمتر از چهارسال بار دیگر به عنوان اپوزیسیون آماج انواع فشارها قرار گرفت.


                            با پایان دوره اول مجلس شورای اسلامی ... و در حالیکه جنگ ایران و عراق هم با آزاد شدن خرمشهر، به نظر نهضت آزادی منطقی برای ادامه نداشت، بخشی از سران نهضت آزادی به زندان افتادند و دیگر بزرگ ترین اجتماعی که موفق به برگزاری آن شدند، تشییع جنازه مهدی بازرگان بود



                            با اعدامصادق قطب زاده اولین رییس رادیو و تلویزیون [بعدا وزیر خارجه دولت موقت] که عضو نهضت ازادی بود، صدور حکم اعدام برای عباس امیرانتظام معاون دولت موقت، و کشته شدن مصطفی چمران عضو دیگر نهضت ازادی و دولت موقت، این تشکل بار دیکر به شکل اپوزیسیون [این بار در جمهوری اسلامی] ظاهر گردید.

                            با پایان دوره اول مجلس شورای اسلامی [که مهدی بازرگان در آن حضور داشت]، آغاز درگیری خونین حکومت و مجاهدین خلق، عزل اولین رییس جمهور [ابوالحسن بنی صدر] در حالی که جنگ ایران و عراق هم با آزاد شدن خرمشهر، به نظر نهضت آزادی منطق خود را برای ادامه از دست داده بود، بخشی از سران نهضت آزادی به زندان افتادند و دیگر بزرگ ترین اجتماعی که موفق به برگزاری آن شدند، تشییع جنازه مهدی بازرگان بود.

                            حساسیت های نظام

                            بعد از مرگ بنیاد گذاران و سپرده شدن دبیرکلی نهضت آزادی به ابراهیم یزدی، وزیر خارجه دولت موقت، و از قدیمی ترین همراهان آیت الله خمینی، عملا نهضت آزادی نیز همانند دیگر گروه های سیاسی شد که تا سال ۱۳۶۳ سرکوب شدند تا هیج امکان فعالیت سیاسی جز در حمایت کامل نظام وجود نداشته باشد.


                            به رغم محدودیت برای یارگیری از نسل جدید عزت الله سحابی و ابراهیم یزدی در دوران جنبش اصلاحات همچنان مقبولیت چشمگیری در میان دانشجویان داشتند

                            این مجموعه باعث شد که نهضت ازادی به تدریج تمامی امکان ارتباطات مردمی خود را از دست بدهد و تنها بعد از دوم خرداد و روی کار آمدن دولت محمد خاتمی در گشایشی که در فضای سیاسی کشور پدید آمد، بار دیگر امکانی برای فعالیت گروه های موسوم به ملی و مذهبی پدید آمد.

                            با این حال در غیاب وزارت اطلاعات سخت گیر و ضد تشکل، این دادگاه ها و بخش های ویژه ای از قوه قضاییه بودند که با دستگیری و محاکمه این گروه از فعالان سیاسی نشان دادند که حساسیت ها بیش از آن که متعلق به دولت ها باشد ریشه در اندیشه های حکومتی دارد.

                            به باور بسیاری، گرچه نهضت آزادی با توجه به محدودیت های مدام نتوانسته به یارگیری افراد جدید و جذب نسل آینده دست یابد و جلساتشان به باشگاه موسفیدان موسوم است اما در مقاطعی مانند جنبش اصلاحات و در برخی نظرسنجی در دانشگاه های ایران آشکار گردید که عزت الله سحابی [عضو قدیمی اما منشعب شده نهضت ازادی] و ابراهیم یزدی مقبولیت چشمگیری در میان دانشجویان دارند.

                            آنچه در لغو گردهمایی کوچک و محدود سالگرد تاسیس نهضت آزادی در آخر هفته در تهران رخ داد، به جز نشان دادن حساسیت های نظام جمهوری اسلامی، یادآور بلاتکلیفی بیست و پنج ساله ای است که نسبت به برخورد با نهضت آزادی، در بخش های مختلف نظام وجود دارد.

                            روزنامه های جناح تندرو با استناد به نامه ای که همزمان با انتخابات دومین دوره مجلس توسط آیت الله خمینی به وزیر کشور نوشته شد، نهضت آزادی را غیرقانونی می خوانند در حالی که هیچ مرجع قانونی چنین حکمی صادر نکرده است. اما به گفته یک کارشناس سیاسی نگرانی و تلاش برای حفظ نظام امری است که هنوز در ایران بر قانون سبقت دارد.

                            چالش دو تفکر


                            از دیدگاه تحلیلگران تاریخی شکست تفکر نهضت آزادی در مقابل تفکر هیات موتلفه اسلامی در سال های نخست پس از انقلاب موجد تمام حرکت ها و تصمیم گیری های سیاست داخلی و خارجی است که سرنوشت دو نسل از ایرانیان و هم ربع قرن از عمر نظام حاکم را تعیین کرده است



                            کم نیستند نهادهای مدافع حقوق بشر که در بیانیه هایشان به عنوان نمونه از رفتاری یاد می کنند که با نهضت آزادی و اعضای آن صورت می گیرد. چنان که در چند باری که دولت جمهوری اسلامی در صدد تشویق نزدیک به پنج میلیون ایرانی مقیم خارج به بازگشت به کشور بر آمده، با این سئوال روبرو شده که وقتی نظامی نمی تواند جمع کوچکی از سپیدمویان نهضت آزادی یا گروه های ملی و مذهبی را تحمل کند چگونه می خواهد با گروه ها و دسته های دورتر از این، مدارا کند.

                            از دیدگاه تاریخی نهضت آزادی معرف گروهی از سیاست مردان دین باور اما میانه روست که همواره [چه در دوران پادشاهی و چه در جمهوری اسلامی] خود را چنان که معرفی می کند که در بند اول مرامنامه اش نوشته است "تابع قانون اساسی هستیم ... از قانون اساسی به صورت واحد و جامع طرفداری می کنیم و اجازه نمی دهیم اصول و اساس آن که آزادی عقاید و آزادی مطبوعات و اجتماعات، استقلال قضات، تفکیک قوا و بالاخره انتخابات صحیح است، فراموش و فدا شود ..."

                            از جهت نسب شناسی نقطه مقابل نهضت آزادی که طبقه متوسط دین باور را نمایندگی می کند، جمعیت موتلفه اسلامی است که همزمان با نهضت آزادی از ترکیب هیات های مذهبی تشکیل شد و بازاریان و گروه های تندرو مذهبی را مظهرست.

                            از دیدگاه تحلیلگران تاریخی شکست تفکر نهضت آزادی در مقابل تفکر هیات موتلفه اسلامی در سال های نخست پس از انقلاب موجد تمام حرکت ها و تصمیم گیری های سیاست داخلی و خارجی است که سرنوشت دو نسل از ایرانیان و هم ربع قرن از عمر نظام حاکم را تعیین کرده است. از همان زمان که هواداران نهضت آزادی از دولت برکنده و راهی زندان هایی شدند که اعضای هیات موتلفه اسلامی مسوول آن بودند.

                            چالشی که این دو تشکل با تفکر متضاد را با اعضای کهنسال و سپیدموی خود تنها گذاشته و کمتر از نسل جدید را جذب کرده گرچه برخی نشانه ها حاکی است که درگیری در گذر ایام به سود نهضت آزادی و تفکر بنیادگذارانش جلو رفته گرچه هنوز آنان امکان برپائی جلسه محدودی در خانه یکی از اعضا را به دست نیاورده اند.

                            Comment


                            • حداقل يک ميليارد نفر از مردم جهان ظرف 4 دهه آينده به علت مواجهه با فاجعه هاى طبيعى در اثر گرم شدن جو زمين آواره خواهند شد.

                              در گزارش چاپ شده توسط يکى از آژانس هاى محيط زيستى ,گروه امداد مسيحى انگليسى, بيان داشت اکثر کشورهاى جهان به خصوص کشورهاى فقير با حجم زيادى از مهاجرت رو به رو هستند. رقم مهاجرت در سطح جهان نسبت به ميزان مهاجرت هاى صورت گرفته در جنگ جهانى دوم چندين برابر شده است.متاسفانه در زمان حاضر با بيشترين نرخ آوارگى و ترک وطن روبه رو هستيم. در سال 1945حدود 66 ميليون نفر در اروپا خانه هاى خود را رها کردند و به سرزمين هاى غريبه کوچ کردند. البته اين نرخ نسبت به رقم مهاجرت در چين بسيار ناچيز است. با توجه به آمارهاى منتشر شده 163 ميليون نفر در سطح جهان سرزمين هاى خود را به علت جنگ، سيل، بلاياى طبيعى و آثار سوء توسعه هاى يک جانبه و توسعه اقتصادى بدون برنامه ريزى مانند زدن سد و از بين بردن مزارع کشاورزى ترک کرده اند.

                              جان ديوسون مولف کتاب ,موج انساني، بحران واقعى مهاجرت, مى گويد؛ ,به اعتقاد ما اجبار براى ترک وطن تهديد جدى است که مردم فقير در کشورهاى در حال توسعه را تهديد مى کند.,

                              در کنار اينکه رقم مهاجرت هر ساله رشد صعودى را طى مى کند عوامل جوى و تغيير آب و هوا به عاملى بدل شده که رشد اين رقم را چندين برابر مى کند. در اين گزارش 52 صفحه يى آمده است؛ ,تخمين زده مى شود که تا سال 2050 يک ميليارد نفر مجبور به ترک سرزمين هاى خود شوند.,اين رقم 654 ميليون نفرى که وطن خود را به علت انجام پروژه هاى توسعه يى ترک مى کنند و 250 ميليون نفرى که به علت بلاياى طبيعى مجبور به ترک وطن مى شوند را نيز شامل مى شود. متاسفانه خشکسالي، سيل و زلزله بزرگ ترين عامل آوارگى ميليون ها نفر است.در اين گزارش آمده است که در درگيرى هاى دارفور در سودان 2 ميليون نفر سرزمين خود را ترک کردند. اين افراد با وجود برقرارى صلح در کشور به علت کمبود آب و چراگاه حاضر به بازگشت به سرزمين خود نشدند.اين نرخ مهاجرت باعث صورت گرفتن تغييرات شديدى در اوضاع سياسى کشورها و روى کار آمدن نسل هاى جديد خواهد شد و مى تواند به درگيرى هاى موجود در دنيا دامن بزند و باعث به وجود آمدن جنگ هاى زيادى مانند دارفور در سرتاسر جهان شود.

                              مشکل مهم ديگر عدم رعايت حقوق مهاجران در کشورهايى که به آن پناه مى برند است. اين افراد از لحاظ سياسى داراى هيچ حقوقى نيستند و صداى آنها به گوش کسى نمى رسد. طبق مطالعات انجام شده اوضاع در کلمبيا، مالى و ميانمار به شدت بحرانى است و اگر کارى براى حل مساله مهاجرت صورت نگيرد بايد منتظر فاجعه يى عظيم بود.بعد از جنگ هاى 20 ساله داخلى در کلمبيا، بوميان اين کشور سرزمين خود را ترک کردند و مزارع آنها اکنون به دست تجار و سرمايه داران افتاده و آنها در شرف به دست گرفتن کنترل کشور هستند.



                              وضع تنوع زيستى در ايران:آرميتا مرادى

                              ايران يکى از غنى ترين کشورهاى دنيا از لحاظ تنوع زيستى است و به دليل ويژگى آب و هوايى خاصى که دارد انواع و اقسام گونه هاى با ارزش گياهى و جانورى در آن يافت مى شود، اما متاسفانه روند حفاظت از اين منابع طبيعى چندان رضايت بخش نيست، به طورى که روز به روز شاهد تخريب زيستگاه هاى مختلف و نابودى گونه هاى کم نظير ايران هستيم و هر از چندگاهى از گوشه و کنار ايران اخبارى مى رسد که از نابودى طبيعت و تخريب محيط زيست حکايت مى کند.

                              دکتر هرمز اسدى اکولوژيست و متخصص حيات وحش درباره وضعيت تنوع زيستى ايران مى گويد؛ ,ايران از نظر تنوع زيستى جزء 10 کشور برتر دنياست. وجود شرايط کويري، کوهستان هاى مرتفع و رشته کوه هاى البرز و زاگرس به غناى زيستى ايران کمک کرده است، ضمن اينکه بيوم زاگرس يک اکوسيستم ويژه و خاص به شمار مى رود و گونه هاى گياهى منحصر به فردى از جمله بلوط و نيز انواع علفخواران و گوشتخواران در آن ديده مى شود.,

                              به گفته اسدى ايران همانند پلى است که بين آسياى جنوب شرقي، آسياى مرکزى و عربستان و اروپا قرار گرفته و حتى گونه هاى شمال آفريقا از جمله يوزپلنگ را در خود جاى داده است.

                              با وجود اين وضعيت نامناسب حمايت و حفاظت از محيط زيست ايران باعث شده که آمار گونه هاى در معرض خطر انقراض طى سال هاى اخير افزايش يابد. اين آمار ناگوار را از قول هرمز اسدى بخوانيد؛ ,طبق آمارهاى ارائه شده از سوى سازمان حفاظت محيط زيست در حال حاضر 20گونه از پستانداران ايران در معرض خطر انقراض قرار دارند. اين در حالى است که حداقل يک چهارم از اين تعداد به شدت در معرض خطر انقراض هستند. سازمان حفاظت محيط زيست سالانه آمارى را در مورد تعداد گونه هاى در معرض خطر انقراض حيات وحش ارائه مى دهد ولى روش شمارشى که در اين زمينه اعمال مى شود چندان دقيق و قابل قبول نيست.,

                              بدين ترتيب ممکن است تعداد گونه هايى که در لبه پرتگاه انقراض قرار دارند بيش از اين آمار باشند ولى ما از آنها بى خبر هستيم.

                              با توجه به اين نکته به نظر مى رسد که وضعيت مديريت حيات وحش تنوع زيستى در ايران قابل قبول نيست به طورى که طبق گفته اسدى ايران از لحاظ مديريتى و حفاظتى در رتبه هاى آخر جهان جاى دارد و اين رکورد مايه خجالت است،

                              آمار تنوع زيستى در ايران

                              آمارهاى سازمان حفاظت محيط زيست نشان مى دهد که تعداد گونه هاى پستاندار وحشى ايران 165گونه است که تقريباً برابر کل گونه هاى پستاندار در قاره اروپا است. به علاوه تعداد گونه هاى گياهى ايران حدود هشت هزار گونه برآورد شده که تقريباً 22 درصد آنها بومى هستند و 502 گونه پرنده، 174 گونه ماهي، 196 گونه خزنده و 20 گونه دوزيست هم در فهرست آمارى ايران به ثبت رسيده اند.

                              اگر در مورد گونه هاى گياهى ايران که در معرض انقراض هستند کنجکاويد بايد بگوييم که گياهانى از تيره گاوزبان، گل استکاني، ميخک کاسني، آلاله، شب بو، زردکوهى و... بيشتر با خطر انقراض مواجه اند.

                              طبقه بندى اتحاديه جهانى حفاظت از طبيعت (IUCN) هم نشان مى دهد که گونه هاى جانورى از جمله دو پاى فيروز، حفار ايراني، گونه هايى از خفاش ها و نهنگ آبى با خطر انقراض تهديد مى شوند.

                              گذشته از اين درناى سيبرى و کرکس پشت سفيد جزء پرندگانى طبقه بندى مى شوند که به شدت در معرض خطر انقراض قرار دارند. اين گزارش نشان مى دهد که گورخر که يکى از گونه هاى نادر و خاص ايرانى است و در گذشته در معرض نابودى کامل قرار داشته، هم اکنون وضعيت بهترى دارد و خوشبختانه تعداد آن بيش از 200 راس گزارش شده است.

                              وضعيت گونه هاى مرال و شوکا هم بيانگر اين است که مرال از گونه هاى حمايت و حفاظت شده يى است که فقط در مناطق حفاظت شده استان مازندران به تعداد حدود 200 راس وجود دارد. شوکا هم گونه ديگرى است که جمعيت آن به حدود 90 راس مى رسد.

                              عوامل تهديد کننده تنوع زيستى

                              به طور کلى عواملى مانند انواع آلودگى ها، تغيير کاربرى اراضى کشاورزي، تبديل اراضى به مناطق مسکوني، تجاوز به جنگل هاى طبيعي، تجارت حيوانات و گياهان وحشي، بهره بردارى ناپايدار از منابع طبيعى و... از مهم ترين عوامل تهديدکننده تنوع زيستى هستند.اسدى هم مواردى از جمله ورود گونه هاى غيربومى مانند راکون، نوتريا و... شکار و صيد غيرقانوني، ازدياد حيواناتى چون شغال، گرگ و گراز و وجود شکارچيان و قاچاقچيان را از جمله مهم ترين اين عوامل عنوان مى کند. يکى ديگر از مواردى که در اين زمينه قابل گفتن است، کمبود آموزش و ابزارهاى حفاظتى است. اين متخصص حيات وحش در اين زمينه پيشنهاداتى دارد؛ ,حفاظت زمانى کامل مى شود که هم علمى باشد و هم عملى. در ايران با توجه به وضعيت اجتماعي، سياسى و اقتصادى پياده کردن و اجراى قوانين حفاظت از محيط زيست دشوار است، بنابراين در اين زمينه بايد تمهيداتى در نظر گرفته شود.,

                              به گفته او لازم است که سازمان حفاظت محيط زيست چهره عوض کند و به جاى مديريت حفاظتي، مديريت دخالتى و تسهيلاتى را در پيش بگيرد. اين سازمان بايد در امور حيوانات دخالت و تسهيلاتى را برايشان فراهم کند.

                              به طور مثال اگر تعداد کل و بزها در منطقه يى زياد و در زيستگاه ديگرى رو به کاهش است، انتقال تعدادى از اين حيوانات به منطقه کم جمعيت اقدام مثبتى تلقى مى شود. تامين علوفه مورد نياز حيوانات در نقاطى که با کمبود غذا مواجه مى شوند يا لانه سازى براى تشويق حيوانات به توليد مثل هم از جمله دخالت هاى موثر ديگر براى بهبود و افزايش تنوع زيستى به شمار مى رود.

                              ايجاد مراکز تحقيقاتى و تکثير حيات وحش در اسارت هم پيشنهاد ديگر اين متخصص حيات وحش در اين زمينه است. البته بهتر است که اين تکثير در همان زيستگاه اصلى گونه ها انجام شود و اگر تهديدات باز هم وجود داشت، آنها را به خارج از زيستگاه منتقل کنيم.

                              Comment


                              • Comment

                                Working...
                                X